Hoi mensen op dit forum, Mijn ouders zijn sinds juni gescheiden en in maart was er diabetis bij mij geconstateerd, ik vind het heel vervelend want mijn stiefmoeder helpt mij er helemaal niet mee, ze koopt alleen maar eten en drinken wat haar kinderen lekker vinden en dat is vooral eten met veel suiker erin, Ze geeft ook niets om ons (mijn broertje mijn zusje en ik). Ik ben erachter gekomen dat mijn stiefmoeder zich volledig bind aan mijn vader want ze heeft Netflix en dat soort accounts op mijn pa zijn email gezet met haar eigen naam, ik denk dat ze ons het huis uit wil want ze heeft twee gezichten 1 als mijn vader er is en 1 als hij er niet is dat is best wel vervelend. Ik vind het heel moeilijk om hiermee om te gaan want mijn pa is ook iemand die voor niks open staat dus praten werkt niet heeft iemand tips voor mij

Hoi, ik heb sinds een ander half jaar 'ruzie' met mijn vader. dit is ontstaan doordat ik paps nieuwe vriendin niet accepteerde. voordat pap en mam gingen scheiden waren de kinderen het belangrijkste in hun leven. vooral ik en pap waren veel samen en gingen bv iedere dag boodschappen doen en samen de hond uitlaten. ik ben dit altijd gewend geweest en vond het heel normaal om veel tijd met hem door te brengen. vanaf dat pap een nieuwe vriendin heeft zijn er een hoop dingen veranderd. ik merkte dat pap haar meer aandacht gaf en hij had vaak geen tijd meer voor mij. het ging zover dat hij soms 2 dagen niks tegen me zei. ik ben me ontzettend af gaan zetten tegen paps vriendin. ik kon haar niet uitstaan. ik heb haar de schuld gegeven van al deze dingen. waarschijnlijk omdat het makkelijker is om te accepteren dat ik paps vriendin niet mag dan te accepteren dat ik pap kwijtraak. ik heb na maanden nadenken pap een brief geschreven. hierin heb ik uitgelegd dat ik dingen miste van vroeger. die brief is helemaal fout opgepakt en paps vriendin was ontzettend boos. paps advies was om bij mam te gaan wonen. dit heb ik uiteindelijk gedaan. nadat ik bij mam ben gaan wonen zijn pap en ik alleen maar uit elkaar gegroeid. we zagen elkaar eens in de 3 weken. soms zag ik hem een maand niet.. als ik dan eens een middagje kwam gingen we praten over de 'ruzie' maar er kwam nooit een oplossing. ik bleef vasthouden aan mijn waarheid en pap bleef vasthouden aan zijn waarheid. mijn waarheid was dat ik best wou veranderen maar dat pap ook water bij de wijn zal moeten doen, en zijn waarheid was dat ik zal moeten accepteren dat het niet meer wordt zoals vroeger en ik me daar bij neer moet leggen. deze vakantie heb ik pap helemaal niet gezien. uiteindelijk appte hij dat ik mijn excuses moest maken aan zijn vriendin of de 'ruzie' zal niet opgelost worden. na lang nadenken heb ik ook beseft dat ik pap niet kan laten begrijpen wat ik bedoel. ik kan me vast blijven houden aan vroeger en het contact met pap verbreekt of ik bied men excuses aan en accepteer dat paps vriendin belangrijker is voor hem dan ik ben (dat zijn zijn woorden) maar ik hou wel pap bij me. 2 dagen geleden heb ik mijn excuses aangeboden aan paps vriendin. ze begon toen uit te leggen dat ik pap kleem en dat ik stik jaloers was op paps vriendin. ook vertelde ze me dat ik mijn broertje altijd achter heb gesteld en dat ik gewoon een vies spelletje aan het spelen was. bv dat als pap eens alleen was dat ik dan meteen naar hem toe ging om maar wat tijd met hem door te brengen ( dit is me nog nooit opgevallen maar oke) pap stemde hier totaal mee in.. ik weet van de ene kant wel dat ik veel tijd met pap door bracht maar dat is wat ik mijn hele leven gewend ben geweest. ik weet dat ik jaloers was en dat heb ik dan ook toegegeven. ik vindt niet dat ze het recht heeft om mij zo te beschuldigen over dat klemen maar van de andere kant, als ik er iets van zeg wil pap niks meer met me te maken hebben. in alle andere gesprekken heb ik me hiertegen verzet, en gaf ik tegenwoorden maar dit keer niet.. van de ene kant goed, want ik heb pap nog bij me. maar van de andere kant, hebben ze ontzettend over mee heengelopen. ik wil pap niet kwijt en heb er alles voor over om ze bij me te houden maar ik wil wel kunnen zeggen wat ik voel. ik heb geleerd dat je alles kunt accepteren. als ik pap 5 maanden amper spreek kan ik dat accepteren. ik kan paps vriendin accepteren, maar ik denk niet dat ik het kan accepteren dat iemand alles over me kan/mag zeggen. dat is een geen gezonde manier om met iemand om te gaan.. maar als dat de enige manier is waarop ik pap bij me kan houden, is dat het waarschijnlijk waard. ik wil niet alleen maar met mijn vinger naar andere wijzen. ik heb ontzettend veel dingen gedaan/gezegd waar ik niet trots op ben. ik heb ze allemaal opgebiecht en mijn excuses ervoor aangeboden. pap vertelde mij dat hij niemand meer in zijn weg van geluk laat staan. oftewel dat ik niet tussen hem en zijn vriendin moet staan. ik heb eigenlijk hetzelfde naar hem nu.. ik wil niet dat hij nog voor mij kan bepalen of ik me goed of slecht voel. ik ben deze vakantie 3 keer flauwgevallen van de stress. ik ben er klaar mee. het boeit hem niet dat ik me slecht voel. ik als dochter van pap moet me aanpassen aan de keuzes die hij maakt in zijn leven, zo niet dan mag ik vertrekken. nu is mijn vraag aan ouders, staan bij jullie kinderen en partner op dezelfde lijn? of is de een belangrijker voor je dan de ander? belangrijker is misschien een fout woord maar als je zou merken dat je kinderen het niet goed kunnen vinden met de partner zou je dan de partner aanspreken, de kinderen, of beide? hopelijk kunnen jullie me wat advies geven.

Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden Maar mijn zus en ik hebben nog nooit van onze vader alimentatie gekregen omdat hij al het geld gebruikt om drugs en sigaretten etc te kunnen kopen mijn vader woont in het buitenland en mijn zus is inmiddels 18+ maar heeft ze ng steeds recht om de alimentatie vergoed te krijgen vanaf de dag waar in ze waren gescheiden tot de dag wanneer ze 18 werd

Hey.. Mijn ouders zijn sinds Januari gescheiden en sinds het begin van de zomervakantie woont mijn moeder ergens anders. Er is een verdeling gemaakt over wanneer ik waar ben. Op maandag ga ik naar mijn moeder, daar blijf ik tot woensdag, dan ga ik weer naar mijn vader waar ik tot vrijdag blijf of het weekend. Maar dat is dus om en om. Dus het is altijd 5 bij mn moeder, 5 bij mn vader, 2 bij mn moeder, 2 bij mn vader. Toen mijn ouders net uit elkaar waren heb ik een brief van de kinderrechter gehad met de vraag of ik het hier mee eens was. Ik heb toen ja gezegd, maar dacht er toen niet zo over na. Ondertussen houden we al een paar weken deze verdeling aan, en ik vind hem vreselijk... En al helemaal als ik volgende week naar school ga. Dit wordt een heel gedoe met boeken, dat weet ik nu al. Mijn ouders wonen maar een kwartier uit elkaar, maar ik heb alsnog geen zin om steeds heen en weer te gaan fietsen om boeken te halen die ik dan weer nodig heb... En buiten dat is het gewoon rot als je ergens maar 2 dagen bent en dan al weer weg moet. Ik vind deze hele verdeling gewoon super slecht. Ik wil er dus week-week van maken. En dan gewoon elke zondag over gaan van mn vader naar mn moeder. Dit zou mij persoonlijk veel meer rust geven. Maar het probleem is dus dat mijn moeder dit totaal niet wil. Waarom weet ik ook niet. Ik heb gevraagd, maar ze geeft geen goede reden, "daarom niet," is wat ze vooral zegt.. Mijn vader daarentegen vindt het prima Maar ik ben 15 jaar. Dus zou ik dit zelf kunnen beslissen, of moeten mijn beiden ouders het hier mee eens zijn..?

