mijn ouders zijn nu bijna 10 jaar gescheiden en sinds dat ik wat ouder ben krijg ik mee hoe het allemaal gaat. nou ik kan ze allebei NIET uitstaan. mijn ouders zijn de meest onvolwassen personen die ik ken. ik wordt er gek van hoe ze elkaar in de haren zitten en hoe ze over elkaar roddelen. elke keer als er ruzie is bij de overdracht ben ik de gene die er tussen moet staan om het optelossen....

Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader is hertrouwt met een vrouw maar ze heeft een hekel aan me . Als me broer iets doet wat niet mag krijgt hij een waarschuwing maar als ik iets doe krijg ik meteen straf

Het is misschien een beetje gek, zo'n oude man van 68, die komt vertellen dat zijn ouders gescheiden zijn. Ik was tien jaar, dus het is nu 58 jaar geleden. Maar geloof me: tot op de dag van vandaag heb ik er heel veel verdriet van. Het lijkt zelfs wel of het de laatste jaren erger wordt. Zodra ik iets zie of hoor over scheidingen, of op de tv ruziende ouders zie, komen de tranen in mijn ogen, voel ik me weer dat machteloze kind van toen. Ik ben een paar jaar geleden naar een psychologe gegaan en heb uren met haar gepraat. Ze was heel aardig en toonde veel begrip, maar helaas, het heeft niet veel geholpen. Na de scheiding heb ik bij mijn moeder gewoond, samen met mijn oudere zus. Ik miste mijn vader ontzettend. Hij was voor mij altijd heel lief. Hij deed met mij alle dingen die een beetje vader met zijn zoon doet: de natuur in, naar voetbalwedstrijden gaan, af en toe een museum bezoeken, me helpen met huiswerk etc. Na de scheiding was dat allemaal voorbij. Mijn moeder miste eenvoudig het gevoel voor wat een jongen leuk vindt. Bovendien was ze er eigenlijk nooit. Ze ging werken en kwam pas om half zes thuis. Na het avondeten viel ze in slaap. Nu was het misschien nog niet zo erg geweest, als mijn ouders op een volwassen wijze waren blijven communiceren. Maar de oorlog werd gewoon voortgezet, en als mijn vader opbelde, voelde ik de spanning weer terugkomen. Ze bleven over alles ruzie maken. Ik zou alle ouders willen zeggen: maak geen ruzie waar de kinderen bij zijn. Als de relatie niet meer gered kan worden, blijf je dan toch realiseren, dat je altijd de ouders blijft en dat je kinderen van je blijven houden, ook al zijn jullie geen partners meer. Het is misschien een beetje gek, zo'n brief van een 68-jarig kind, maar ik hoop dat u mij gelooft, als ik zeg: een scheiding betekent voor een kind verdriet voor de rest van zijn leven. Ik vind het geweldig dat er nu zoiets bestaat als Villa Pinedo en ik hoop van harte dat deze Villa veel voor alle kinderen van gescheiden ouders kan betekenen. Maarten

Mijn ouders zijn nu ongeveer 5 jaar uit elkaar en al vanaf het begin is het helemaal niet fijn hoe het gaat. Mijn vader betaald niet (alimentatie bijv.) omdat hij depressief is en daardoor niet kan werken. Mijn moeder moet dus heel veel werken en is vaak gestresst en overspannen. Ik ben daarom ook heel veel alleen thuis met mijn zusjes en broertje. Mijn ouders kunnen onderling niet goed afspraken maken dus gaat het altijd via ons. Dat is echt heel erg vervelend. Ik heb de laatste tijd ook veel problemen thuis met mijn moeder enz. Ik snap gewoon niet waarom ze niet gewoon onderling afspraken kunnen maken zonder dat daar problemen van komen of dat we de jeugdzorg daar elke keer moeten bij betrekken om een normaal gesprek te voeren met elkaar. En ik vind eigenlijk ook dat mijn vader werk moet zoeken maar het is vervelend omdat hij dus depressief is en je dan niet kan weten hoe diegene zich voelt. Dan heb je ook nog die mensen die denken dat ze er alles van weten maar dat weten ze niet, ze weten niet wat de afspraken zijn tussen mama en papa, ze weten niet hoe wij ons voelen, ze weten niet hoe het is om zo vaak alleen thuis te zijn en heel veel verantwoordelijkheid draagt. Soms is het misschien wel lief bedoelt maar als ik hulp nodig heb of een gesprek omdat ik me even verdrietig voel dan kom ik echt wel naar je toe of dan heb ik genoeg vriendinnen met wie ik erover kan praten. Soms denk ik waarom moet het nou zo moeilijk. Binnen mijn omgeving waar ik woon zijn zoveel mensen gescheiden die het gewoon normaal regelen onderling, waarom kan dat dan niet bij ons? Heel erg vervelend en verdrietig.

Mijn ouders zijn al 15 jaar gescheiden. Ik woon nu twee jaar op mezelf en ik vier in oktober mijn 24e verjaardag (dus voor de tweede keer in mijn eigen huis). Vorig jaar heb ik voor het eerst mijn vader uitgenodigd. Niet per se omdat ik het zo graag wilde, maar omdat ik (en mijn moeder) vond dat het moest. Ik voelde veel spanning en dat wil ik niet meer. Maar als ik 'm niet uitnodig, sluit ik 'm buiten. Ik denk er nu over om geen familiefeest te geven. Dan hoef ik namelijk niet te beslissen. Maar dat vind ik ook jammer. Verjaardagen moet je vieren, toch? Wat zouden jullie doen?

