Kan ik ervoor zorgen dat mijn ouders minder ruzie maken en is het erg als mijn ouders ruzie maken ?

hoi, mijn ouders zijn nu inmiddels 5,6 jaar gescheiden.Maar mijn moeder wil mischien opnieuw trouwen met haar nieuwe vriend. Maar ik kijk er erg tegenop.En als ik iets zeg luisterde hij er niet naar.En hij doet dingen wat ik heel irritant vind maar dat weet hij wel.Maar hij doet het echt expres.We wonen nu ook met hem samen daar keek ik ook al tegenop...WAT MOET IK NUUU😮😬😥

Hoi, Op jonge leeftijd, 5 a 6 jaar oud, zijn mijn ouders gescheiden. Hoe dat allemaal verlopen is kan ik me niet goed meer herinneren. Wat mij bij staat is dat ik en mijn broers de helft van de week bij de ene en de andere helft bij de andere ouder woonde. Ik trok me voornamelijk altijd van mijn vaders mening heel veel aan en dacht daarom dat ik een hele speciale band had omdat het voor mij heel diep voelde. Dit leidde regelmatig tot flinke schuldgevoelens, als ik dingen deed of dacht die niet overeenstemde met wat mijn vader vond of wilde. Nu, meer dan 20 jaar na de scheiding, begin ik op te merken dat die speciale band voornamelijk gebaseerd was op het tevreden willen stellen van mijn vader, koste wat kost. Een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel voor het geluk van mijn vader. Dit heeft ertoe geleid dat ik mijn leven tot nu toe heb ingericht op basis van een beeld dat ik heb over hoe mijn vader het graag zou zien. Dit inzien alleen al werkt als een heuse verlichting, een last van mijn schouders omdat ik nu geen rekening meer hoef te houden met dat wat mijn vader en in principe ieder ander ervan vindt. Overigens is dit niet iets wat ik iemand kwalijk neem, noch mijn ouders, noch mezelf. Het is immers een samenspel van omstandigheden waarin dit tot stand is gekomen en niemand heeft dat bewust op deze manier vormgegeven. Wilde dit bericht ten minste delen om het van me af te schrijven en mogelijk helpt het andere bij herkenning van vergelijkbare gevoelens. Groetjes,

hee ik ben 19 jaar mijn ouders zijn op mijn 12e officieel gescheiden. mijn vader is vreemd gegaan met een Filipijns vrouw ( wat achteraf een echtte vrouw voor geld was alleen) kort daarna is die snel getrouwd met een Filipijns vrouw veel jonger al binnen 3 maanden ik kreeg het te horen net 4 dagen ervoor. ze is nu in Nederland gekomen sinds september. ik en mijn vader waren 2 handen op 1 buik maar nu is dat helemaal weg mijn vader scheld, schreeuwt en wordt snel boos op me ik zit met vele vragen alleen als we dan praatte is het het is MIJN VROUW zoals had ze een keer mijn jas aan en maakte ze er fotos mee en zag het dat beviel me niet dat iemand mijn spullen pak die ik eigenlijk niet ken toen werd die boos op mij ook heeft ze alle fotos in het huis van mij weggehaalt en mijn kamer helemaal leeg gemaakt geen 1 foto meer of mijn spullen die liggen in vuilniszakken of dozen al mijn baby fotos heeft ze ook weggehaald. mijn vader doet heel anders wat ik dus niet begrijp en als ik wil praten ik uitbarst in tranen ik heb hier een slecht gevoel over omdat ze veel jonger is en de 1e vriendin al een hoer was en deze al alles weg haalt van mij en het liefst mij uit zijn leven haalt het zit mij zo dwars dat mijn gezondheid achteruit is gegaan ik er klaar mee ben er kapot van ben ik rot tegen mijn moeder doe terwel mijn moeder alles het beste voor me doet en wilt maar het voor mij erg moeilijk is kan iemands mij helpen

wat moet je doen als je steeds stemmen hoort van de ruzies op je kamer ik slaap slecht erdoor en dan hoor ik de vaatwasser en dan denk ik dat ze ruzie hebben maar dat is dan niet zo

