hallo ik heb gescheiden ouders en ik heb daar ook een verhaal over: mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden,of beter gezegd, mijn moeder wou drie maanden geleden scheiden.ik ben daar heel verdrietig over. mijn vader wil niet scheiden maar mijn moeder wel. dat vind ik heel zielig voor hem. daardoor doet hij nu ook bozer dan vroeger. dat vind ik heel erg. maar het verhaal begint pas nu: het begon allemaal toen mijn moeder en vader een (klein) ruzietje hadden.het werd steeds erger en op een moment liep mijn vader boos weg en hij ging half huilend half boos op zijn hurken in het processieparkje zitten. wij (ik en mijn zusjes) hadden het meegemaakt en kwamen naast mijn vader zitten. wat is er papa? vroegen we. nou ik weet het niet zei hij een soortvan. wij(ik bedoel ik) ging naar mama toe en vroeg of ze nu gaan scheiden. ze zij ja. ik schrok heel erg en werd vreselijk boos! ik ging naar de ouders van m'n beste vriend toe en zei met een brok in mijn keel ik...ik... mijn ouders gaan scheiden. zei schrokken heel erg en zeiden: zullen we er beneden over praten ? (we waren boven) oké zei ik toen huilend. ik haalde mijn kleinere zusje en samen gingen we erover praten. allemaal op zondag. mijn moeder had haar halve familie meegenomen en mijn tante die ging toen praten met mijn vader. zei was de enige die dat wou doen. de volgende dag ging ik het direct op school zeggen. nee,niet huilend voor de klas. mijn vrienden die ook gescheiden ouders hadden troosten en hielpen me. superaardig! en dat is het verhaal dus.het vervolg is ongeveer nu. het is nu de ene week papa ,andere week mama dan weer papa,mama,papa enz. ik ben nu iets minder verdrietig dan 3 maanden geleden. als papa en mama echt gaan scheiden, dan maak ik een verhaal hoe het dan gaat.

mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden.ik heb daar veel verdriet over ik ben bang dat mijn familie daardoor niet echt vaak meer met elkaar omgaat ik ben daar vreselijk verdrietig over ik weet gewoon dat ik er nooit meer aan ga wennen

Hoi allemaal, mijn ouders zijn 8 jaar gescheiden en ik ga om de twee weken een dagje naar mijn vader. Ik heb niet zo'n hele sterke band met mijn vader. De laatste tijden kan ik mijn moeder soms echt niet uitstaan en zou ik willen dat ik wat vaker naar mijn vader ging om gewoon even af te koelen en tijd doorbrengen met m'n vader. Ik weet bijna zeker dat ik mijn moeder daarmee kwets en boos maak, alleen ik weet niet of ik dat zomaar zelf mag beslissen? Hebben jullie enig advies? Groetjes.

