Mijn zusje en mijn moeder

Dag Noor, Ik kan me voorstellen dat dit een hele vervelende situatie voor jou is. Als eerste wil ik wel zeggen dat ik het fijn vind om te horen dat je met allebei je ouders goed op kan schieten! Ik herken mij wel in jouw verhaal, de relatie die mijn zusje had met mijn vader was en is nog steeds niet goed en bestaat eigenlijk alleen uit ruzie. Ik vind het zelf daarom heel moeilijk om naar mijn vader toe te gaan, omdat ik mijn zusje ook niet wil 'afvallen'. Ik vind het dan ook heel goed van je dat je ondanks je zusje en je moeder toch naar je vader blijft gaan. Als jij het fijn vindt bij hem dan moet je ook blijven gaan en daar trots op zijn! Het is wel heel vervelend dat jij bij jouw moeder thuis veel negatieve dingen te horen krijgt over de situatie met jouw vader. Wat jou daarbij zou kunnen helpen is om op te schrijven wat je voelt als jouw zusje en moeder dat doen of wat je daar niet fijn aan vindt. Als je het voor jezelf opschrijft dan is het in ieder geval uit je hoofd en kan het al wat fijner voelen. Je kan er dan voor kiezen om het in een gesprek te vertellen tegen hen of om er een brief van te maken, dat is een stuk minder eng. Het is belangrijk om te laten weten wat jij ervan vindt en om voor jezelf op te komen. Heel veel sterkte en succes! Als er nog eens iets is dan mag je altijd een berichtje plaatsen op het forum. Liefs van Desi

Beste Noor, Wat lastig toch als mensen met ruzie uit elkaar gaan. Nooit leuk... Het is wel goed om te horen dat je met beide het goed kan vinden. Misschien kan je het er met je zusje over hebben waarom ze ruzie heeft, en dan met een oplossing komen. Ik herken deze situatie heel goed. Het lijkt me handig om met je vader te praten, over je zusje. Kijken waar hij voor open staat en oplossend wil werken. Dan kan je nog met je zusje praten en kijken wat die wil en haar meer open laten denken, zodat alles weer goed komt :). Veel succes en goed communiceren! Mvg, Pim

Hallo, Mijn ouder liggen ook in een vechtscheiding, dus ik snap hoe jij je voelt. Eerst was het erger bij ons, toen moesten mijn broertje en ik steeds met beide ouders praten, bemiddelen en de boel sussen. Dat was heel vervelend, want toen hoorde we elke keer weer hoe vervelend de andere ouder wel niet was. Op een gegeven moment ben ik in tranen uitgebarsten, en heb ik aan mijn vader verteld hoe erg ik het vond dat hij zo over mijn moeder sprak. Daar schrok hij heel erg van. Mama wist het al een tijd en lette er al op. Sindsdien is het een stuk minder erg, ze hebben nogsteeds ruzie maar nu iver de mail zodat wij er in ieder geval niet tussen zitten. Mijn tip voor jou is dus om je ouders, en zo te horen vooral je moeder (en miss je zusje ook), erop aan te spreken. Als ze weer eens iets vervelends zeggen, dan geef je aan dat je het niet wilt horen, dat je van beide ouders houdt en dat je er niet meer tussen wilt zitten. Jij bent nog een kind en je zou nooit een kant moeten kiezrn, dit moeten zij als volwassenen ook begrijpen. Als je het spannend vind zou je het ook in een brief kunnen zetten. Ik hoop dat helpt, heel veel sterkte, Amélie