Mama verhuisde steeds naar plekken die 50-70 minuten rijden waren. Als er dan eens file was of ze waren door omstandigheden te laat (wat natuurlijk vaak gebeurd over zo grote afstanden) bleef ik wachten en wachten….. ik begon me te vervelen maar liet daar niks van merken omdat ik wist dat het mijn vader zou ambeteren. Papa begon dan altijd aan mij te vragen hoelaat mama er was, waar mama zat,…. Als ik dat dan niet wist werd hij heel boos. Hij begon mama uit te maken voor trut, troella,…. En schreeuwde waarom ze nooit op tijd kon zijn en dat hij ook plannen had. Dit is vandaag nog steeds hetzelfde, ik ga nu op mijn kamer zitten tot mama er is en verstop me van papa. Daardoor vind ik de dagen dat mama me moet komen halen ook totaal niet meer fijn en kijk ik hier niet naar uit. Hetzelfde geldt voor als mama te laat is met me terug te brengen, dan blijft hij de hele avond boos tegen mij. Weekendwissel naar mama is nu eerder een ervaring van angst dan dat ik blij ben mama terug te zien.

Hee allemaal, ik heb advies nodig, ik en me vader hebben geen goede band met elkaar, en me vader heeft een tijdje terug een psychose gekregen en daardoor vertoond me vader ook raar gedrag, ik voel me niet fijn bij me vader, vanwege wat hij tot nu toe gedaan heeft, ik heb daarom iemand nodig om mee te kunnen praten, me advies of tips kan geven en me kan helpen als het nodig is, Groetjes xx

Hi ik ben Allys en ik ben 18 jaar oud. Een maand geleden ongeveer heb ik te horen gekregen dat m’n ouders willen scheiden. Er is hier thuis iedere dag super erge ruzie. Nu krijg ik van mijn vader een beetje het gevoel dat ik me maar groot moet houden en volwassen moet zijn aangezien ik al 18 ben maar ik vind het zo lastig.. er gaan zoveel gedachtes door m’n hoofd heen en ik weet het zelf ook allemaal niet meer. Het liefste ren ik gewoon weg naar een rustige plek waar ik tot mezelf kan komen maar dan word ik weer een wegloper genoemd. Mijn vader schuift heel veel van de scheiding op mij af en zegt dat het mijn schuld is. Ik voel me daar zo schuldig over. Ik weet ergens wel dat het mijn schuld niet is want het loopt gewoon niet meer tussen mijn ouders maar als je dat iedere dag te horen krijgt valt het toch best zwaar. Heeft iemand misschien tips voor mij? Ik heb echt geen idee wat ik allemaal moet en wat er allemaal gaat komen..

Ik wil weten hoe ik beter moet omgaan nu papa verhuisd is

Ik ben er vandaag achter gekomen dat mijn moeder en vader gaan scheiden heel onverwacht ik logeer nu bij mijn oma met mijn moeder en 2 zusje (2) (3) Het is nu nacht maar kan niet slapen voel me rot en kut en loop de hele tijd te janken en hopen dat dit nog goed komt of niet echt is

1,5 jaar geleden heeft mijn mama moeten beslissen om te scheiden na veel gedoe met vreemdgaan van papa. Dit was heel zwaar. Het is beland in een vechtscheiding met politie tussenkomsten/rechtszaken/straffen tot gevolg. Ik ben 18 jaar dus van mijn wordt verwacht hiermee te kunnen omgaan en dat heb ik ook geprobeerd maar ik heb een enorm groot schuldgevoel over alles. Niet enkel over de scheiding maar over alles in het leven. Het contact met papa is volledige weggevallen en gaat nooit meer kunnen worden hersteld. Moet ik als 18 jarige mij daar zorgen over maken voor de toekomst en me daar dus ook schuldig over voelen? Iemand tips

Ik wil niet naar mijn vader maar ik moet en ik ben bang. Help mij en mijn mama

Waneer gingen jullie met je stiefouders en stiefzussen/broers samen op vakantie? Reageer asjeblieft

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 2 jaar uit elkaar. Al bijna aan het begin heb ik stiefouders, maar mijn moeder en de vriendin van mijn vader, en mijn vader en de vriend van mijn moeder hebben elkaar nogsteeds niet ontmoet. Ik weet niet hoelang het nog moet duren. En wilde graag weten hoelang het bij jullie duurde totdat ze elkaar hadden ontmoet.

Ik vind het niet zo leuk me ouders maken ruizie de een vind dat beter de ander dat en ik vind het niet leuk