Beste, Mijn moeder heeft sinds 8 jaar een nieuwe vriend en die vind ik echt geweldig, alleen mijn vader heeft nooit een vaste relatie want hij gaat naar de een van de ander. Ik heb het er verschrikkelijk moeilijk mee en wil hem zeggen dat dit zo niet kan. Maar hoe km ik dat het beste doen zonder hem kwaad te maken en hem een schuldgevoel te geven?

Ik probeer mijn vaders vriendin te accepteren, ik probeer het zo hard maar het is zo lastig als zij mij niet accepteert. Ik en mijn broertje worden echt helemaal gek bij mijn vader, je kan namelijk niks goed doen bij zijn vriendin. Ze zijn nu 3 jaar samen, hebben samen een kind en een heel huis gebouwd. Ja dat lijkt mij ook heel vermoeiend, maar het was niet mijn idee. Mijn vaders vriendin heeft mijn broertje en mij nooit geaccepteerd, ze is altijd chagrijnig naar ons, ze beledigd mijn moeder tussen de regels door (alsof we dat niet merken) en ze claimt mijn vader het hele weekend als wij er zijn. Tegelijkertijd maakt ze constant ruzie met mijn vader, dat probeert ze dan te doen als wij niet in de zelfde kamer zijn (alsof we het dan niet horen) en grotendeels gaan die ruzies dan over ons en onze opvoeding, om gek van te worden. Ik en mijn broertje hebben al twee brieven naar mijn vader en haar gestuurd en al drie keer met ze gepraat, het werkt allemaal niet. Aangezien dit alles en mezelf zijn niet werkt om haar aardig te laten doen, heb ik een paar weken geleden een nieuwe tactiek bedacht: Ik probeer alles goed te doen, ik dek de tafel, ik ruim de tafel af, ik kook zo af en toe, ik probeer extreem aardig te doen en ik speel met en zorg voor mijn kleine baby broertje. Dit heb ik nu 4 weekenden volgehouden en mijn vaders vriendin is niks verandert, er kan geen lachje van af, ik heb nog geen bedankje gehoord, alleen maar dezelfde chagrijnigheid en boosheid. Ik trek het niet meer, wat moet ik doen? Ik hou heel veel van mijn vader en wil wel graag bij hem zijn in het weekend maar met zijn vriendin hou ik het geen dag meer mee vol, over anderhalf jaar kan ik het huis uit om te gaan studeren, maar ik weet niet hoe ik het in de tussentijd aan moet pakken, iemand tips?

Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 1 jaar Was, ik woon bij mijn moeder en ga om het weekend naar Mijn vader met de trein (hij is in een andere stad gaan wonen). Mijn moeder is hertrouwd en ik heb twee half broertjes. Mijn vader heeft een vriendin en nog een meisje mijn halfzusje. Ik heb ook een broer en zus, mijn broer woont bij mijn vader. Mijn zus gaat niet meer naar mijn vader en ik ben zelf nu aan het twijfelen of ik nog wil gaan. Mijn vader zei vaker slechte dingen over mijn moeder, ik heb gezegd dat ik dat niet wou, daar is hij ook mee gestopt. Ik vind het niet echt fijn om bij mijn vader te zijn het is er erg rommelig en ongeregeld. Maar het meest vervelende is hij alleen maar aan zichzelf denkt als ik zeg dat ik bijvoorbeeld een dagje later kom omdat ik wil logeren met een vriendin begint hij meteen zielig over zichzelf te doen, dat vind ik echt heel vervelend. Hij doet gewoon alsof hij heel zielig is. Ik heb ook heel vaak dat ik denk van hou toch eens op! Ik zie er de laatste tijd erg tegenop om naar mn vader te gaan, ik zit veel op mn kamer (zelfs mijn kamer is een rommel er liggen allemaal spullen die niet van mij zijn). Ik slaap heel slecht ik lig heel lang wakker(vooral als ik bijna naar mijn vader ga of als ik bij mijn vader ben) , omdat ik niet weet wat ik moet doen. Moet ik het eerlijk zeggen? (ik weet niet echt wat ik moet zeggen) moet ik gewoon zeggen dat ik niet meer wil komen, of niks zeggen (dat ga ik waarschijnlijk niet volhouden) dit is dezelfde reden dat mijn zus geen contact meer met mijn vader wou. Ik weet het echt niet, ik heb er met andere mensen over gepraat maar die kunnen me niet echt helpen. :( kan iemand mij hiermee helpen??? Groetjes anoniempje