mijn ouders hebben net voor de zomervakantie verteld dat ze uit elkaar gaan, alweer. Mijn ouders zijn namelijk ongeveer 2 jaar geleden ook al gescheiden. Mijn vader was vreemdgegaan en mn moeder was daar achter gekomen. Mijn vader ging hier een uur van daan wonen en zijn 'nieuwe' vriendin kwam regelmatig langs of we gingen ergens heen met hun. T was opeens heel erg wennen, Je ouders gaan scheiden, je vader gaat ergens anders wonen. Toen was ik nog 10, mijn zusje 8 en mijn broertje 4. Ik probeerde het voor mijn gevoel wel te begrijpen maar dat is moeilijk als je 10 bent. Na een tijdje zonder m'n vaders nieuwe vriendin zijn mn ouders t weer gaan proberen en zijn we weer samen gaan wonen. Voor ons was dat toen een hele fijne gebeurtenis want natuurlijk is het veel fijner als je ouders nog bij elkaar zijn en wonen... Ik heb nooit een hele goede band net mn vader gehad. Hij deed ook nooit leuke dingen met ons, alleen als mama erbij was. Ik was en soms ben vaak jaloers op mijn vriendinnen die met hun vader weg gingen of iets anders leuks gingen doen of gewoon samen koken. Ik heb dat nooit echt gehad. Hij werkt sinds 4 jaar ofzo ook in de plaats waar hij toen woonde dus elke dag was hij om 8 uur tegelijkertijd met mij weg en kwam hij om 9 uur ongeveer weer thuis. Maar sinds een half jaar geleden was dat niet meer. Hij ging om half 7-7 uur weg en kwam rond half 11 thuis. Ik wist dat het op zn werk niet heel gemakkelijk was en dag hij veel te doen had maar dit vond ik wel overdreven ondat dat nooit zo was geweest. Hij was daardoor nog minder thuis en doordat hij in de weekenden ook moest werken was hij er helemaal niet. Ik had 1 week voor de vakantie een afsluiting van het hockeyseizoen en ik heb een hele gezellige avond gehad. Toen ik thuis kwam zag in mama met een vriendin van haar op de bank zitten en papa was ook niet thuis. Dan schieten er al meteen een heleboel dingen door je hoofd heen. Als je moeder je dan verteld dat ze weer uit elkaar gaan stort je wereld in. Alles gaat door je hoofd heen. Gaan we verhuizen? Bij wie ga ik wonen? Wat is eigenlijk de reden?!? Die avond heeft mn moeder me veel verteld over wat er gebeurd is. Hij was weer vreemdgegaan. Ik was meteen superboos en kon het niet geloven. S' avonds kon ik niet slapen dus ging ik bij mama op de kamer liggen. Daar heeft ze me alles verteld waar ze achter is gekomen. Hij is niet 2 maar wel een stuk of 6 keer vreemdgegaan en is al 3 jaar daarover aan t liegen, al voordat ze voor de eerste keer uit elkaar gingen. Ik was gelijk zo boos op papa. Hoe kun je iemand zo in de steek laten. Ik praatte de eerste 4 weken helemaal niet tegen hem. Hij was hier in een ander pand van ons gaan wonen en was dus gelijk bij ons uit huis. Ik heb hem niet eens aangeken toen hij langsliep. De vorige keer had mama het 'echte verhaal' tegen iedereen verteld, maar daardoor gingen er niet normaal veel roddels door heel ons dorp. Zelfs bij de jumbo kwamen er mensen naar ons toe die we niet eens kenden met verhalen die helemaal nergens op sloegen. Daarom hebben we nu tegen bijna niemand de waarheid verteld. Dat voelt heel raar omdat je elke keer het geboel hebt dat je aan het liegen bent. nu ongeveer 1,5 maand later ben ik nog steeds boos op papa. Ik moet van veel mensen met hem praten maar dat wil ik echt niet. Ik heb hem een brief geschreven omdat ik het hen gewoon niet kon zeggen. Omdat ik het echte verhaal tegen niemand heb verteld is het voor hun ook moeilijk te begrijpen dat ik nog steeds zo boos ben. Maar ik weet dat als ik het ze zeg dat iedereen weer roddels gaat bedenken. We gaan ook verhuizen met mijn moeder wel in hetzelfde dorp. Ik zit op tweetalig vwo in de tweede klas nu en heb net mn eerste week school achter de rug. Papa was ook altijd chagrijnig als ie thuis was en ik deed het altijd fout. Dat is weer een van de redenen waarom ik hem niet wik spreken. Ik weet niet precies wat ik moet doen maar ik sta wel achter mn beslissing. Ik wil ook niet bij hem wonen of in het weekend daarheen. Mijn kleinere broertje en zusje doen dat wel. Iedereen zegt je kan niet altijd boos blijven maar dat is wel wat ik voorlopig ben. Mama zegt ook dat z ene te veel verteld heeft waardoor ik met mama meeloop door haar boosheid maar dat is niet. Hij is mij ook die 3 jaar vergeten. Dat is mijn verhaal

Ik ben 13 jaar. Ik zit nu in de brugklas. Om de week word ik op vrijdag door mijn vader opgehaald, hij woont aan de andere kant van het land.Hij kwam me op de basisschool altijd uit school halen om half vier. Maar nu ik op de middelbare school zit wil ik graag om half zeven opgehaald worden. Dan kan ik gewoon dingen doen met mijn vriendinnen en dan pas savons het weekend naar mijn vader. Hij is heel boos geworden en hij wil me beslist om half vijf komen halen. Direct uit school. Dan heb ik helemaal geen tijd om mijn spullen thuis op te ruimen en dingen na schooltijd met vriendinnen doen. Ik wil dat niet.... Maar ik ben heel bang voor hem en mijn moeder ook. Hij maakt altijd met mijn moeder ruzie en wij moeten altijd naar hem luisteren wat hij wil. Niet naar wat ik wil. Als ik een feestje heb waar ik naar toe wil of iets anders belangrijks in het weekend dat ik naar mijn vader moet dan mag dat niet van hem. Hij zegt dat het zijn weekend is en dat hij de baas is. Helppppppp hoe moet ik dit nou doen?

Mijn ouders hebben een paar dagen geleden besloten om te scheiden, ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan. Ik hoor sinds de beslissing mijn ouders vaak ruzieën en het voelt continu alsof ik een kant moet kiezen. Ook moet ik vaak huilen. Hoe ga ik hier mee om? Tips?