Mijn ouders zijn ongeveer een jaar en half gescheiden. Dit alles is gebeurd (het gehele proces van verhuizen enz...) toen ik in het buitenland op stage was. Wanneer ik terugkwam was alles anders en heb ik het er nog steeds moeilijk mee. Mijn moeder praat soms slecht over mijn vader en kan het niet verkroppen als hij nog sms'jes verstuurt zoals 'gelukkige verjaardag', 'gelukkig kerstmis'. Als oudste dochter krijg ik dan ook alles te horen van mijn moeder. Ik heb het haar als een verteld dat ik het niet apprecieer dat ze over mijn vader praat tegenover mij. Momenteel zit ik constant in het dilemma van wanneer ik moet kiezen voor mijn eigen keuzes (ben al 22 jaar) of in welke mate ik nog rekening moet houden met ouders die niet communiceren en voor de scheiding onbeschaamd stonden te schreeuwen op elkaar waar ik bij stond. Ik wil op bezoek bij mijn moeder (want woon nu bij mijn vader) maar heb ook zelf een eigen leven die ik wil vullen naar wat ik leuk vind. Ik moet constant rekening houden precies met mijn moeder haar gevoelens en de laatste kan ik de combinatie niet aan. Ik huil heel veel door situaties waarin ik moet tussenspringen als dochter omdat bijvoorbeeld mijn moeder niet wil dat mijn vader het doet om een voorbeeld te geven: mijn moeder zit in het gips maar er moest een pakketje afgehaald worden. Omdat ik in de blok zit wil ik liever studeren dan een pakketje ophalen dus vroeg ik dat mijn vader dat zou doen. Maar dat weiger mijn moeder resoluut...

Mijn moeder heeft een nieuwe man en hun hebben samen weer een kindje gekregen ze is inmiddels al 6 jaar en ik woon door omstandigheden bij mijn vader. Mijn stiefvader probeert mijn half zusje bij me achter te houden en zie haar nauwelijks. Ik heb toch ook gewoon het recht om mijn zusje dan te zien??

Hallo, ik weet niet zo goed wat te doen. Sinds mijn ouders 6/7 jaar terug zijn gescheiden is mijn leven een hel. Ik heb sindsdien heel veel meegemaakt buiten dat. Het verdriet stapelde zich op en op en nu weer ik me geen raad meer. Het is nu vakantie en ik verveel me heel erg. Ik weet niet wat ik moet doen en alles wat ik eerst leuk vond om te doen vind ik niet meer leuk en saai. Ook kunnen we niet de deur uit en heb ik geen vrienden om mee te praten of af te spreken. En vanavond heb ik ook nog eens ruzie gekregen met mijn enige vriendin die ik heb op mijn nieuwe school. Sindsdien voel ik me heel slecht en ik lig nu al 3 uur non-stop te huilen in bed en ik kan en wil niet slapen. Ik denk de hele tijd aan alles wat er mis is gegaan in het verleden en haal vervelende herinneringen op. Ik ben altijd een heel vrolijk iemand geweest. Ik lach veel ben luidruchtig. Daarom denken mensen vaak niet hoe ik mij echt voel. Ik heb nooit met iemand gepraat over mijn gevoelens en problemen en degene in het verleden waarmee ik dat wel kon hebben mij in de steek gelaten voor andere mensen. Ik voel me niet genoeg en ik kan met niemand praten over mijn gevoelens. Ik ben het zat en ik kan het niet meer. Ik wil heel graag een normaal leven. Normale ouders gewoon een huis, geen stom verleden en vrienden. Ik voel me super eenzaam en alleen. En het lijkt alsof de wereld juist wilt dat ik niet gelukkig ben. Weet iemand wat ik kan doen. Alsjeblieft help mij. Groetjes Isa.

hoi iedereen, Mijn ouders zijn nu al 8 jaar gescheiden met een heftige vechtscheiding. Rechtbanken, stiefmoeder erbij, en vooral veel drama tussen mijn vader en moeder (ook tussen mij en mijn broer want we hebben een verschillende mening over onze ouders). Ik heb al vanaf het begin van de scheiding een gruwelijke hekel gehad aan alle dagen die anders zijn dan een normale schoolweek. Denk aan vakanties, feestdagen zoals kerst en oud en nieuw en het ergste: verjaardagen. Mijn ouders hebben namelijk 8 jaar lang tegen elkaar gestreden om te zorgen dat mijn broer en ik zo veel mogelijk bij een van hun waren tijdens deze feestdagen. Inmiddels ben ik 16 en schuiven ze de verantwoordelijkheid vooral op mij en mijn broer af van waar we zijn. Wat opzich in enkele opzichten beter is, want ze praten niet meer met elkaar dus dat voorkomt ruzie. Maar dit neemt niet weg dat ze boos op ONS worden als we niet bij ze zijn. Wat ik mij afvraag is of ik ooit van feestdagen en vakanties ga kunnen genieten. En dan vooral mijn eigen verjaardag, want wie nodig je later wel en niet uit als de families van je ouders standaard ruzie maken als ze allen al elkaars aura al voelen? Wie gaat er later op je trouwdag komen? Hoe gaat een eindexamenfeest, als je alleen maar aan het voorkomen bent dat ze ruzie krijgen? Wie denkt hier nog meer over na en wie heeft er ook zo'n gruwelijke hekel aan feestdagen en vakanties? Zou dit ooit nog over gaan?

Mijn ouders hebben zieke ruzie, ze zijn al gescheiden toen ik 5 was maar nu is het echt zo naar. Ze zetten mij er tussen en ik laat t wel merken maar ze gaan er wel mee door. Hoe kan ik ze echt laten beseffen dat ik t kut vind