Hoi, Jules is niet mijn echte naam. Ik ben bang als ik mijn echte naam gebruik dat ik er dan dalijk gezeik over krijg. Ik durf veel dingen niet te zeggen tegen mijn vader waardoor ik met veel gedachtes opgekropt zit. Weet iemand hoe ik dit beter kan maken of dat ik het anders kan doen?

Hoi! Ik ben Hazel, dit is niet m’n echte naam maar mensen hoeven niet te weten dat ik ook op dit forum zit. Nou ik woon dus bij m’n vader bijna een jaar. Omdat mijn stiefvader hele nare dingen bij me heeft gedaan (s€xu€l€ mishandling) mijn moeder wou me niet geloven en verwaarloosde me. Ik werd geslagen voordat ik het allemaal aan m’n moeder had verteld van m’n stiefvader. Ik heb een hele goede band met m’n vader, hij is er altijd voor me en als ik het lastig heb op school met concentreren vanwege flashbacks komt ie direct van z’n werk naar huis toe. Ookal hebben we niet superveel geld maakt papa tijd voor me vrij omdat zijn werkgever het niet uitmaakt omdat ze van de situatie weet. Ik ben echt heel veel bezig met gedachten over “wat als ik nu nog bij mama woonde” “komt het ooit goed?” “Ben ik het wel waard om te leven” en dat soort dingen. Ik zou een nieuwe therapeut krijgen alleen natuurlijk hebben ze de handtekening van m’n moeder nodig. M’n moeder zei gewoon nee. En dit is nog niet eens de helft van wat er is gebeurd. M’n moeder zet zo kleren aan de deur, ze heeft me achtervolgt, ze heeft een rechtszaak aangevraagd die binnenkort plaats vind. Ik voel me zo ongelofelijk k*t dat ik me niet meer mezelf voel. Ik heb een therapeut nodig. Maar dan ook echt een. Ik denk dat als ik niet snel hulp krijg dat ik dan me weer ga verstoppen. Ik heb dat van m’n stiefvader ongeveer 3/4 maanden geheim gehouden. Heeft iemand tips hoe ik even kan focussen op leuke dingen??

mijn moeder geeft mij het gevoel alsof ik niet goed genoeg ben. ik zit op het gymnasium, maar ik ben dit schooljaar echt net overgegaan. mijn moeder liet mij telkens heel slecht voelen over mijn onvoldoendes. bovendien heeft ze besloten dat ik volgend jaar op bijles moet, terwijl mijn vader en ik dat helemaal niet vinden, maar ik ga er niet altijd op in wanneer ze erover begint (wat letterlijk altijd is), omdat het dan eindigt in ruzie en ik daar geen zin in heb. ik weet dat ze het niet slecht bedoelt, maar het geeft mij een heel naar gevoel. ik ben niet heel goed in over mijn gevoelens praten, dus ik heb het haar niet rechtstreeks verteld, maar ik vind eigenlijk wel dat ze het kan hebben aan mijn reacties. dit heeft vgm onze band heel erg verpest en ik wil nu ook fulltime bij mijn vader gaan wonen. sorry voor dit lange bericht, maar ik wou het even kwijt, heeft iemand mss tips over hoe ik het hier met mijn moeder over kan hebben zonder gelijk ruzie te krijgen.

ik wil fulltime bij mijn vader gaan wonen, maar ik weet niet hoe ik het aan mijn moeder moet vertellen.

Ik lig in een moeilijke situatie, mijn ouder liggen in een scheiding. En ik vind het moeilijk om er mee om te gaan

Als ik bij mijn vader ben dan mis ik m'n broertje en bonus vader en als ik bij m'n moeder ben mis ik mijn bonus moeder.

Is het normaal dat je bang bent van je eigen vader en stiefvader?

Ik houd van mijn moeder omdat ze mijn moeder is, maar ik begin ook echt haat te voelen voor haar. Ze geeft me altijd het gevoel alsof ik alles fout doe, terwijl zij zelf die dingen ook doet. Is dat normaal?

Mijn ouders geven me opeens het gevoel alsof ik alles fout doe. Is dat normaal als de sfeer tussen je ouders slecht is, omdat ze willen scheiden?

Ik voel me zo alleen? Ik kies er ook wel zelf voor om alleen of me kamer te zitten, maar alsnog. Het voelt gewoon alsof ik er helemaal alleen voor sta.