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 10 jaar was. Mijn vader ging ergens anders wonen en mijn moeder, broer, zus en zusje bleven in het huis. Het klinkt misschien wel raar, maar toen mijn ouders gescheiden waren was ik eigenlijk heel blij. Ik haatte mijn vader. Heel erg. Ik haatte hem omdat hij jaren voor de ogen van mij en mijn zusje mijn moeder sloeg. Tot bloedend toe. Ik haatte hem omdat hij mij zo vaak bang had gemaakt en ik niet getroost werd terwijl ik 's avonds nachtmerries had. Ik haatte hem omdat hij ontkende dat hij mijn moeders hoofd op de grond aan het bonken was terwijl hij op haar rug lag. Ik haatte hem omdat ik met al mijn fysieke kracht gezamenlijk met mijn broer en zus hem van mijn moeder probeerde af te trekken. Ter vergeefs, hij was te sterk. Ik haatte hem omdat ik bang was dat hij op een dag mijn moeder zou vermoorden. Ik haatte hem omdat ik jarenlang in een doordrenkt kussen van tranen in slaap viel. Ik ben jaren verder, heb gestudeerd en heb een gerenommeerde baan. Maar die angst en verdriet heb ik jaren dagelijks met mij mee moeten dragen. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn moeder niet had meegewerkt aan een omgangsregeling. Anders zou ik verloren zijn geweest. Dat zie ik bij de vele leeftijdgenoten die ik in loop der jaren ben tegengekomen. Ook zie ik dat bij mijn broer, die de omgang als traumatisch heeft ervaren. Ik ben hem wel een paar jaar geleden gaan opzoeken. Maar het klikte niet. Hij ontkende het verleden en leeft nu als heilige in zijn eigen wereld. Mijn broer heeft wel een paar jaar contact gehad, maar heeft ook een tijd geleden alle contacten verbroken. Ook bij hem klikt het niet. Laatst maakte mijn broer de opmerking: interesseert mij niet of mijn vader dood is. Ik begrijp hem. Soms heeft omgang geen zin en kweekt het alleen maar haat en weerstand tegen die ouder. Haat omdat die angst en verdriet niet door een omgangsregeling wordt weg gehaald. Tegen mama wil ik zeggen bedankt dat je mij hebt beschermd. Tegen alle strijdende moeders wil ik zeggen, geef de moed niet op. Tegen alle hulpverleners wil ik zeggen, neem huiselijk geweld serieus en bedenk de trauma gecreëerd door agressie tegen je moeder groter is dan PAS. Tegen alle vaders wil ik zeggen geef je kind een rustmoment en ruimte voor zichzelf i.p.v. direct het kind te confronteren met rechtszaken. Ze zullen je zelf opzoeken als zij daar zin in hebben. En tegen de kinderen wil ik zeggen, je wordt ooit 18.

Hoi! Ik ben Sam en in de laatste week van de vakantie hebben mijn ouders verteld dat ze gaan scheiden, ik vind dit extra moeilijk omdat ik PDD-NOS (autisme) heb. Ik ben dan ook erg verdrietig.... Heeft iemand wat tips voor mij? :(

Hallo ik ben Gappie ik heb begin deze vakantie gehoord dat mijn ouders gaan scheiden :( Ik merk dat ik er heel veel moeite mee heb. Op 'De middelbare school' gaat het wel aardig goed, maar thuis niet, ik ben telkens boos en heel verdrietig en het lijkt of alles tegenvalt ik haal mijzelf heel veel naar beneden. En ik zeg vaak dat ik DOOD wil. En een week geleden hoorde ik dat mijn zus bij mijn moeder wil wonen dat vind ik ook heel moeilijk. Weten jullie misschien hoe ik mij iets beter kan gaan voelen? Bedankt, Groetjes Gappie Guido

