Ik zit er tussen

Hee lieve Meike, Zó herkenbaar wat je schrijft, bij mij was het net zo. Hopelijk kan ik je een beetje helpen met mijn ervaring en tips. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 7 was en nu ik 21 ben hebben ze nog steeds geen contact of kunnen ze ook maar in dezelfde ruimte zitten zonder ruzie te maken. Best triest eigenlijk denk ik vaak, wat doen ze zichzelf ook echt aan met zo lang zoveel haat. Maar vooral is het inderdaad heel kut voor de kinderen, wat jij ook schrijft. Wat heel belangrijk is als eerste is vooral om het te delen met iemand. Dit kan een docent op school zijn of de vertrouwenspersoon of een oom/tante, zo lang je maar niet alleen staat hierin. Heel lang heb ik het er met niemand over gehad waardoor mijn ouders ook bleven doorgaan. Op een gegeven moment was ik er zó klaar mee dat ik het erover heb gehad met de broer van mijn moeder. Hij heeft toen als volwassene met mijn moeder gesproken in plaats van dat ik als kind moest doen. Wat ik al zei, mijn ouders kunnen nog steeds niet normaal doen maar ze betrekken mij er in ieder geval niet meer bij. En als ze dat doen zeg ik dat ik dat soort onzin niet hoef te horen en loop ik weg. Hoe kut ook, jij kan helemaal niets veranderen aan hoe jouw ouders zich gedragen naar elkaar. Wat jij wel kan veranderen is hoe jij er zelf mee omgaat. Dus blijf je grenzen aangeven en praat erover. Weet ook dat dit gedrag van ouders echt nergens op slaat en dat wij het later anders gaan doen! Weet ook dat je altijd een Buddy bij ons kan aanvragen. Het kan soms heel fijn zijn om dit soort dingen te kunnen delen over de app met iemand die er altijd voor je is. Via deze link kun je een Buddy aanvragen: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ O ja, wat je je ouders ook altijd subtiel (of minder subtiel haha) kan meegeven is onze open brief. Deze kun je downloaden, printen en ergens neerleggen. Er is ook een filmpje van gemaakt en uit eigen ervaring weet ik dat deze echt heel veel ouders raakt. Wie weet dat dit ook nog iets kan doen voor jou! https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/isa-open-brief-gescheiden-ouders/ Lieve Meike, weet dat je niet alleen bent en wij er allemaal voor je zijn! Heel veel liefs:)

Lieve Meike Wat goed dat je de weg naar ons forum hebt gevonden en dat je je verhaal hier durft delen. Ik herken wel een beetje van jou verhaal in mijn verhaal. Ik stond ook vaak tussen de ruzie van mijn ouders en dat is echt geen fijne positie want je wilt je beide ouders graag lief hebben. Mijn ouders konden niet meer met elkaar praatte. Ze gebruikte mij als boodschapper. Ik ben zelf ook niet goed in praten over hoe ik me voel maar wat mij hielp was alles opschrijven. Ik schreef al mijn gevoels op papier. Ik heb toen alles wat ik op papier schreef aan mijn ouders laten lezen. Ze waren er niet goed van en wisten niet dat ik er zo veel last van had. Sinds dien gaat het al een beetje beter en houden ze meer rekening met mij. Er met iemand anders van de familie mee praten hielp mij ook. Heb jij iemand waar je mee kan praten een goede vriend of vriendin of iemand van de familie? Bij villa pinedo staan we ook altijd paraat om met jou te praten en naar je te luisteren. Je kan bij ons altijd een buddy aanvragen waar je mee kan chatten als jij het nodig hebt. Lieve Meike ik hoop dat je wat hebt gehad aan mijn verhaal en hopelijk gaat het snel beter

Lieve Meike, dankjewel voor het delen en wat fijn dat je ons hebt gevonden! In je berichtje vertel je over dat je het gevoel hebt tussen je ouders in te staan en dat is zo'n herkenbaar verhaal voor mij! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ongeveer 6 jaar was en hebben al een hele lange tijd geen contact meer met elkaar en eigenlijk is daardoor ook altijd alles via mij gegaan. Er werden tegen mij slechte dingen gezegd over de ander en daardoor wist ik vaak niet meer wat ik moest geloven en daardoor heb ik me vaak verdrietig en eenzaam gevoeld. Misschien dat je dit ook wel herkend? Mij hielp het heel erg om deze gevoelens op te schrijven of te delen met een ander familielid die het er misschien wel met ze over kan hebben. Dit heeft mij heel erg geholpen, omdat ik dan zelf niet degene was die het rechtsreeks vertelde maar ze wel doorkregen hoe ik mij voelde op zo'n moment. Ik vind het soms namelijk heel lastig om mijn gevoelens te uiten. Ik hoop dat je hier iets aan hebt en ik je wat verder heb kunnen helpen. Op youtube staan ook nog filmpjes waarin deze gevoelens worden toegelicht en hierdoor heb ik me minder eenzaam gevoeld: https://youtu.be/SORJcrG9WuY https://youtu.be/yaQArzVKDvc Weet dat je nooit alleen bent en dat je altijd een buddy kan aanvragen om een langere tijd mee te kletsen wanneer je daar behoefte aan hebt! https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Liefs Nicky

Lieve Meike, Ten eerste wil ik zeggen dat ik het heel stoer van je vind dat je het überhaupt aan je ouders laat merken dat je het vervelend vindt om er tussen in te staan. Ik ben nu 22, en mijn ouders gingen scheiden toen ik 2 was, en ik heb ook altijd het gevoel gehad dat ik tussen hen in stond. Dus ik kan begrijpen hoe jij je voelt! Wat jouw ouders zich waarschijnlijk nog niet beseffen, is dat dit voor jou één van de moeilijkste dingen is die je ook maar kan meemaken. Ze zitten waarschijnlijk nog steeds vast in wat er in het verleden is gebeurd, en beseffen niet dat dat voor jou helemaal niet uitmaakt. Jij wilt helemaal niet het gevoel hebben dat je verantwoordelijk bent voor wat er tussen hun heeft gespeeld en wat er nu speelt. Je bent als 16-jarig kind NIET verantwoordelijk voor je ouders. Wat ik je adviseer is om je gevoelens op papier te zetten. Je kunt ervoor kiezen om dit met hen te delen (door het bijvoorbeeld onder hun kussen te leggen), maar dat hoeft niet. Hoe dan ook, woorden geven aan je gevoelens is altijd goed voor je! Dat deed ik vroeger ook. En wat je zou kunnen proberen, is erover praten met bijvoorbeeld je tante of oom, of een opa of oma (als dat kan). Dat hielp mij heel erg. Je kunt vragen aan bijvoorbeeld je tante of zij een keer met jou en je ouders wilt praten over de situatie. Als volwassene kan zij misschien beter aan je ouders duidelijk maken wat de situatie met je doet. Diep in hun hart is hun grootste wens dat jij gelukkig bent, en als bijv je tante hen verteld dat je dat niet bent, dan raakt dat waarschijnlijk een gevoelige snaar. En anders, weet dat er anderen zijn die zich net zo voelen als jij, en die graag even naar je luisteren: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Ik wens je heel veel sterkte! Liefs, Fabiënne