Op een avond kwam moeder huilend naar me toe en zei; het gaat niet zo goed met mij en papa... Mama vertelde hoe ze zich voelde, en we moesten alle 2 huilen. Niet veel dagen later vroeg ik aan m'n vader wat zijn verhaal was. Hij zei tegen mij dat hij niet meer gelukkig was met mama en dat zo al een langere tijd aan de gang was. Ook vertelde hij dat hij een tijdje ergens anders naar toe zou gaan, om mij, mama en natuurlijk zichzelf een beetje rust te gunnen. Na 8 weken zou hij weer terug naar ons komen. Die 8 weken waren best vervelend. Mijn moeder moest de hele tijd huilen, en ik was daar om haar te troosten. Het aller ergste vind ik om de verhalen van m'n ouders aan te horen. Het is (bijna) altijd negatief over de andere ouder, en dat is echt heel vervelend. Maar voor mij was het het ergst toen m'n moeder dingen ging vertellen over m'n vader tegen vriendinnen, terwijl ik boven zat en alles kon horen. Het was altijd negatief en papa had alles maar gedaan, hij had mij en m'n moeder in de steek gelaten. En dit deed mij pijn. Die avond heb ik jankend op bed gelegen en m'n vader gebeld. Ik voelde me echt rot. Gelukkig heeft hij me getroost. De 8 weken zijn nu voorbij en m'n vader woont voor een paar maanden bij mij en m'n moeder in het huis waar we altijd met z'n 3en hebben gewoond. Ook dit is een hel voor mij. Mijn ouders hebben soms ruzie, en dat vind ik heel vervelend. Kan iemand mij zeggen wat ik in deze situatie het best kan doen? want ik wil absoluut geen kant kiezen.

Hallo allemaal,

Ik heb sinds mijn geboorte al gescheiden ouders en zit er ook wel mee maar sinds een paar jaar is het erger geworden sinds mijn vader een vriendin heeft die zich overal mee bemoeid is me vader ook heel erg veranderd en herken hem niet meer ik heb hem al een paar keer dit verteld van wat ik wat zij deed tegen mij, ze was altijd boos op mij en als zij iets deed gaf ze mij de schuld bij mijn vader daardoor heb ik mijn vader al 2 maanden niet meer gezien en ik weet niet wat ik moet doen . Ik wil me vader vaker zien maar hij woont niet echt in de buurt want hij woont 30 minuten weg en met de bus 1 uur verder

Hallo allemaal, Ik zit met een soort probleempje. Mijn ouders zijn sinds begin 2015 uit elkaar. Daar is vrij veel ruzie aan te pas gekomen. Mijn vader is zwaar autistisch en dat heeft zo'n beetje ons hele leven op z'n kop gezet. Mijn vader heeft mij en mijn zus sinds wij klein zijn geestelijk en lichamelijk mishandeld. Vlak voor de scheiding is mijn zus op zichzelf gaan wonen. Mijn vader had dus alleen mij nog om op los te gaan. Maar sinds mijn ouders uit elkaar zijn is het alleen maar erger geworden. Het gebeurde steeds vaker en hij begon te liegen. Zo ontkende hij dat hij dingen gezegd had en durft er niet voor uit te komen dat hij al een vriendin had voordat mijn ouders uit elkaar waren. Nog erger was dat hij ging roddelen over mijn zus tegen mij en andersom. We werden volledig zwartgemaakt en als wij een vraag stelde los van elkaar was elk antwoord weer totaal anders. Hij zei dus veel achter onze rug om maar deed het ook nog altijd recht in je gezicht. Zo heeft hij dingen gezegd als: 'waarom ben jij mijn kind, ik wil jou niet als kind, vanaf nu hoef jij mijn dochter te zijn' 'val dood' of 'maak er een eind aan' (vrij heftig aangezien hij weet dat ik psychische problemen het overgehouden aan mijn jeugd en dat wel overwogen had en daar wist hij ook van af). Hij heeft in die jaren me voor veel uitgemaakt maar deze kende ik nog niet. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb het contact verbroken maar hij blijft er vanalles aan doen om met mij in contact te komen. Hebben jullie enig idee hoe ik het contact voorlopig echt kan laten stoppen zonder dat hij in contact probeert te komen? (Goed duidelijk maken of vragen of inplannen helpt niet ook niet met een psycholoog erbij). Ik heb binnenkort ook een verjaardag en hij komt ook. Enig idee of tips&tricks wat ik moet doen? Liefs, Irene

