Ik trek het niet meer

Hey Liselot, Bedankt voor je berichtje. Super dat je om advies vraagt, daar zijn we hier immers voor;-) Allereerst wil ik even zeggen dat ik het enorm moedig van je vindt dat je maar blijft vechten voor een goede relatie met de vriendin van je vader. Je werkt er aan, probeert telkens meer te doen, dingen beter te doen, aardig te zijn.. maar het werkt gewoon niet. Hoe frustrerend moet dat zijn voor jou (en je broertje). Ook vind ik het heel goed van je dat je meerdere brieven hebt geschreven en in gesprek bent gegaan. Dat laat zien dat JIJ het beste voor hebt met iedereen in huis en een fijne sfeer probeert te creëren. Helaas werkt de vriendin van je vader daar niet aan mee. En dat is nog zacht uitgedrukt. In mijn ogen kun jij niet nóg meer doen dan dit. Je hebt je gevoelens onder woorden gebracht, je bent gaan praten met ze, je neemt allerlei extra taken op je in huis; wat kun je nog meer van jou als kind verwachten? De bal ligt bij je vader. Deze situatie werkt niet. En dat zou ik, als ik jou was, nog eens goed benadrukken één op één bij je vader. Nog een paar keer in gesprek gaan, ZONDER zijn vriendin, om je gevoelens maar weer duidelijk op tafel te leggen. En dan is het aan je vader wat hij hieraan wil doen en wat zijn oplossing is voor deze situatie. Het is namelijk zijn huis en hij is JOUW vader. De bal ligt, nogmaals, volledig bij hem. Zolang jij niet een ander adres hebt bij een familie- of gezinslid kun je moeilijk weggaan, zeker gezien je leeftijd. Dus wat ik je wil meegeven is: je doet al genoeg, voel je niet meer verantwoordelijk, het is niet jouw fout! Het enige wat je kunt doen is aankloppen bij papa. Alweer. Hem duidelijk maken dat het niet loopt op deze manier en volledig eerlijk zijn. Ik weet zeker dat hij het akelig vindt om te horen dat je op dit moment niet echt blij bent in zijn huis. Zorg ervoor dat je samen goed blijft praten, als vader en dochter, zonder zijn vriendin. Zij heeft niets met de opvoeding te maken. Niet voor niets dat jouw vader daar soms met haar over ruziet; hij weet dat ook en kan jullie uitstekend zelf opvoeden, op zijn manier. Blijf met hem praten, beste Liselot, en uit al je opgekropte gevoelens. Dan is het aan je vader. Niet meer aan jou, je hebt al genoeg gegaan. Je mag trots zijn op jezelf en op je broertje:-) Liefs, Yannick

Dag Liselot, Lastige situatie waarin je zit. Je best doen om aardig gevonden te worden, maar dat het geen vruchten afwerpt. Dat kan heel vervelend zijn, omdat je uiteindelijk tegen je gevoel iets doet wat je eigenlijk niet wilt doen. Ik vind het dus heel goed van je dat je blijft doorzetten en dat je niet alleen dat hebt gedaan, maar ook nog eens extra moeite hebt gedaan om het toch te forceren. Hoe ik het zo hoor gaat haar reactie niet zo snel veranderen. Je hebt ook al met je vader en haar gesproken. Mag ik vragen wat er allemaal in dat gesprek is gezegd. Heb je bijvoorbeeld gesproken over je gevoel en hoe je het ervaart dat ze zo is. In sommige gevallen is het voor de 'nieuwe' persoon niet duidelijk hoe zij overkomen op de kinderen. In dit geval lijkt dat niet het geval, maar het is goed om te zeggen hoe ze overkomt op jou en je broertje. Het is een goed idee als je je mening kan uiten over de situatie zonder beoordelend te zijn, maar om gewoon te spreken vanuit jou perspectief. Hopelijk ziet je vader dan in dat het effect heeft op jou en je broertje en dat jullie alles merken wat er in huis gebeurd. Het kan soms verbijsterend zijn voor een volwassene hoe veel kinderen/jongeren opvangen in huis. Je kan het hem duidelijk maken dat jullie alles opvangen en daar ook weer op reageren. Een laatste optie is het met je moeder erover hebben. Mogelijk heeft zij een paar tips die je kan inzetten om je vader te bereiken. Ze kan ook mogelijk met zowel jou, als je broertje, als je vader en zijn vriendin praten over wat jij haar verteld hebt. Dan hoort je vader het niet alleen van jou en je broertje, maar ook van een andere volwassene. Tevens kan je moeder ook je beste (emotionele) support zijn als je een goede relatie met haar hebt. Zij gaat je dan goed kunnen begrijpen. Verder zou ik je aanraden om niet zo veel moeite te doen. Het kost jou alleen maar energie en je wordt er niet voor bedankt. Je hebt al genoeg inspanning laten zien en dat moet eerst gewaardeerd worden. Dit zowel door je vader als zijn vriendin. De reactie moet dus van hun komen en jij moet niet méér positieve reactie geven op negatieve gebeurtenissen. Anders ga je mogelijk voor een lange tijd zo door zonder iets te bereiken. Ik hoop dat je iets hebt gehad aan deze tips. Indien je meer advies wilt, dan staat Villa Pinedo voor je klaar. Met vriendelijke groeten, Bob

Beste Bob en Yannick, Heel erg bedankt voor jullie reacties, In de gesprekken met mijn vaders vriendin hebben mijn broertje en ik het erover gehad hoe wij de sfeer in huis ervaren en hoe wij ons daarbij voelen, mijn vaders vriendin zegt dan dat ze het snapt en daarna gaat ze zichzelf meteen verdedigen. Dat ze zooo hard werkt, dat ze moe is en daarom soms chagrijnig wordt en dat wij vanuit onze kant ook wel wat meer initiatief voor leuke dingen mogen tonen, ze legt de schuld bij ons, wij zeggen dan maar dat wij heel graag de sfeer met zijn allen willen verbeteren, maar vervolgens komt er vanuit haar kant nul initiatief of verandering. Ik denk dat ik volgend weekend maar eens met mijn vader ga proberen te praten, ik merk dat hij ook niet gelukkig wordt van deze situatie dus hij moet ook wel snappen dat ik en mijn broertje dat ook niet doen. Groetjes, Liselot