Hoi, mijn ouders zijn onderhand 5 jaar gescheiden. Ik was er onderhand wel aan gewend en dacht er niet zoveel over, maar de laatste tijd zitten al mijn vriendinnen te zeuren dat ze bang zijn dat hun ouders gaan scheiden alleen omdat ze een keer ruzie maken. Doordat mijn vriendinnen het er de laatste tijd zoveel over hebben voel ik me best verdrietig. De scheiding van mijn ouders was de verveldste periode ever en nu moet ik daar de hele tijd aan denken..... iemand tips???

Ik zit in flinke verdriet. En daarbij nog eens burenruzie. De buren hebben een Ultrasonic Animalchaser laten neerzetten. Ik kan nu niet meer slapen 's nachts en daarbij ook niet meer buiten zijn. Het is een verschrikkelijke herrie wat dat apparaat produceert. Het lijkt een zachte pieptoon maar het drukt heel hard op je oren en je krijgt er giga hoofdpijn van..... )-:

hoi ik heet Emma. mijn moeder en vader zijn gescheiden toen ik 2 was en bijna 3. toen ze waren gescheiden was mijn vader heel boos op mama. hij heeft toen mijn zus en mij vertelt dat hij mijn moeder ging vermoorden. nu heb ik daar steeds nachtmeries over. hij schrijft mijn moeder ook mails en daar dooor mag ik niet meer naar mijn therapeut. daarom heeft mijn moeder me over deze website vertelt zodat ik hier mij kan uiten. en daar ben ik heel blij mee.

Het is een lang verhaal, maar het moet er gewoon even uit. Daarnaast kunnen er betere tips gegeven worden als mensen het hele verhaal kennen. Ik ben 16 jaar oud, mijn broertje is bijna 14 en mijn grote broer 20. Onze ouders zijn al zo'n 3,5 jaar gescheiden. Zo'n 5 jaar geleden begon het met ruzie tussen mijn ouders. Mijn vader had een drankprobleem, en kon plotseling agressief worden. In 2010 is mijn vader opgenomen in een kliniek nadat de ziekte borderline bij hem was vastgesteld. In dit zelfde jaar heeft mijn grote broer een niertransplantie ondergaan, omdat mijn broer chronisch ziek is aan zijn nieren. Mijn vader woonde daarvoor al een tijdje niet meer thuis. Ik kan en wil me niet te veel herinneren van wat er in die tijd gebeurd is, maar de meest traumatische ervaring zal me altijd bij blijven. Ik en mijn broer (die nu 20 is) vonden hem na een mislukte zelfmoordpoging. We wisten al wel langer dat het niet goed met hem ging, en waren al vaker bang geweest voor zulke acties. Omdat hij ook vele malen 'officieel' afscheid had genomen van ons. Ik heb het hier soms nog steeds wel moeilijk mee. Mijn vader heeft in de kliniek waar hij geweest is zijn huidige vriendin ontmoet, hier wisten wij (mijn moeder, ik en mijn broers) eerst niets van, tot de kliniek contact had opgenomen om te laten weten dat relaties tussen de patiënten niet toegestaan was. De laatste hoop die ik en mijn broers hadden werd op deze manier kapot gemaakt. Nog voordat mijn ouders officieel gescheiden waren woonden ze al samen. Mijn ouders hebben nog vaak ruzie gehad maar wij raakten er sindsdien verder niet meer bij betrokken. Toch is mijn en mijn grote broers relatie met mijn vader momenteel niet goed, eigenlijk slecht te noemen. Dit komt vooral omdat mijn vader nooit heeft willen praten over wat er allemaal gebeurd is, waar wij natuurlijk wel behoefte aan hadden. Mijn vader heeft dingen vaak juist ontkent of werd boos als het ter sprake kwam. In die tijd heb ik nog een keer een stoel naar mijn hoofd gekregen, en er werd vaak door hem en zijn vriendin naar mij geschreeuwd. De dochters van zijn vriendin kwamen nog niet eens een paar maanden na de scheiding van mijn ouders ook bij hem en zijn