ik heb al eerder een bericht. mijn vader doet nog steeds net alsof mijn moeder er niet bij is als hij ons komt ophalen of als mijn moeder ons komt brengen. hij kijkt dan heel erg boos en hij praat nog steeds niet tegen haar en ook niet tegen onze oma dan zegt hij ook ik praat niet met jou vraag het maar aan de kinderen. mama zegt dat dit niet leuk is voor ons maar dat wij ons daar niks van moeten aantrekken. en dat wij daar niks aan kunnen doen en dat zij het fijn vint als wij het leuk hebben als wij bij papa zijn. maar het is niet leuk bij papa. wij moeten altijd maar weg en hebben nooit tijd om gewoon buiten te spelen of binnen een boek te lezen. want gelijk als we binnen zijn moeten we weer spullen pakken want dan gaan we naar zijn vriendin losjeren of kamperen of naar een huisje en zo. deze vriendin is gelukkig wel aardig. en papa doet alles voor haar. eerst had hij een andere vriendin en moesten we elke keer mee op visite naar haar broers en zussen en vrienden en maakten ze ook heel veel ruzie en dan gingen ze naar boven en dan moesten moesten wij maar beneden wachten. deze vriendin wil ook heel veel op vakantie en papa zegt dat hij heel hard werkt en dat hij ook weg wil. maar wij zeggen dat wij liever thuis willen blijven maar dat mag niet van hem want het is zijn tijd. soms mag er wel eens een vriendinnetje spelen maar dat is maar heel soms en meestal mag zij dan niet. ook oefenen voor muziekles of ons huiswerk maken bij papa kan niet. als mama dan doorstuurt wat wij thuis huiswerk hebben gemaakt en wij dan verder kunnen gaan bij papa gebeurt er niks want er is geen tijd voor. en onze klarinet willen we niet meer meenemen want die ene keer deed hij zo boos over hoe ze weer trug naar mama moesten dus laat maar. en hij vraagt er ook niet meer naar. op vaderdag zijn wij heel erg geschrokken van hoe hij keek, heel eng en heel boos. hij zei dat hij heel erg boos is op mama toen mama vroeg of zij onze haren mocht doen voor de fotograaf op school omdat papa ons naar school zou brengen. toen kregen wij ook weer hele lange verhalen waarom dat niet kon want het was zijn tijd. en toen gingen we naar het strand met zijn vriendin en toen deed hij weer heel gewoon. maar toen we weer gingen slapen begon hij weer met zijn verhalen. eigenlijk wil ik dus tegen mijn vader zeggen dat wij dat helemaal niet leuk vinden maar dat durven wij echt niet want dan zegt hij weer dat ik niet zo negatief moet praten. soms durven wij wel eens te zeggen dat wij iets niet willen maar dan praat hij heel lang eerst alleen met mijn zusje en daarna met mij en dan moeten wij hetzelfde ergens van vinden als hij want anders begint hij weer met lange verhalen. en allemaal voorbeelden die er helemaal niets mee te maken hebben. en dan wil hij weten wat mama tegen ons zegt of doet. maar zij heeft er dan gewoon niks mee te make maar dan houden we maar weer stil want anders blijft hij maar doorgaan net zolang totdat hij denkt dat wij het snappen. of hij is verder de hele dag saggureinig. wij mogen geen dingen aan mama vragen want het is dan zijn tijd. mama zegt dat zij heel veel afspraken hebben gemaakt over wanneer wij naar papa gaan en dat mama graag wil dat wij dat allemaal doen. maar zegt mama dat papa ons zaterdag deze vakantie om 10 uur weer bij haar trug brengt maar dat doet hij dan niet. om 10 uur gingen wij pas de tent opruimen en moesten we nog helemaal trug met de auto. dus toen waren we pas weer heel laat bij mama en papa doet tegen ons net alsof dat zo moest van de rechter. hij doet alleen maar wat hij wil. hij gelooft ook niet als mijn moeder zegt als ik ziek ben of mijn zusje, want dan moeten we gewoon zijn dingen doen en maar als hij dan daarna ook ziek is kan hij helemaal niets meer en diet zijn vriendin alles. wij moesten met kinderen spelen die wij helemaal niet kennen en die kinden kenden elkaar wel al heel lang. toen mijn zusje dat niet wilde bleef hij maar doorvragen waarom niet en toen begon zij te huilen en toen zei papa vint je dat ik te veel ddoordram en toen zei ze heel zagtjes ja. en toen ging hij haar bij ons brengen en zei dat zij het heel moelijk vint om met vreemde kinderen te spelen. ik schrijf alles maar op maar wil gewoon niet meer naar hem toe

Wellicht een goed idee voor kinderen met gescheiden ouders die graag een studie willen volgen: 'Eerste hulp bij studiefinanciering.' Met onder andere: Hoe maak je het bespreekbaar? Hoe krijg je je ouders om de tafel? Wie betaalt wat? Hoe ga je ruzies tegen, maar zorg je er tegelijkertijd voor dat er niet honderdduizend dingen verzwegen worden? En hoe maak je je ouders duidelijk dat het om jou toekomst gaat en dat ze daarvoor best even aardig tegen elkaar kunnen doen, en het als normale mensen netjes moeten kunnen regelen? Het schijnt allemaal zo lastig te zijn..

Hey, een paar maanden trug zijn mijn ouders gescheiden en me moeder was meteen opzoek naar een nieuwe vriend. Al snel had ze iemand gevonden en hij was in het begin nog wel aardig maar langzaam begint hij ons leven te bepalen en mijn moeder doet er niets aan omdat ze bang is om hem kwijt te raken. Ik kan niets goed doen in hun ogen en leef in angst....

