Goedenavond aan alle (toekomstige) gescheiden ouders, Een scheiding is nooit makkelijk voor een kind. En denk niet: "Hij/zij is nog te jong om het te begrijpen"...... Want een kind slaat alles op. Alles wekt vragen en diepliggende emoties op bij een kind. Dit klinkt stom maar je kan je kind(eren) beter dichtbij de scheiding houden dan ze er ver vanaf te houden. Laat hen zien hoe jullie als ouders alles op papier zetten en regelen. Dit om zo de vragen voor te zijn en/of als er vragen in hen opkomen zij deze meteen kunnen stellen aan jullie ouders. Voorwaarde is echter wel dat er dan direct tijd besteed moet worden aan die vraag en zorgen voor een heldere en duidelijke verklaring naar jullie kind(eren) toe. Betrek ze zelfs in het deel van de rechtszaak. Laat ze duidelijk merken dat ze wel degelijk mogen kiezen. Laat ze duidelijk zien waarom jullie bepaalde keuzes hebben gemaakt en dat jullie er samen achter staan. Neem ze mee door het hele proces en laat de kinderen zien waar zij staan en wat zij mogen. Maar ook wat een stiefouder wel en niet mag. Door de kinderen erbij te betrekken zal er minder wrijving, onzekerheid en vragen ontstaan. Maar komen er wel vragen, dan moet je als ouder hiervoor open staan en een eerlijk en oprecht antwoorde geven. Zorg ervoor dat als de keuze niet bevallen is. Je niet de andere ouder zwart gaat maken of de schuld geven over die beslissing. Want hierdoor voelt een kind zich snel niet meer veilig thuis en zal zelf ook negatief denken/zijn. En het allerbelangrijkste: Een kind moet kind kunnen zijn Groeten Jonathan Toes

Mijn ouders besloten in januari te gaan scheiden. Het klinkt heel raar maar het was niet echt een verrassing voor mijn broertje en ik. Alles leek prima te gaan, het zou een 'rustige' scheiding worden, als dat al bestaat. Tot een moment zo'n maand later, m'n vader steeds wegging, en ik weet niet meer hoe we erachter kwamen, maar hij had een andere vriendin. Zie mijn ouders woonden nog steeds in t zelfde huis, omdat mijn moeder nog geen anders huis had, Ze leefden gewoon rustig als vrienden naast elkaar. Ik weet nog het moment dat hij z'n jas aan deed en ik vroeg waar ga je heen? Mag ik mee?, want ik verveelde me. Maar toen zag ik z'n blik, en ik weet niet wat er gebeurde met me maar ik snapte t al. Hij ging naar haar en dat deed pijn. Nu maanden later woont hij bij haar, en ik m'n broertje en m'n moeder wonen nog steeds in ons huis. Maar het doet pijn want we zien onze vader bijna nooit. Ik snap het wel, hij heeft het heel druk met z'n werk etc. Maar als je dan iets ziet op Facebook of via via hoort dat hij een heerlijk dagje uit was met haar en haar kinderen, doet dat pijn. We zien m vaak zo'n een keer per week. Maar soms zitten er twee weken tussen. En dan ben ik boos op hem en hoef ik hem niet te zien, maar als ik hem zie dan is t weer weg. Want dan denk ik aan hoe we t vroeger hadden. Hij was m'n maatje. Ik kon met m lachen, heel hard. Met hem dingen doen, al was t een auto maken. En hoe goed hij was met m'n vriendinnen en anderen. Hoe hij van die domme grappen maakte, wat zo stom was waar je wel van moest lachen. En dat zie ik steeds als ik hem weer zie. Ik kan niet goed om met z'n nieuwe vriendin. Ze wilt aan iedereen laten zien dat zij een gelukkig leventje heeft, met hem. Incl mijn moeder. Dit doet mijn moeder ook pijn. De vriendin zelf is eerder ook gescheiden, ik snap niet waarom zij niet begrijpt dat wat zij doet tegen mijn moeder soms iets te ver gaat. Mijn vader is t soms ook niet eens met haar, zij wil veel dingen op Facebook zetten met foto's, terwijl dat mij en m'n broertje ook pijn doet. Ik snap t. Ze zijn een gelukkig stel, en dat mag ook wel. Maar soms denk ik dat ze niet nadenkt over ons. Over hoe wij als kinderen ons voelen. Nu gaan we wel eens mee met een dagje op pad of een verjaardag, maar die botsing met die nieuwe vriendin zal er denk ik altijd zijn. En dat vind ik niet zo erg. Maar ik wil alleen m'n vader, soms wou ik dat t zoals vroeger was.. Ik zie m thuis nog steeds af en toe op z'n stoel zitten en lachen, of iets vertellen. Ik mis hem.

ik ben nu op dit moment in België en mijn vader scheld me uit en hij zegt de helletijd dat hij mijn hoofd onder de kraan wil doen!! help wat moet ik nou doen?!

