Hallo, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Ik woon bij mijn moeder en die heeft inmiddels een nieuwe vriend. Vroeger zag ik mijn vader elke zondag, als hij me kwam ophalen zei hij eigenlijk niks tegen mijn moeder. Maar nu heb ik steeds minder tijd op zondag met hem ergens heen te gaan. Eerlijk gezegd heb ik ook niet echt zin meer. Ik voel me soms niet zo lekker bij hem. Hij vloekt af en toe op mensen in de auto, en vroeger heeft hij mijn familie lichtelijk uitgescholden (nu zegt hij nog steeds af en toe negatieve dingen over mijn moeder en familie, en praat over ze met een soort walging) Ik weet wel dat hij super veel van me houdt, alleen voor hem is blijkbaar de enige manier om dat te laten merken superveel cadeaus geven waar ik meestal niks aan heb. Het voelt alsof ik het enige leuke in zijn leven ben, en dat is misschien ook wel lief maar vooral super irritant. Hij belt me heel vaak, en wil alles van me weten. Tuurlijk snap ik dat ook wel. Ik moet hem als ik thuis ben van school bellen, hij zegt dat hij daar de hele dag op zit te wachten, zelf belt hij dan ook zelfs als hij weet dat ik op school zit. Als ik dan na een tijdje niet opneem belt hij mijn oma. Hij wil geen contact met mijn moeder meer en heeft dat dan ook verbroken. Mijn moeder is tenminste een stuk professioneler en heeft zijn nummer nog wel en durft met hem te praten (niet dat dat gebeurd, dan ben ik bang dat mijn vader teleurgesteld in mij wordt, omdat ik dan iets over hem heb gezegd). Mijn moeder is superlief en wijs alleen ik durf toch met niemand hier echt over te praten hoe ik me voel, ik denk dat ze vinden dat ik overdrijf. Nog over mijn vader, soms ziet het er zo zielig uit dat hij niet echt supergelukkig is, alleen als hij mij ziet. Ik denk dat hij afleiding nodig heeft zoals een nieuwe vriendin. Maar volgens mij gelooft hij niet echt meer in de liefde en wil dat ook niet meer. En dan weet ik niet wat ik voor hem moet voelen, moet ik heel veel van hem houden? Het voelt als een soort plicht. Alsof het van mij afhankelijk is of hij zich een beetje gelukkig voelt. Dat zegt hij ook, niet letterlijk maar op een soort gelijke manier. Dus moet ik nog altijd met hem afspreken? Ookal doe ik dat met tegenzin? Ik zou dit zo echt niet tegen mijn vader durven zeggen, zijn wereld zou instorten, ik ben het enige dat zijn wereld een beetje overeind houdt. Ik ben zijn alles, zonder mij zou hij niks kunnen, hij wacht altijd tot ik bel, tot hij me kan zien, enz.... Ik weet niet echt meer wat ik moet doen. Overdrijf ik? Ik ben in ieder geval blij dat ik het van me af heb kunnen schrijven, en op een rijtje heb gezet wat ik nou eigenlijk ZELF voel. Wat misschien ook niet echt handig is, is dat in mijn familie alleen mijn (half)nicht en mijn nichtje weten hoe het is om gescheiden ouders te hebben. Met mijn (half)nicht heb ik niet echt contact. En mijn nichtje is nog maar 5, ik kan niet wachten tot ze wat ouder is, ze maakt bijna hetzelfde als ik mee, maar beseft dat nog niet.

hoi allemaal, mijn vader mijn broer en ik zouden eigenlijk op vakantie gaan, alleen mijn vader gaat wel met zn vriendin op vakantie en 2 kinderen van haar maar neemt ons niet mee omdat hij niet genoeg geld heeft maar wel in mei op vakantie is geweest met vriendin in Turkey. dit vind ik niet eerlijk. ik wil wel met papa mee want we gaan naar Pony park Slagharen en dat vind ik leuk want je mag elke dag naar het park. met mn moeder ga ik op vakantie in frankrijk, gelukkig gaat die wel door maar nu ben ik misschien die 6 weken bij mijn moeder want mijn vader kan geen onderdak bieden.

