Hoi, ik heb een docent van school die in de 2e klas mijn gymdocent was. Ik kon zo goed met haar praten en dat was zo fijn, voelde me bij haar heel erg op mijn gemak. In de 3e klas praatte ik ook nog wel eens met haar maar daarna zei ze plotseling dat ze er geen tijd meer voor heeft omdat ze mijn docent niet meer was en dat ik naar een counselor moest gaan op school. Die counselor beviel mij niet dus heb dat niet voortgezet. Nu heb ik sinds dat zij (die fijne docent) “het contact” verbrak met mij soort van wel nog af en toe een mailtje enzo maar geen fijne gesprekken meer, sindsdien voelde ik mij daardoor erg verdrietig en ik ben daar nog steeds niet overheen. Omdat ik haar zo fijne docent vind en fijn persoon en vertrouwde haar en ze begreep me gewoon met alles. Maar nu ga ik van school af over een paar weken want heb examens gedaan dus dat betekent dat ik haar nooit meer ga zien. vast wel ergens tegenkomen maar niet wekelijks zien. Als ik hier over nadenk dan word ik erg verdrietig en down, Kan iemand mij helpen om van dit gevoel af te komen? ik probeer het al 2 jaar te accepteren dat ik niet die fijne gesprekken met haar meer heb maar ik blijf er gewoon verdrietig over als ik er aan terug denk

Hoi!! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9/10 jaar oud was en ik had al niet heel veel contact met mijn vader vanwege zijn werk. Toen ze gescheiden zijn heeft mijn vader een contract getekend waar in staat dat mijn broertje en ik elke maand een weekend bij hem logeren. Hij houdt zich hier echt niet aan en we komen meestal alleen rond verjaardagen. Dit is ook de reden dat ik niet een hele goede band met hem heb en ok niet met zijn familie. Nu zit er dus al een tijdje over na te denken om mijn achternaam te veranderen naar die van mijn moeder, maar ik weet heel zeker dat mij vader dan heel erg boos wordt. Hij is ook heel erg boos op mijn moeder, behandelt haar zonder respect en heeft haar op alles geblokkeerd. Daarom ben ik nu aan het twijfelen of ik aan mijn vader moet vertellen dat ik graag mijn achternaam wil veranderen wetende dat hij heel erg boos op mij wordt of ik kan mijn naam onofficieel veranderen bijvoorbeeld op school. Mijn vader heeft wel gezag over mij dus hij krijgt de mailtjes van school ook. Op het moment dat ik dan in die mailtjes sta met de achternaam van mijn moeder en hij weet daar niks van wordt hij misschien nog wel veel bozer. Ik heb met mijn vader een gesprek gehad over dat ik het niet fijn vind om naar hem toe te gaan, maar daar kwam dit onderwerp niet in voor. Ik denk ook dat hij dit totaal niet ziet aankomen, want ik heb laatst nog gevraagd of ik zijn nieuwe vriendin mag ontmoeten dus daarmee liet ik interesse zien. Wat kan ik het beste doen?

Ik wil niet meer naar mijn vader, het is niet leuk bij hem. Hij doet niets samen met mij. We moeten 1 keer in de maand op zaterdag en zondag naar hem toe, maar hij heeft de laatste 3 keer afgezegd. Ik ben hier heel erg boos over. Buiten deze 2 dagen per week spreek ik hem bijna nooit. Dit bericht is geschreven door de bonus papa van Bram. Ik heb zoveel mogelijk zijn eigen woorden gebruikt. Dank voor jullie hulp / advies

Ik heb nog niet eens een week geleden te horen gekregen dat mijn ouders gaan scheiden. Ik heb gehuild en het voelde alsof mijn hart in 2e gesplitst werd. Ik heb me nog nooit zo verdrietig gevoeld

Wat helpt tegen gescheiden ouders om het makkelijker te maken?