Hallo iedereen, Ik heb een vrij bijzonder verhaal en ben blij nu eindelijk een forum gevonden te hebben waar ik mijn verhaal kwijt kan. In de zomer van 2014 zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Zonder ruzie, zonder veel gedoe, heel normaal als vrienden. Het huwelijk was op en het was beter zo. Dit was voor mij geen verassing. De relatie was inderdaad uitgeblust. Het was een heftige periode waarin ik in een nieuwe stad ging studeren en mijn moeder een nieuw huisje kreeg. Toen ik in mijn eerste week in een nieuwe stad op een nieuwe school niks hoorde van mijn moeder was ik flink teleurgesteld. Maar toen ik dat weekend thuis kwam kreeg ikniets anders voor mijn kiezen. Mijn moeder had al ren nieuwe relatie en ging samenwonen. Niet met een man, maar met een vrouw. Ook dit was voor mij geen verassing. Mijn moeder zei altijd tegen mij als ik het over zou doen zou het met ren vrouw zijn. Echter bleek de vrouw in kwestie zo'n 27 jaar jonger en iemand te zijn waar ik een ongeloofelijke hekel aan heb. Hierna heb ik het contact met mijn moeder verbroken om eerst voor mezelf te kiezen. Ondertussen (na een jaar) hebben wij alweer contact en gaat het 'redelijk'. Maar nu gaan ze trouwen en twijfel ik enorm wat ik moet doen. Ik sta namelijk totaal niet achter het huwelijk en het gaat tegen al mijn principes heen, moet ik dan toch gaan? Ik weet niet goed wat te doen.. Lieffs

Mijn ouders zijn 6 jaar geleeden gescheiden en dus moest ik toen telkens van me vader naar me moeder maar opeens had mijn moeder een andere iemand en daar ging ze mee samen wonen en die man waar ze mee ging samenwonen die wilde mij niet meer zien en dus besluite me moeder dat ze me ook niet meer wilde zien en dus moest ik bij me vader gaan wonen maar ook hij kreeg een ander iemand en dat mens waar hij mee samen woont die mag mij dus echt totaal niet en ik haar trouwens ook niet want zij wilt mijn moeders plek innemen maar dat wil ik niet want mijn moeder is veel aardiger dan zei en dus zij doet ook altijd heel boos tegen mij enzo en laatst zei ze tegen me vader dat hoorde ik kan dat kut kind niet ergens anders gaan wonen en me vader zei toen nee jammer genoeg niet maar ik ben dus echt super boos op hun allemaal en wil eigenlijk ook wel weg maar het probleem is ik kan nergens heen

M'n ouders zijn al tijden gescheiden. Ik ging vaak om de2 week een weekend naar m'n vader. Sinds 2jaar is dat veranderd,hij heeft geen tijd voor me zegt hij of het komt weer niet uit. Na de zomer vakantie en kerst heb ik hem 2x gezien. Ik wil eigenlijk nu niet meer heen want ik vind het daar niet leuk. Zijn vriendin mag ik niet zo en alles is daar saai. Papa belooft veel,maar doet nooit wat. Ik wil gewoon veel liever bij mama blijven. Maar ik wil ook dat het gezeur dan elke 2week ook ophoud. Tis niet zo dat ik he, nooit meer wil zien,maar gewoon eens in 2-3maand een dag. Wat kan ik doen? Ben al bij een mevrouw op school geweest voor gesprekken, en m'n papa zou ook komen maar die zegt elke keer af. Hellup!! :)

Hoi. Ik heb een vraagje Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was en er is veel gedoe geweest met de vriendin van mijn vader. Nu is het (een soort van) goed. Morgen gaan we naar de Efteling voor mijn zusjes verjaardag en ik verheug me er al twee weken op. Maar nu zeggen ze ineens dat er een neefje van die vriendin mee gaat! Voor mij is het uitstapje nu al verpest. Overdrijf ik of vinden jullie het ook raar? Help me ❤️

Mijn ouders gaan scheiden (hebben ze afgelopen zondag verteld). Ik had het al best wel aan zien komen, aangezien ze al bijna een jaar apart woonden. Ik weet alleen dus niet hoe ik het aan mijn vriendinnen moet vertellen. Ik vind het lastig om er opeens over te beginnen. Weet iemand misschien hoe je zoiets verteld? Ik wil dat er niet veel gedoe wordt over gemaakt, maar ik wil wel dat ze het weten. Ze weten ook niet dat mijn ouders al een tijd apart wonen.

Hallo, mijn naam is Sam en ik heb een vraag.. Mijn ouders wonen niet meer bij elkaar, en ik zie mijn moeder erg vaak verdrietig.. Hoe gaan jullie hier mee om??

Heyy van mijn ouders is het bekent dat ze gaan scheiden maar ze zijn zeg maar nog niet officieel gescheiden en nu heeft mijn vader mij en me zusje verteld dat ie al een andere vriendin heeft dit vind ik best wel lastig maat ben ook wel weer blij voor mijn vader weer je wel wat vinden jullie hiervan wat zouden jullie dan als jullie dat hoorden En ik heb nog een probleempje ik vind het moeilijk om naar mijn ouders te gaan als ik verdrietig ben dus hebben jullie tips ik hoor het graag Groetjes onzeker meisje