Hoi hoi! Laat ik gelijk met de deur in huis vallen: Ik haat m'n stiefmoeder! Meer dan 7 jaar geleden zijn mijn ouders gaan scheiden. Mijn moeder is vreemd gegaan en m'n vader was er kapot van. Zo'n 5 jaar geleden is mijn moeder vervolgens overleden. Halfjaar hierna heeft mijn vader zijn huidige vriendin ontmoet. Omdat ik altijd bij m'n moeder heb gewoond en mijn vader was veel afwezig door werk, heb ik ruim 2 jaar bij mijn oma gewoond. Helaas kwam de puberteit, waardoor mijn oma me niet meer aankon. Die 'heftige' puberteit is inmiddels alweer wat teruggenomen. Dus sinds drie jaar woon ik weer bij mijn vader. Het eerste jaar toen ik weer thuis woonde (en toentertijd bij m'n oma) had ik geen klik met m'n stiefmoeder, maar ook geen haatgevoelens voor haar. Toen ik van school moest gaan wisselen begon het, ik werd opstandiger en had een grotere mond. Een jaar later is ze weggegaan bij ons uit huis, aangezien ze niets met mij te maken wilde hebben. Sinds een maand wonen mijn vader en ik bij haar in huis. (dus we moesten weer verhuizen) Nu wonen we in een heel andere omgeving, zo'n 100 kilometer verderop. Dit betekent dus dat ik op 3 middelbare scholen heb gezeten in ruim vier jaar tijd. Dit levert natuurlijk stress op, maar deze hoeveelheid heb ik niet verwacht. Ik ben wel een sloddervosJE, nadruk op 'je'. En mijn stiefmoeder is heel erg netjes. Nou ja, natuurlijk botst dit. Maar de ruzies en frustraties tegenover elkaar worden steeds erger. Zoals ik al zei; Ik ben een puber. Hierdoor heb ik ook wel eens een meningsverschil met mijn vader. Zodra ik dit heb, is het tussen mijn vader en mij weer uitgepraat. En natuurlijk snap ik dat je als partners de dag bespreekt. Dus mijn stiefmoeder komt ook te weten over de discussies van mij met m'n vader. Hier valt zij op terug en hierdoor ontstaan ruzies. Ik zal een ruzie noemen van gisteren. Informatie in voren: Ik moet m'n dingen wel eens opruimen, maar doe het niet meteen. Volgens m'n ouders heb ik ook een weerwoord en een grote mond en ben ik super brutaal. Ook heb ik toegezegd 2 weken geleden dat mijn gedrag zou veranderen. (in mijn ogen is er al heel veel positief veranderd) M'n stiefmoeder ging het huis stofzuigen, wel is ze zo beleefd dat ze mijn kamer erbij doet. Hierbij heeft ze een dicht flesje gevonden, waar nog 3 slokken water in zat. Dit lag naast mijn prullenbak op de grond. Ik zat in de huiskamer en ze komt naar me toe gelopen op een normale manier en zegt: 'Er ligt een flesje water op de grond, wil je dit even opruimen? ' Dus ik sta op om mijn glas weg te zetten in de keuken en het flesje te gaan opruimen. Waarna ze vervolgens boos op mij wordt, dat ik arrogant ben dat ik meteen het flesje ga opruimen en in haar looprichting loop. Is prima dacht ik, ik had geen zin om daar verder op in te gaan. Ik zit vervolgens een tijdje op mijn slaapkamer en ik hoor mijn vader en stiefmoeder praten dat we nog wel een afsluitend gesprek hebben na het eten. Ik dacht Oké, kom maar op. Wil wel eens horen wat je allemaal te zeggen hebt. Nou, uit het gesprek is opgemaakt - dat ik m'n gedrag niet verander - ik altijd een weerwoord heb en super brutaal ben - ik egoïstisch ben - ik nooit iets doe wat zij willen. Kortom: Was een leuk gesprek. Waarna ze nog zei dat ik de afwas moet doen. Gelukkig had ik nog huiswerk en zei dat ik dat ging doen. Waarop ze zei dat ik eerst moest gaan afwassen. Vervolgens zei ik dat papa zei dat alles voor school ging. Waarna ze me bitchy aankeek. Is prima. Toen zei ze: Je gaat afwassen! Ik zei: Jullie spreken elkaar tegen, dus nee. Nou ja, dit ging wel even zo door. Nadat ze weer haar praatje had gedaan bleef ze me aanstaren. Nou, dat is vrij intimiderend. Dus ik vroeg waarom doe je dat, want dat doe je wel vaker. Omdat ze graag wil weten hoe ik er op reageer wat ze vertelt. Nou ja, ik probeerde een beetje er onderuit te komen, dus ik vroeg aan m'n vader die nog geen woord gezegd had of hij het met deze dingen eens was. Waarna hij zegt ja. Nou ja, toen kwam er een gesprek en ik sprak hem