Hallo allemaal! Mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden. Mijn vader was vroeger nooit thuis, dus ik had geen band met mijn vader. Mijn vader heeft nu een nieuwe (veel jongere) vriendin en ze hebben samen een kindje. De vriendin van papa heeft papa helemaal in de hand. Zij mag mij niet, dus papa moet het contact met mij verbreken. Hij zit zo onder de plak, dat die dat ook doet. Hij wilde geen contact meer en ik mocht mijn broertje niet meer zien. Mijn vader heeft nog goed contact met mijn zusjes, alleen ik val buiten de boot. Ik mag niet mee met uitstapjes en op vakantie maken ze mij het leven zuur. Ik heb het hier soms best wel moeilijk mee en ik weet niet wat ik nog kan doen om het goed te maken.. Misschien moet ik dat ook niet willen. Wat kan ik nog doen?

Hoi mijn ouders zijn al 10 jaar gescheiden. Ik heb me biologische vader nooit gezien. daarom gaf ik me op voor de programma het is wel je kind. ze zijden dat ik naar deze website moest gaan omdat ze me niet konden helpen. mijn probleem is dat ik men vader wil leren kennen en kan zien maar dat gaat helaas niet. ik zoek iemand die mij kan helpen of die me vader kent. De naam is Bart Agema hij heeft een zoontje en een vriendin. Help mij plss

ik wil wel bij mijn vader wonen maar dan vind ik het jammer: 1 mijn moeder vind, dat als ik bij mama ga wonen mogen wij papa maar 2 keer in 2 weken zien:(2mijn zus wild bij mijn moeder wonen ik bij papa en mijn broer weet het maar niet 3 mijn vrienden ik wil hun niet achter laten daarom ga ik pas kiezen als ik 12 ben:) en onder tussen bij mijn mama wonen de genen die mij kan helpen dankjewel

Hallo, mijn ouders zijn ondertussen al 3 jaar gescheiden dus nog niet erg lang. Het feit dat mijn ouders gescheiden zijn vind ik niet zo gek erg maar de nieuwe vriendin van mijn vader wel. Heel in het begin liep het al mis mijn vader vertelde mij één maand op voorhand dat hij een nieuwe vriendin had (waar ik helemaal niks vanaf wist) en dat zij bij ons ging wonen. De nieuwe vriendin van mijn vader komt uit Polen en kan amper Nederlands, als zij een gesprek voert met mijn vader dan lacht ze meestal ofwel zegt ze ja voor de rest komt er niet veel nuttigs uit. In het huishouden doet ze ook niet veel het enigste wat ze doet is koken, ook heeft ze geen job en ze poetst het huis zelf niet eens, onze poetsvrouw komt nog steeds 2 keer per week poetsen terwijl zij dit ook makkelijk zelf zou kunnen doen. Het enigste wat ze eigenlijk doet is koken, tv-kijken en het geld van mijn vader opdoen. Ze is zelfs niet erg vriendelijk tegen mij en mijn broertje als mijn vader erbij is zegt doet ze altijd erg lief enzo maar eenmaal mijn vader er niet is kijkt ze ons niet eens aan en krijgen we alleen maar vuile blikken. Ik kan het echt niet vinden met haar en sinds dat ze bij ons woont kan ik het ook niet meer vinden met mijn vader, hij is erg verandert en zijn kinderen interesseren hem precies ook niet meer. Als we hem dan commentaar geven op zijn vriendin krijgen we verwijten naar ons hoofd gegooid als 'mijn huis, mijn regels' en 'als ge nie tevreden zijt gaat ge ma naar uw mama' hij houdt dus totaal geen rekening meer met ons. Ik woon nu bij mijn mama en zie mijn vader nu amper en als ik hem zie dan krijgen we meestal ruzie. Voor het laatst vroeg ik hem als hij met mij en mijn broertje wou mee gaan uiteten voor vaderdag en hij zei dat hij enkel wou meekomen als zijn vriendin ook mee mocht, waarop ik zei dat ik vaderdag liever ons 3'tjes wou vieren waarop hij weer zei dat hij dan niet wou gaan. Ik zei toen tegen hem dat hij zijn nieuwe vriendin belangrijker vond dan zijn kinderen waarop hij zei; ja ik kan er ook niks aandoen dat jullie zo doen. Mijn vader is zo erg verandert en ik zou graag de band die ik vroeger met hem had terughebben. Door de ruzie met mijn vader is de relatie tussen mijn familieleden van mijn vaders kans ook slechter geworden. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik wil moeite doen maar wat moet je doen als je vader geen moeite meer wilt doen.

