Ik kan niet meer

Hoi Wendy, Wat goed dat je een bericht hier hebt geplaatst. Als ik zo je verhaal lees, heb je hartstikke veel aan je hoofd. Ik kan me dan ook voorstellen dat je helemaal kapot bent en dat je zulke sombere gedachtes hebt. Wat je zegt over dat je ouders nu officieel gescheiden zijn maar dat het nog steeds niet beter is: dat is helaas vaak zo. Hoe moeilijk het ook is: ik denk dat je er rekening mee moet houden dat dat ook zo blijft, dan kan het je in ieder geval niet meer teleurstellen. Maar dat is wel lastig hoor, ik ben nu 21 jaar en mijn ouders zijn al 15 jaar gescheiden, en ik weet met mijn verstand wel dat ik me erbij moet neerleggen maar met m'n gevoel wil ik natuurlijk nog steeds het liefst dat mijn ouders elkaar gewoon kunnen aankijken en door één deur kunnen. Ik vind het wel goed om te lezen dat je alles aan je mentor verteld hebt. Als je echt blijft rondlopen met deze gedachtes, is het misschien toch goed om nog eens terug te komen bij hem. Het is fijn dat hij in ieder geval al een deel weet van het verhaal, want dat scheelt dat je dan niet alles opnieuw hoeft te vertellen. Misschien dat deze mentor je zou kunnen helpen om te gaan kijken wat je kan doen om je iets beter te laten voelen. Misschien zou het goed zijn om psycholoog te praten. Dat is helemaal niet gek: ik heb zelf op mijn 15e ook met een psycholoog gepraat omdat het niet meer ging, en ik ken veel jongeren die door de scheiding naar een psycholoog zijn gegaan. Zeker als je zegt dat je veel nadenkt over zelfmoord, is het fijn dat je iemand hebt waar je elke week of één keer in de twee weken je verhaal kwijt kan en je kan helpen iets beter te laten voelen. Als je dit zou willen moet je wel eerst naar een huisarts, en dat is natuurlijk nogal een stap. Maar misschien kan je mentor je daarbij helpen, of natuurlijk iemand anders als je dat fijn zou vinden. Hulp aannemen is niet erg, soms hebben mensen dat gewoon nodig. Weet in ieder geval dat deze sombere gedachtes ook wel weg gaan. Dat is misschien nu moeilijk voor te stellen, maar zeker als je je hart gaat luchten bij iemand zal je zien dat je je beter gaat voelen. En ik neem aan dat er niets liever wilt dan dat. Ook school zal dan waarschijnlijk vanzelf wel weer beter gaan. Ik hoop dat je hier iets mee kan. Als ik je nog ergens bij kan helpen, dan kun je altijd nog reageren op dit bericht. Ik kan dan altijd nog met je meedenken. Je kan natuurlijk ook altijd weer een nieuw bericht plaatsen op dit forum, als je daar behoefte aan hebt. Besef je dat je niet de enige bent! :-)

O ja Wendy, als je echt met iemand zou willen praten over deze sombere gedachtes, dan kun je altijd nog terecht op deze website: http://www.113online.nl/. Sterkte en als je ooit nog iets nodig hebt weet je ons te vinden.

De mentor is echt heel jong en hij denkt dat alles nu beter is, hij weet al zoveel niet dat ik bij hem waarschijnlijk niet veel kan. En ik ben ook gewoon heel bang, ik wil niet met iemand praten ...

Hoi Wendy, Als je niet met iemand wil praten, dan mag dat. Maar wat heb je dan wel nodig wat jou helpt om je beter te laten voelen? Misschien kan ik met je mee denken of je helpen om dat te laten gebeuren. Ik wacht je reactie af. Groetjes, Tessa

Dat weet ik niet

Lieve lieve lieve Wendy, Niet doen! Alsjeblieft! Mijn ouders zitten nu in een scheiding. Ik ben 15 jaar en zit nu in de vierde klas. Ik doe geen reet meer op school en al mijn leraren vragen zich af waarom. Ik weet zelf wel waarom. Mijn perfect-lijkende familie is kapot. De scheiding is niet eens officieel rond, maar ze wonen wel uit elkaar. En ik voel me kut. Maar over een paar jaar ga ik het huis uit. Je gaat een eigen leven leiden. Los van je ouders. Nu lijken je ouders nog je hele leven, maar uiteindelijk wordt het maar ik klein deel van je leven, je wordt zelfstandiger. Je ziet ze af en toe, maar het is niet hetzelfde. Je gaat nog zoveel toffe shizzle meemaken in je leven, die scheiding boeit niet meer. En je zus verandert ook wel, dit is de puberteit. Ze zal inzien wat ze doet. Echt. Alles wordt beter. Gewoon je leven leven. Denken aan alle mooie dingen. Een scheiding is het niet eens waard. Doorgaan, altijd doorgaan. Xxx Louise