Mijn vader heeft, dankzij mijn stiefmoeder geen contact meer met de familie, zelfs niet met zijn ouders. Heeft iemand anders dit ook?

Hallo allemaal. Ik ben Dionne en ik heb gescheiden ouders. Mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik 5 ben, maar sinds mijn 4e jaar woont mijn vader ergens anders. Ik had er vroeger veel problemen mee, omdat mijn vader en moeder allebei een nieuwe liefde hebben, en ik ze op dat moment nog niet mocht. Ik mag mijn stiefvader nog steeds niet, maar mijn stiefmoeder wel. Na lang geruzied te hebben ben ik eruit gekomen. Ze probeert me alleen maar te helpen. Wat verder heel erg fijn is, is dat mijn ouder gewoon contact met elkaar hebben. Mijn Stiefmoeder en moeder maken zelfs onze planning! Niet omdat ze mijn vader niet kan uitstaan, maar omdat ze een goed verband met elkaar hebben. Mensen vinden het tegenwoordig raar dat mijn ouders contact hebben en dat ik bij allebei mijn ouders woon. Een tip voor alle ouder; Blijf normaal met elkaar communiceren... daar wordt het kind en jijzelf blijer van. Want dat vindt ik ook belangrijk.

---

Eigenlijk heb ik het hier bijna nooit over, omdat het na 11 jaar best wel normaal is geworden dat mijn ouders niet met elkaar praten, elkaar niet aankijken, en elkaar ontwijken. Ik weet niet beter meer. En toch moet het er nu uit, want ik ben boos. Ik snap heus dat ze boos op elkaar zijn en dat ze ruzie hebben. Ik verlang ook heus niet meer dat ze gezellig samen op één verjaardag zitten of gezellig praten. Maar ik zou gewoon willen dat ze elkaar niet zo negeren. Ik zou willen dat ze in mei, bij mijn diploma uitrijking, niet opzettelijk aan de 2 uiteinden van de zaal gaan zitten. Ik zou willen dat mijn moeder níet meer alle gordijnen dichtmaakt als mijn vader mijn broertje op komt halen. Iedere keer als hij komt, verstopt ze zich. Alle gordijnen gaan dicht. Vroeger moest mijn broertje ook nog via de voordeur naar buiten (achterom mocht niet, want dan was mama bang dat hij binnen zou komen). En zelf zorgt ze dat ze niet in de buurt is bij een raam. Hij mag haar niet zien. Ik heb het er wel eens met mama over gehad, maar dan begint ze uit te weiden wat mijn vader haar heeft aangedaan, en of ik dan niet begrijp dat ze hem negeert en alleen maar negatief over hem praat. En eerlijk gezegd begrijp ik haar ook wel, maar toch vind ik het super irritant en ben ik nu gewoon alleen even boos. Nu ik zelf bijna 18 wordt begrijp ik er nog minder van. Ik heb geleerd dat één van de belangrijkste dingen in het leven is om dingen uit te praten en elkaar als 2 volwassen mensen, met een klein beetje respect te behandelen. Zelfs als dat om een of andere reden niet gaat, wil dat niet zeggen dat je iemand levenslang dood zwijgt of alleen maar negatief praat. Af en toe voel ik me wijzer dan henzelf. Waarom doen ze niet gewoon even normaal... het zijn net 2 kleuters.

Hallo allemaal, Mijn ouders zaten vroeger veel ruzie te maken met elkaar, als wij in bed lagen, maar ook als wij beneden zaten begonnen ze soms tegen elkaar te schreeuwen. Ik zag het dus al aankomen dat ze zouden gaan scheiden... Eerst dacht ik dat ik er veel moeite mee zou krijgen, maar dat was helemaal niet zo. Ik ben nu 14, ongeveer 4 jaar geleden zijn ze gescheiden. Voor sommige ouders (maar ook voor kinderen) is het beter dat ze gaan scheiden. Anders loop je de hele tijd rond met het geschreeuw van je ouders in je hoofd en daardoor kan je je misschien minder goed concentreren. Wat ik nog wol zeggen is dat je niet in een hoekje moet gaan zitten om te huilen, maar ga gewoon door met het leven, want dat is ook belangrijk! Blijf contact houden met beide ouders en zorg dat je ze allebei ongeveer evenveel ziet! Ik hoop dat dit nuttig was! Groetjes Bente

Ik weet bij wie ik moet wonen Ene keer hebben ze knalle ruzie als me ouders over beginnen ik weet niet meer wat ik moet doen😢

mijn ouders maken constant ruzie om geld en andere zaken elke keer als ze even bij elkaar zijn maken ze ruzie vet irritant wat moet ik doen?

mag ik zelf zeggen/beslissen als ik in de vakanties korter naar mijn vader wil? de rechter zegt van niet? graag advies? En als ik 14 jaar ben? moet ik dan ook naar de rechter toe om te vragen of ik zelf mag zeggen hoeveel nachten ik bij mijn vader wil zijn? groetjes Ryan