2 jaar geleden moest ik van mijn zusje horen dat papa en mama gingen scheiden . Ik had het echt helemaal niet zien aankomen . Mijn vader wou het helemaal niet en daarom hebben we een jaar een vechtscheiding gehad. We zijn nu dus ongeveer 2,5 jaar verder en mijn ouders scheiding is nog steeds niet rond . Wel zijn ze nu aan het afwisselen . Mijn zusje en ik wonen thuis en mama is er de ene helft van de week en papa de andere . Dit is nu ongeveer een jaar . Maar er lopen nu nog steeds rechtszaken . Papa en mama kwamen er niet uit met een mediator over het huis en nu heeft mijn vader een rechtszaak aangespannen tegen mijn moeder . Papa is werkloos al 10 jaar . Heb ook heel veel loyaliteit naar papa en mama dus vind dat heel lastig . Dit heeft er bij mij voor gezorgd dat ik zoveel stress had en een burn-out heb gekregen . De psycholoog vindt het belangrijk dat ik met papa en mama makkelijker moet gaan praten zonder constant alle ruzies thuis . Daarom heeft ze ons laten starten met gezinstherapie . Afgelopen dinsdag was het eerste gesprek en papa en mama waren er allebei . Toen werd gevraagd aan papa of hij mijn moeder kon omschrijven en hij zei letterlijk dat hij dat niet kon. Ik voelde zoveel haat van mijn vaders kant. Ik weet dat ze er allebei zijn voor mijn herstel van de burn-out ,Maat ik wer er heel verdrietig door thuis en vertelde het mama en die moest er ook om huilen. Ik vind het heel erg voor mama, ookal vind ik het zelf echt super verdrietig . Hoe kan ik hiermee omgaan?

Ik moet waarschijnlijk een jeudcoach, maar mijn ouders kunnen het niet eens worden over of het wel of niet moet en als ik ja zeg stel ik de ene teleur en als ik nee zeg doe ik de andere weer teleur:( Tips?

Mijn vrienden begrijpen niet waarom ik zo verdrietig ben over mijn ouders scheiding! Zou iemand kunnen helpen met uitleggen? Thx .

He ik ben echt een piekermens. Ik kan de hele dag piekeren als ik wil. En dat doe ik ook. Mijn ouders zijn gescheiden en ik denk daar heel veel over na. Ga ik later trouwen? Hoe zit het eigenlijk met later? Maar vooral, ben ik goed genoeg? Ik voel me wanhopig. Ik wil het liefst weglopen of zelfmoord plegen! Wat moet ik doen?

Ik ben waarschijnlijk te oud voor deze site, maar ik moet mijn verhaal toch ergens kwijt. Mijn ouders zijn 4 jaar geleden gescheiden, mijn moeder is hertrouwd met een nieuwe man en heeft met hem een paar maanden geleden een kind gekregen. Mijn stiefvader had al 3 kinderen uit vorige huwelijken (2 nog thuis wonend) en ik heb een jonger broertje. Mijn broertje en stiefbroertje zijn beide 10, maar worden duidelijk anders behandeld. Mijn broertje krijgt (voor zijn gevoel) overal de schuld van. Er wordt tegen hem geschreeuwd terwijl er met mijn stiefbroertje gesprekken gevoerd worden. Dit gebeurt vooral door mijn stiefvader, mijn moeder doet er niets tegen. Ik ben altijd degene die naar mijn broertje luistert en hem troost als hij weer huilend in bed ligt, en dat is niet de bedoeling. Het liefst zou ik hem meenemen om permanent bij mijn vader te wonen, maar iets houdt me tegen. Ik ga ook na de zomer op kamers en ik heb het gevoel dat ik mijn broertje dan in de steek laat.  Ik heb dit onderwerp al meerdere keren bij mijn moeder aangekaart, maar wordt daar elke keer afgekapt. Ik kan het er wel met mijn vader over hebben en die steunt mij ook, maar hij is hierin ook niet neutraal. Daarom praat ik er nu hier over. Deze situatie is niet goed voor mij of mijn broertje. Heeft iemand advies voor mij?