Sinds 3 maand zijn mijn ouders onofficieel gescheiden, mijn mama is dan namelijk verhuisd. Daardoor moeten mijn 2 broers, mijn zus en ik elke week wisselen van ouder. Sinds de verhuis is mijn vader zeer kwaad op mijn moeder en wil hij niets meer met haar te maken hebben. Wat wel lastig is omdat er nog veel moet afgesproken worden en veel verdeeld. Volgens mijn vader doe ik hem te veel aan mijn moeder denken en dat laat hij duidelijk merken door het feit dat hij me vaak negeert als ik bij hem ben. Wat zeer pijnlijk is voor me. Ik probeer dit te negeren en ben dan ook vaak bij mijn vriend. De vorige keer dat ik naar mijn vader moest, was ik in het weekend bij mijn vriend toen ik van mijn jongste broer te horen kreeg dat mijn vader, tijdens een discussie aan tafel, gezegd had dat hij niemand kent met de naam 'Lies'. Wat mijn enorm veel verdriet deed omdat te horen. Ik ben thuis gekomen en heb mijn vader er mee geconfronteerd. Volgens hem was er niets aan de hand en had ik het verkeerd begrepen. Ik heb enorm hard zitten wenen toen hij dat tegen me zie. Ik heb het ook enorm lastig met het feit dat mijn vader niet door heeft dat hij me verdriet heeft gedaan met dat te zeggen. Ik weet niet goed wat ik er nu mee moet doen. Omdat mijn vader duidelijk laat merken dat hij niet blij is met me omdat ik de kant van mijn mama kies (vanuit zijn standpunt gezien). Terwijl dit niet zo is. Maar dat krijg ik niet aan zijn verstand gebracht. Hierdoor heb ik geen zin meer om mee te gaan naar mijn vader. Maar ik ga nog mee voor mijn zus, die nog geen 18 is. Ik weet niet hoe lang ik het nog ga volhouden. Ik hoop elke keer dat het beter gaat dan de keer er voor. Maar het is steeds ijdele hoop. Ik weet niet goed wat ik nu moet doen of hoe ik het moet duidelijk maken aan mijn vader. Hopelijk gaat het beter met de tijd. groetjes Lies

hoi, mijn ouders zijn gescheiden en dat is erg lastig. mijn vader kreeg een vriendin en mijn moeder kreeg een vriend. allemaal super leuk en aardig maar niet heus. met vriend van mijn moeder kan ik goed opschieten, met de vriendin van mijn vader niet en ik weet soms gewoon niet wat ik moet doen. ze bemoeit zich super veel met mij een poosje terug had ik ruzie met mijn vader en ben ik boos terug gegaan naar mijn moeder, maar altijd als we het gaan uitpraten zit zij er bij, voert zij het wordt en zegt mijn vader niks nu gaan ik en mijn vader het uitpraten met jeugdzorg er bij en is zij er dus niet bij, maar als ik daar kom moet ze natuurlijk ook alles weten en zo. het is zo'n betweter, verschrikkelijk irritant dus heeft er iemand tips? kristel

hoii ik ben Lonneke en ik heb een vraagje...: mijn vader heeft sinds een paar maanden een vriendin en hij wil heel graag dat ik haar ga ontmoeten maar ik weet niet of ik dat wel wil... want volgens mij is ze heel onaardig en ja ik weet echt niet wat ik moet doen.... heeft iemand nog tips hiervoor??

Hoi nou mijn vader heeft een vriendin die ik helemaal niet aardig vind dat heb ik ook tegen mijn vader gezegd maar eerst was het aan en toen uit en nu weer aan met verkering maar ik weet niet hoe ik haar aardig moet vinden of iets heeft iemand tips???????????

Hallo, sinds kort (3/4 maanden heeft mijn moeder een nieuwe vriend, mijn moeder heeft een hekel aan mijn vader en vertelt daarom allerlei slechte dingen waar ze geeneens van weet hoe het in elkaar steekt, daarom is de vriend van mijn moeder erg boos op mijn vader. Hij maakt dreigingen zoals bijvoorbeeld als hij mijn vader ziet dan... Je weet wel. Hij zei vandaag ook tegen mijn broer dat hij hem op zou wachten bij het bejaarden tehuis van mijn opa en oma. Vandaag vroeg ik of ik met mijn vader naar mijn opa en oma mocht, toen zei mam nee omdat woensdag de vaste dag is, maar ik ga bijna nooit met woensdag iets met mijn vader doen. Daarom zei ik dat het nergens op sloeg. Mijn moeder ging toen allerlei tegen argumenten bedenken en natuurlijk hielp de vriend van mijn moeder. Ik dacht echt BEMOEI JE ER NIET MEE! Maar ja, dat durf je dan niet te zeggen. Mijn broer zei vandaag ook dat het onzin was en dat ik gewoon mag gaan waarneer ik wil. Toen zeiden ze dat dat niet zo was weer met dezelfde reden (woensdag is de vaste dag). Daarna rende mijn broer boos en verdrietig naar boven door alle dreigementen tegen mijn vader. Mijn broer was dus boos en gooide keihard de deur dicht, waardoor de vriend van mijn vader boos werd en achter hem aan rende en uit eindelijk een klap tegen zijn gezicht gaf. Toen liep mijn broer weg naar mijn vader die toevallig in dezelfde stad was