hoi Anne-Willemijn hier (die nu 15 is) ik heb het nog steeds niet naar mijn zin bij mijn moeder. voor mijn gevoel luistert ze echt niet, kijkt ze niet verder dan haar neus lang is en probeert overal mijn moeder zwart te maken. soms gaat het zelfs nog over dingen van jaren geleden zoals dat het voor mijn broer van 17 nog onrustig zou zijn als hij een extra dag naar mijn vader zou gaan. en ze probeert op school mijn mentoren over te halen dat ze mijn vader niet meer mogen infomeren, dat deed ze bij mijn andere broer ook al. bij de meeste is dat gelukt maar nu gelukkig bij mijn mentor van dit jaar niet. en mijn moeder zegt wel dat we alles kunnen vertellen maar dat gevoel heb ik echt niet. en als ik hier iets over probeer te vertellen word ze boos en luistert ze helemaal niet want zo is het niet. en we mogen ook al nergens over mee praten. we zijn nu nog steeds met de mediator bezig, zodat we gewoon met zijn alle kunnen praten zonder dat gelijk de boel afgebroken word. het is thuis bij me moeder altijd, ik praat met die en niet jij. ik weet het niet echt meer. alvast bedankt Anne-Willemijn

Dit is mijn verhaal. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was, ik vond het verschrikkelijk maar ik besefte het me gewoon niet goed. Mijn vader ging stuk van verdriet, hij probeerde zijn verdriet altijd zo veel mogelijk te verbergen maar toch kreeg ik er genoeg van mee. Mijn vader zei dat mijn moeder was vreemd gegaan. Ik vond en vind nog steeds dit vreselijk om te horen want het is gewoon mijn moeder waar dit over ging. Ik heb nog een oudere broer, hij had het er erg zwaar mee, mijn vader vertelde hem dingen wat hij op zijn leeftijd toen eigenlijk gewoon niet moest weten, (over de details van de scheiding en hoe het gegaan was) mijn broer en ik waren er altijd voor elkaar maar ergens ging het toch een beetje mis. Mijn broer zette zich een beetje af van ons. Ondertussen heeft mijn vader het nu beter kunnen accepteren en gaat het goed met hem. Mijn band met hem is heel erg sterk en ik zou me geen leven zonder hem kunnen voorstellen, maar er is een probleem. Zijn vriendin. In het begin was het allemaal leuk en gezellig met haar, ze was een gek mens en ik vond het fijn als ze er was. Maar dingen veranderden. Ze ging zich steeds meer met dingen bemoeien en ze noemde ons haar kinderen tegenover buitenstaanders, in het begin boeide me dit niet heel erg. Ik was er gewend aan dat ze altijd overdreven"en bijna nep vrolijk deed tegenover "buitenstaanders". Maar naar mate ik ouder werd begon ik me te beseffen dat het niet goed was hoe zij handelde. Ik begon me te ergeren en ik ging ermee naar mijn vader, die op zijn beurt met haar zou praten. Na een heel gedoe waar ik zelf nog met haar ging praten over hoe raar ze zich gedroeg tegenover ons en eigenlijk iedereen, niks hielp, ze luisterde nooit. Ze zat en zit voor mijn gevoel, nog steeds zo erg in haar eigen droomwereld. Ik snap niet hoe mijn vader het uithoudt met dat kreng. Ik dacht een tijdje dat het wel goed zou komen maar het wordt alleen maar erger en ik krijg alleen maar meer haat-gevoelens voor haar. Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad en ik hoor echt graag jullie meningen en verhalen. En als je mijn hele verhaal gelezen hebt bedankt daarvoor, ik ben blij dat mensen zich nog wel boeien voor anderen. Liefs, Maura.

Mijn vader is 14 jaar geleden weggegaan bij ons voor een andere vrouw. Hoewel moeilijk heb ik dit altijd geaccepteerd. Ik gun mijn vader zijn geluk. Hun relatie gaat al jaren aan en uit. Na de laatste keer heb ik gezegd er klaar mee te zijn. Ze zijn inmiddels weer samen. Ik gun het ze, maar ik heb weinig met haar. Ik kan wel prima met haar in een ruimte zijn. Ik woon inmiddels op mezelf. Mijn vader wil soms langskomen, met haar. Ik heb gezegd dat hij altijd mag komen maar dan liever zonder haar. Het is mijn huis en ik heb haar daar liever niet. Op elke andere plek, geen probleem maar mijn huis is mijn plekje. Vaders heeft er begrip voor en accepteert dit. Zij is echt hysterisch, wil geen contact meer met mij en negeert mij nu bijna compleet. Ze zeurt ook vaak tegen mijn vader hierover. Hoe erg ik wel niet ben! Ben ik echt zo erg? Een vriendin gaf aan dat ik inderdaad niet zo best overkom zo. Ik vind het vervelend voor mijn vader maar dit is wat ik wil.