Ik vindt het heel erg jammer dat mijn ouders gescheiden zijn. Toen ik het hoorde was ik heel verdrietig. Toen heb ik met mama op villapinedo.nl gekeken. Nu ben ik nog steeds een beetje verdrietig. Als ik boos of vernietig ben dan lees ik een vrolijk boekje. Ik heb steun aan mijn konijn en aan mijn knufels om dat ik er altijd een meeneem naar school.

Hey Ik ben een meisje van 15 en ben ten einde raad. Heb vaak ruzie met mijn vader over zijn nieuwe vriendin. Er is hier te veel over gezegd en alles is fout gelopen mijn zus woont en praat niet meer tegen mijn vader ik wil niet dat dit gebeurd bij mij. Maar ben zo ontzettend boos. Vinden jullie dat het de eerste stap vanuit mij is dat ik haar een keer ontmoet? Ik ken haar overigens al aangezien het een goede vriendin van mijn moeder was. Er zijn ontzettend veel problemen omheen onstaan en ik ben echt ten einde raad please iemand met een tip? X iemand met veel thuisproblemen

Mijn ouders maken steeds heel veel ruzie over alles zelfs al over de kleinste dingen en ik vind dat niet leuk als ze weer soms ruzie maken dan zeg ik er soms wel iets van maar dan worden ze soms ook boos op mij en dan gaan ze daarna gewoon weer verder met ruzie maken en ik denk dat ze gaan scheiden maar ik wil niet dat ze gaan scheiden want dan is het niet meer compleet

Mijn ouders zijn een half jaar geleden gescheiden maar nu heeft me vader een andere vriendin en me moeder een andere vriend maar ik wil niet dat ze iemand anders hebben en ik snap het ook niet want een half jaar geleden waren ze nog bij elkaar waarom zijn ze niet nu ook nog gewoon bij elkaar want nu is het helemaal niet leuk ik mag die andere man en vrouw wel maar ik wil niet dat hun me nieuwe vader en moeder worden het moet gewoon weer zo als vroegen worden

Hoi hoi, Graag zou ik mijn verhaal willen doen over (de vriendin van m'n vader)/kadomoeder. Ik noem haar kado moeder omdat ze zo voor me is of eigenlijk was. Sinds het begin dat mijn ouders officieel gingen scheiden stond ze vaak voor me klaar, ik kon m'n verhaald bij haar kwijt als me iets dwars zat. Helaas is dit sinds kort omgeslagen. Ik heb haar iets verteld over m'n vader en daar maakte ze zich boos over en nu wilt ze er liever niks meer over horen omdat ze niet begrijp waarom hij zo iets zou doen?. Als ik het heb over m'n moeder is ze heel naar in opmerkingen zoals:"Tsja dat is een beetje dom als je moeder dat niet doet, en ja dat doet je moeder en je moeder dit en dat" en dat is echt vreselijk. Baal er wel van, nam haar in vertrouwen maar heb het gevoel dat ik haar kwijt ben als vertrouwende. En was voorheen liever bij m'n vader dan bij m'n moeder en nu is dat in eens heel anders en dat is mede haar schuld. En daar heb ik helaas gezeur over thuis zowel bij beiden ouders... Wat kan ik daar aan doen ? Groetjes

beste, 4 jaar geleden is mijn vader op een zondagavond zomaar weggegaan. mijn ouders hadden al veel ruzie maar zoiets verwacht je niet. ik was 8. ik snapte er niks van. toen zat ik ik groep 6, was leuk, gezellig en had vriendinnen. ik had veel verdriet. dit heb ik niet gedeeld of erover gepraat. zo is de berg met verdriet en boosheid alleen maar erger geworden. korte uitleg wat er is gebeurt: we hadden een afspraak om 1 keer in de 2 weken een weekend bij hem te zijn. hij woonde in een klein rotflatje bij ons in de buurt. samen met mijn 2 zussen ging ik daar dan heen. vrijdagavond, 6 uur. op de fiets met zn drieen en dan daar aankomen. kwam je daar, was hij er niet, zat hij op zijn laptop, telefoon of ipad of was hij boos. dat je te laat was. op zaterdag moest hij soms volleyballen. dan was hij de hele dag weg. soms ging hij ook met zn team uiteten daarna. als ik een keer een speelafspraak had met mijn vriendinnen werd hij boos. hij dacht dat ik loog en naar mijn moeder zou gaan. soms was dit waar maar meestal niet. ik werd door mijn eigen vader uitgemaakt als leugenaar. nu, 4 jaar later, heb ik het nog steeds niet kunnen verwerken. ik ben een kreng. ik uit mijn boosheid tegen mensen die het niet verdienen. ik heb niet echt vriendinnen meer. iedereen heb ik weggejaagd. door mijn boosheid en verdriet heb ik veel gekrabt aan mijn benen. deze zitten nu vol met littekens en korsten. ze zijn echt lelijk en vies. soms schaam ik me hier ook voor. ik hoef hem niet meer te zien. ik wil hem niet meer zien. ik ben klaar met hem. maar ik krijg hem niet uit mn hoofd. het lukt me niet. mijn moeder geeft allemaal tips voor hulp maar ik wil het zelf doen. mijn tip aan iedereen: probeer niet zelf je problemen op te lossen en gebruik alle hulp die je krijgt. -x- soof

ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan.......of ik wel naar me vader wil gaan andere ook??