vriendin te wonen. (Wij woonden al deze tijd al bij onze moeder.) Dit vond ik persoonlijk denk ik het lastigste, omdat ik altijd het papa's kindje ben geweest. En dat was natuurlijk al compleet veranderd, maar nu had hij ook nog eens veel meer aandacht voor haar kinderen dan voor zijn eigen kinderen. Tijdens de scheiding is ook het oneindige gezeur over geld begonnen, dit oneindige gezeur was normaal altijd iets tussen mijn ouders. Tot mijn vader nu hij geen contact meer met mijn moeder had alles via ons moest laten weten. Zo liet hij ook eens weten dat mijn (Tweetalig Vwo) opleiding niet meer te betalen was omdat hij nu twee extra monden te voeden had (de kinderen van zijn vriendin) en zijn vriendin had schulden van het huis. Dus er was geen geld meer over voor mijn opleiding, terwijl hiervoor in het ouderschapsplan dus al geregeld was dat ik kon blijven doen wat ik graag wilde doen. Hier was ik natuurlijk best boos om. En dit is maar 1 van de tientallen voorvallen. Uiteindelijk kon ik mijn tweetalige onderwijs inderdaad doen omdat mijn vader de afspraken moest nakomen. Mijn moeder heeft mij en mijn grote broer door dit soort voorvallen vaak huilend op moeten halen bij onze vader, die natuurlijk even boos op ons was als wij op hem. Want volgens mijn vader ben ik een vervelend manipulatief kutkind (dit verzin ik niet, is letterlijk tegen mij gezegd). Het gezanik over geld en over 'onuitgesproken dingen' zoals mijn vader ze noemt ging vele jaren door en er leek geen eind aan te komen. In deze jaren heeft mijn grote broer ook veel gezondheidsproblemen gehad, zoals een afstoting van zijn donornier vervolgens het verwijderen van de donornier, en het moeten beginnen met intensieve dialyse 4 dagen in de week (dit ook allemaal niet vlekkeloos). Maar om terug te komen op de situatie met mijn vader (die mijn broer overigens bijna niet bezocht heeft in het ziekenhuis), het was voor ons een uitzichtloze situatie. De geldproblemen die hij had konden wij tenslotte toch niet oplossen, en de 'onuitgesproken dingen' hielden toch vaak verdraaide vormen van de werkelijkheid in waarover de meningen dus ook altijd zouden verschillen. En ik als vervelend manipulatief kutkind zal uiteindelijk ook niet ontkennen dat ik dingen heb gezegd waar ik niet trots op ben, ik probeer mezelf ook totaal niet voor te doen alsof ik altijd goed gehandeld heb. Maar het verschil zal altijd zijn dat ik een kind was, en mijn vader een volwassen man. Uiteindelijk heb ik het contact met mijn vader verbroken voor momenteel iets meer dan een half jaar, maar dit was vooral omdat ik heel ongelukkig van de eindeloze discussies en ruzies werd. Zonder contact gaat het nu dus ook heel goed, ik ben gelukkiger dan ik in de afgelopen 5 jaar geweest ben. Maar toch blijft het knagen dat ik geen contact heb met mijn vader, mijn broer zit in een zelfde soort situatie (Mijn broertje heeft nog wel regelmatig contact met hem). En ik weet dat mijn broer ook nog niet geheel tevreden is met de situatie, maar de situatie verbeteren is lastig omdat we niet terug willen vallen in het oude geruzie. Heeft er iemand tips over hoe ik en mijn broer weer een beetje contact op kunnen bouwen met mijn vader? Hij weet momenteel niet eens welke vakken ik leuk vind, eventuele studiekeuzes of zelfs hobby's (kortom alles wat een vader van zijn kind hoort te weten). Ik ken hem andersom eigenlijk ook niet meer wat ik ook lastig vind. En echt elke reactie is welkom.. Ik weet tenslotte ook niet meer wat ik moet doen.