mijn vader is vreemdgegaan. mijn vader en moeder gingen toen scheiden dat was ellendig. maar toen snapte in nog niet waarom mama moest vaak huilen en had meer tijd voor haar zelf nodig. mijn vader ging eerst een tijd bij mijn opa en oma inwonen omdat mijn moeder zo verdrietig was belde ze vaak ze zijn nu ongeveer 2 jaar gescheiden. maar ik miste mijn vader toen heel erg want toen snapte ik nog niet hoe erg hij omging met mijn moeder. maar toen kon ik steeds niet slapen omdat ik steeds over papa en mama na dacht. maar toen kwam ik een keer beneden omdat ik niet kon slapen en ging ik er met mijn moeder over praten, maar mama werd er zo verdrietig van dat ze ging huilen en ik vind het niet zo fijn als mijn moeder huilt dus voelde ik mij schuldig. ik dacht dat ik mama aan het huilen maakte. en dat ik de scheiding had veroorzaakt. en nu ben ik 11 en nu weet ik hoe het echt zit.

Hoi, mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik in eind groep 8 zat (ik zit nu in klas 2) ik ben erachter gekomen dat mijn vader dus vreemd is gegaan.. En die vrouw waar hij nu mee heeft kenden we al want het was zijn collega. Maar nu doet ze altijd heel bot tegen mij en elke keer dat we daar komen krijg ik weer ruzie met haar om helemaal niks, m'n vader is net haar hondje en doet ALLES wat ze zegt dus luistert niet naar mij ik ben er achter gekomen dat haar vorige vriend het ook uit heeft gemaakt met haar omdat ze deed als of hij haar hondje was en alles wat die vriend zei doet ze ook bij mijn vader. Ik haat haar en heb altijd ruzie, ik heb ook al meerdere keren een brief geschreven aan mijn vader waar alles in staat wat ik vind maar er verandert niets. Ik wil nu graag eens weglopen als er weer eens ruzie is gewoon naar mijn oma die in hetzelfde dorp woont en daar gewoon zijn en even tot rust komen en dan weer terug gaan of mijn moeder bellen, een vriendin van mijn moeder is ook iets met scheidingen en die heeft gezegd dat dat misschien wel een keer goed is zodat hij eens een keer schrikt en ziet wat er aan de hand is, ik wil dan wel een briefje achterlaten van dat ik gewoon weg ben en dat ik niet langer dan 24 uur weg blijf en gewoon even weg wil en ze hun geen zorgen hoeven te maken en als er wat is dat ik bel.. Maar als het er op aankomt durf ik het niet omdat mijn broertje dan alleen met haar is en dat vind ik sneu. (zij heeft ook psychische ziektes in haar hoofd maar slikt pillen en ze is ook nog pedagoog) Wat moet ik doen

Mijn ouders zijn ongeveer 5 jaar gescheiden. Waar ik geen problemen mee heb hoor. Maar mijn moeder had 3 jaar een vriend die ik eerst haten. Mijn moeder heeft me gedwongen om hem leuk tw vinden. Dt was een moeilijke tijd. Toen wou ik eindelijk vrienden zijn. Er was een last van mijn moeders schouders. Het laatste jaar was het leukst ik hield van hem. Maar 1 maand geleden hoorde ik dat ze uitelkaar waren. Ik moest huilen. Het voelde of ik iets kreeg en dAt dan weer weg was. Ik heb door dat mijn vriendin inelkaar geslagen en naar de juf geschreeuwt. Het deed me zo veel pijn wn ik wist echt noet waarom ik dat deed. Het is weer goed tussen ons (juf en vriendin) Heeft iemand tips?

hoiii, Ik ben een meisje van 15. Mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn 6e. Ik woon de ene week bij mijn vader en de andere week bij mij moeder. Mijn vader heeft een vriendin, de eerste 2 jaar ging het wel goed tussen ons. Maar nu begin ik haar steeds meer te haten, en sinds mijn zussen het huis uit zijn ben ik de enige thuis en heb ik niemand waartegen ik kan praten. Mijn vader gedraagt zich anders als ze in de buurt is, zonder haar is hij heel lief en aardig, maar als ze in de buurt is wordt hij ineens heel streng en mag ik niets meer. Ik durf mijn vader niet te zeggen hoe ik over haar denk omdat ik bang ben om hem te kwetsen. Ook denk ik zijn vriendin neurotisch-autistisch is, ze heeft allerlei kleine regeltjes en als iets niet klopt zoals het in haar hoofd zou moeten wordt ze boos en moet het op staande voet veranderen. Anders gaat ze boos in haar bed liggen wachten totdat ik mijn excuses aan kom bieden(ze is 40). Wat moet ik doen??? groetje en heel erg bedankt