Mijn ouders praten zelfs niet met elkaar tenminste niet veel alleen over kleine korte zaken. Ik hoop dat ze op een dag normaal met elkaar kunnen omgaan. Hebben jullie nog tips?

Hoihoi, mijn ouders zijn net gescheiden (twee maanden ofzo) en mijn vader heeft al een nieuwe vriendin. Ik vind dit bestwel moeilijk want ik weet niet of ze aardig is en mijn moeder heeft nog nieteens een 'nieuw ' huis. Wat kan ik doen om me minder zorgen te maken/ minder te piekeren? xoxo

Hi there! Sinds een week of twee zit ik met enorme frustraties naar mijn vader toe. Misschien dat jullie mij hier advies in kunnen geven. Het is nogal complex, maar ik zal het proberen zo volledig mogelijk te beschrijven. Sinds de scheiding van mijn ouders (8 jaar geleden), ben ik mij ervan bewust geworden dat mijn vader ziek is. Ziek in zijn hoofd. Hij liegt en bedriegt, heeft elke week een nieuwe schuldeiser aan zijn deur, met politie en al. Verhuist van het ene huis naar het andere, illegaal, zodat hij zich niet in hoeft te schrijven en dus de deurwaarders niet aan zijn deur komen. Maar hij dus ook geen uitkering krijgt, en dus probeert bij familie en vrienden te lenen. (maar hij betaald niet terug, dus niemand wil hem meer wat lenen). Zijn huidige vriendin heeft hem wijsgemaakt (zonder onderzoeken en testen) dat hij autistisch is. Dus voor elke fout die mijn vader maakt is zijn antwoord: "Ja, dat komt door mijn autisme". Medio december zou mijn vader een huis huren. Hij had het huurcontract al getekend. Iedereen vroeg zich af hoe hij dat ging betalen, maar goed. We gaven hem een kans. Op de dag dat hij de borg zou moeten betalen, was meneer ineens van de aardbodem verdwenen. En aangezien hij in het verleden suïcidaal is geweest, hebben wij (zijn kinderen), aangifte van vermissing gedaan. Toen hij, een week na de officiële vermissing, ineens in zeer verwarde toestand weer voor de deur stond, vroegen we hem waarom hij dit deed. Zijn antwoord: "Ja, zoveel geld heb ik toch niet om dat huis te huren, dus wat moet ik anders dan weglopen?" Ondertussen is er nog veel meer gebeurt, maar dat is niet zodanig van belang om dit hier te schrijven, maar beslist wel meer en meer mijn keuze. Mijn vader is 46, maar gedraagt zich als kleuter. Tot overmaat van ramp heeft hij mijn opa en oma (zijn ouders), uitgescholden en hen verweten dat zij hem zo hebben gemaakt. Ik ben razend. Ik zit er aan te denken om zelfs het contact (tijdelijk) te verbreken met mijn vader. Maar, moet ik dat wel doen? Wat denken jullie, wat is het beste?

Ik ben een meisje van 18, eigenlijk een jonge vrouw. 12 jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan na een vechtscheiding. Ik kan me er bijna niks van herrineren doordat ik het zelf heb afgesloten. Tuurlijk het is beter. Maar het had anders gemogen. Nu heeft mijn vader al 8 jaar een vriendin. Maar dat gaat ook flut ! Ik heb het idee dat mijn vader niet eerlijk is over de reden waarom hij wil verhuizen ! Ik denk dat hij verliefd is... Help!