Mijn ouders zijn nu 6 jaar gescheiden. veel ruzie's zelfs nu nog. Mijn vader heeft nooit contact met me opgenomen helemaal niks alsof ik niet besta .ik wrodt er echt gek van en het doet me pijn. volgens mij heeft hij nooit om me gegeven

mijn uoders zijn al 4 jaar gescheiden ik ga elk weekend naar mijn vader en door de weeks ben ik bij mijn moeder ik moet elk weekend afscheid nemen van mijn vader daar word ik gek van hebben jullie nog tips ik hoor het graag

hallo, In de tijd dat mijn ouders gingen scheiden was er veel geweld in huis. Niet alleen met woorden maar ook lichamelijk. Mijn vader kende zijn krachten niet. Toen de ruzies voor het eerst een ruzie uit de hand liep dacht ik dat het nooit meer zou gebeuren. Dat zeiden ze tegen mij en ik geloofde er heilig in. Maar na een paar weken ging het weer mis. Mijn vader en broertje hadden ruzie. Toen mijn broertje de telefoon kapot wou gooien, schopte mijn vader tegen zijn been. Hij kon daarna niet meer lopen of fietsen. Daarna kreeg mijn broertje steeds meer en ergere woede aanvallen. Mijn moeder liet het allemaal toe en liet zich helemaal in elkaar slaan door hem. Ook mijn vader deed niks. Omdat ik het gevoel had dat mijn broertje alle aandacht kreeg en iedereen maar dacht dat ik er geen problemen mee had ben ik zijn gedrag gaan nadoen. Gewoon om duidelijk te maken dat ik er ook nog was en dat ik er genoeg van had. Alleen was ik toen 11 en mijn broertje 9. Ik was dus een stuk sterker en daardoor liep het alleen maar meer uit de hand. Op gegeven moment moest zelfs de jeugdzorg er bij gehaald worden, omdat ik niet meer aanspreekbaar was. Pas na de scheiding zag mijn moeder in dat er hulp nodig was, en werd het snel een stuk rustiger. Maar eigenlijk was dat te laat. Ik heb nog veel last van de dingen die gebeurt zijn. Ik kan er niet tegen als mensen boos zijn en gaan schreeuwen enzo. En ik voel me ook erg schuldig over de dingen die gebeurt zijn. Na de scheiding is mijn relatie met mijn vader op de klippen gelopen. Hij deed er niks aan om ons te zien en we mochten alleen komen als het hem uitkwam. hij wou niet naar de dingen toe die ik erg belangrijk vond. Ook moest mijn broertje bijna stoppen met voetbal omdat hij hem niet wou brengen naar wedstrijden. Ik heb geprobeert met hem te praten over wat ik wou bij hem thuis maar dat lukte niet. Na een jaar had ik bij hem nog geen bed en was mijn kamer nog helemaal kaal ook was er nog geen tafel en aten we op kartonnen dozen. Toen ik nog een keer een gesprek met hem probeerde te voeren ging het helemaal mis. Hij heeft me voor van alles en nog wat uitgescholden en ik heb nu geen contact meer met hem. Ik ga binnenkort beginnen met gesprekken met een psygoloog en ik hoop dat dat helpt om de dingen te verwerken. Want ook al zijn we drie jaar verder, ik kan nog steeds elke klap horen alsof hij net is uitgedeelt.

Ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt... Mijn ouders zijn bezig met scheiden en mijn vader gaf helemaal niks om me. Maar nu de scheiding begonnen is, ben ik in eenkeer de hele wereld voor hem. Daarmee bedoel ik dat hij me nu in eenkeer heel veel smst en belt om te vragen hoe het met me gaat Hij wil nu ook heel vaak met me zwemmen. Ik bedoel, het is vast aardig bedoeld, maar volgens mij probeert hij me gewoon om te kopen...

hoi ik weet niet meer wat ik moet doen... mijn moeder is een monster!!!! waar je niks tegen kan zeggen of ze ontploft. mijn vader gaat er kapot aan. ze maakt elke dag ruzie over de kleinste dingen. ik probeer zo lief mogelijk te zijn, maar als ik een vraag heb kan ik het gewoon aan niemand vragen. omdat ze dan vind dat het een domme vraag is en dat ik niet slim genoeg ben. (ik zit verdomme op Gymnasium) ik denk dat ze in de overgang zit. mijn moeder is altijd wel fel geweest maar nu is het echt erg. ze zegt allemaal gemene dingen over mensen. soms denk ik: wat als je dood was zou ik dat dan erg vinden? en dan denk ik: WTF wat denk ik het is mijn moeder. maar hoe moet ik leven met een moeder die alles van je afneemt omdat je iets fout hebt gezegd of ietsje te stom keek. en ik snap ook niet meer wie ik moet geloven omdat mijn moeder precies het tegenovergestelde van mijn vader zegt. ik ben hier helemaal niet goed in en ik ben altijd al heel erg onzeker geweest. WAT MOET IK DOEN? snapt iemand mij? help me AUB

Beste lezers, Ik heb juist geen evaring met scheidingen, maar 1 van me vrienden die al een heel stuk ouder is en een baby (meisje) en een dochtertje heeft van 2jaar wil scheiden. We hebben echt heel vaak gepraat maar hij heeft de keuzen echt al in zijn hoofd gemaakt om te scheiden. Het enige wat hem thuis houdt zijn zijn twee kleine prinsesjes zoals die ze zelf noemt. De thuis situatie is heel slecht hij en zijn vriendin praten nauwlijks meer want dat loopt meestal uit op ruzie. Ook is er geen enkel lichamelijk contact meer ze slapen gescheiden doen bijna alles al gescheiden wonen alleen nog maar in het zelfde huis. En ik heb het gevoel dat de 2 prinsesjes daar toch onbewust onderleiden.. Zijn grootste angst is dat hij zijn kinderen weinig te zien krijgt als ze uitelkaar gaan omdat ze nog zo ongelovelijk jong zijn. En dat je toch wel te horen krijgt dat de band met de vader verminderd... Nu wat moet ik hem als advies geven? Weet iemand waar alle regels staan en wat je het beste kan doen? Ik waardeer het echt heel graag als jullie me willen helpen! p.s. Er zijn natuurlijk forums voor volwassenen maar mij gaat het om de kinderen en ik denk persoonlijk dat jullie met evaring mij (dus eigenlijk mijn vriend (niet in de zin van vriendje hoor)) beter tips en advieze kunnen geven dan ouders die het zelf op een bepaalde manier uit elkaar zijn gegaan of hoe ze hadden willen scheiden achteraf!