telkens tegen omdat het niet waar was of omdat ik het er niet mee eens was. Dus ja, ik heb een weerwoord en dat is 'super brutaal'. Ik was klaar met het gesprek, ik heb er een punt achter gezet. Mocht ik niet gaan. Dus ik stond op en mijn vader pakt me vast bij de polsen. Ik zeg op een redelijk duidelijke en harde toon Laat los of Blijf van me af. Dit heb ik zo'n halve minuut staan roepen, totdat het knopje bij me omging. Ik heb een arm losgekregen en ik begon hem op z'n armen te slaan om me los te laten. Want ik was nu aan het hyperventileren. (Trouwens ik heb al eens eerder zo'n reactie gehad, nadat m'n stiefmoeder me een klap in het gezicht gaf en m'n vader hield me vast, omdat ik toen furieus was.) IK WEET HET, HET VALT NIET GOED TE PRATEN. GEEN GEWELD GEBRUIKEN, MAAR HET IS EEN SOORT REACTIE VAN JE LICHAAM! Terug komend op het verhaal, ik ben uiteindelijk toch op m'n kamer gekomen. Waarna m'n vader me achterna liep en zei dat ik maar moest opdonderen en dat ik ongewenst ben. Toen heb ik m'n schoenen gepakt en ben weggegaan in de stromende regen, ik moest afkoelen. Ik woon er nog maar net, dus ik heb niemand om heen te gaan. Dus ik ben rondjes om ons dorp aan het lopen geweest, waarnaast ik m'n oma (waarbij ik heb gewoond)en m'n vriendje heb gebeld om van me af te praten. Ik ben na 3 uur weer terug naar huis gegaan. Ik wilde de ruzie even delen. Maar waar ik het meeste mee zit is dat mijn vader zo veranderd is in deze maand. Hij heeft geen eigen mening meer, hij loopt dom achter m'n stiefmoeder aan, hij heeft geen tijd meer voor mij (hij gaat alleen met haar), helpt me niet meer, zegt geen goedendag o.i.d. Mijn vader is zichzelf niet meer en ik weet zeker dat het door m'n stiefmoeder komt. Ook heb ik vreselijk het gevoel dat ik niets meer goed doe. Alleen de negatieve dingen van mij worden besproken en dat zijn ook vrijwel de enige dingen die ze zeggen als ze met mij in één ruimte zijn. Voorbeeld: Ik ruim niet alles meteen op. Worden ze super boos en word ik de grond ingetrapt. Als ik het meteen opruim, dan ben ik ineens arrogant en word ik alsnog de grond ingetrapt. Nog een voorbeeld: Ik mag geen weerwoord hebben. Als ik dit heb worden ze boos en dan is het huis te klein. Als ik niets zeg als er niets wordt gevraagd in een ruzie, dan krijg ik precies dezelfde reactie. Ook met alle foute dingen in huis wordt er meteen naar mij gewezen, terwijl ik het niet heb gedaan. Laatst lagen er sokken in elkaar gevouwen in de wasmand. Komt m'n stiefmoeder eerst naar mij toe, terwijl het duidelijk die van m'n pa zijn. In een ruzie of discussie heb ik een duidelijk onderbouwde mening (zit in debatteam) en ben niet snel van standpunt te veranderen. Dit zint haar niet. Als ze zegt die steen is paars, maar het is een groene steen. Dan zeg ik gewoon die is groen. En dan ben ik brutaal. Met familiefeest had ik de kop dwars staan en ging niet mee. Iedereen vroeg waar ik was. Zou mij echt niet uitmaken, heb me prima vermaakt. Maar ze kwam binnen voor een gesprek met mij: Als ik stoer was dan *blablabla (weet niet meer)* Dus ben je stoer vroeg ze. Ik zei Hoezo? Stiefmoeder: Je wil altijd weten waar het vanaf hangt en of het bij jou in het straatje past. Dat haat ik nou zo! Dus ben je stoer? Ik zeg Nee, dan ben ik niet stoer. Waarop ze zegt Dat ik een misselijkmakend kind ben en nog veel meer dingen. En tot slot door de vriendin van m'n vader is de band tussen mijn vader en mij ook hatelijk geworden, hier baal ik echt van. Dat hij haar boven mij kiest (heb al tegen hem gezegd, ontkent alles). Ik baal er gewoon van. Moest even m'n ei kwijt en ik hoop dat jullie tips hebben. Ik zit er echt doorheen. Elke dag 2 à 3 keer ruzie 7 dagen in de week. Ik begin nog meer fysieke klachten te krijgen. Oja, ik moet naar een psycholoog van m'n vader, dit ga ik niet doen. (Voordat jullie het voorstellen). Want dit wordt al m'n 14e. Als het bij de 6e niet lukt waarom dan wel bij de 14e? Lieve groetjes, Vera (Sorry dat het verhaal door elkaar loopt en dat je het daardoor niet kan snappen).