hoi allemaal mijn ouders zijn ook gescheiden sinds 1april en ik vind het kut wat er gebeurt is en wil een nirnaal leven hebben maar dat lukt niet meer.

hallo allemaal, Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen maar ik heb er wel veel moeite mee. Toen ik twee jaar was zijn mijn ouders gescheiden. Ze bleven allebei in dezelfde woonplaats wonen zodat het makkelijker was om ons op te halen en te komen brengen. In die tijd gingen wij om het weekend naar mijn vader toe en voor de rest waren wij (mijn zus 3 jaar ouder en ik) bij onze moeder. Mijn ouders zijn gescheiden omdat mijn moeder verliefd was geworden op iemand anders dus die man en zijn kinderen ( 2jongens een tweeling met dezelfde leeftijd als ik) kwamen bij ons in wonen. Dat was heel gezellig en we maakten ook plezier. Bij mijn vader was het ook leuk bij hem kwam er weleens een vrouw en zij was heel aardig tegen ons. Maar het bleek dat zij dus vreemd ging met mijn vader en toen ging ze weer naar haar eigen man. Wij vonden dat heel jammer want mijn zus en ik verheugden op elk weekend dat we naar onze vader mochten. Toen ik 4 jaar was vond mijn vader een nieuwe vrouw, zij had ook een dochter die dezelfde leeftijd als mijn zus had, zij was wel aardig maar onze stiefmoeder was niet zo aardig... Ze keek mij altijd aan alsof ik niks waard was, irritant was en ze had van die ''als blikken konden doden'' blikken. Bij mijn zus deed ze ook precies hetzelfde. We gingen niet meer met plezier naar onze vader toe en elk weekend dat we bij hem vandaan kwamen moesten we ook huilen. Ik was altijd zo verdrietig, ik huilde elke nacht. Ik zag mijn vader veranderen in iemand die werd meegesleurd in het gedrag van mijn stiefmoeder. Mijn moeder vertelde elk weekend maar weer van: ''Het komt wel goed, maak je geen zorgen en richt je op de leuke dingen! '' Wij hadden ook allang door dat mijn moeder en mijn stiefmoeder elkaar niet mochten. Toen ik een jaar of 5 was ging het uit tussen mijn moeder en haar vriend. In het begin miste ik hun wel dus heb ik twee keer bij hun geslapen. Bij mijn vader ging het nog steeds niet zo goed, ik wou graag op ballet en vertelde dat aan hun. Mijn stiefmoeder zei: '' met dat figuur?'' Ik was niet eens dik ik was altijd het dunne meisje geweest alleen werd ik snel groot waardoor ik van dun naar normaal ging qua figuur. Mijn stiefmoeder en haar dochter waren heel dun en alles draaide bij hun om de perfecte lichaam en sport. Haar opmerking heeft mij toen veel pijn gedaan maar mijn vader zei er veder ook niks over. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend. Ik mocht hem gelijk hoewel mijn zus het nog wel moeilijk vond. Mijn ouders hebben allebei een regel, die van mijn moeder is: als ik een nieuwe vriend heb en jullie vinden hem niet leuk? Dan gaat hij weg maar we moeten er wel moeite voor doen om hem te leren kennen. Mijn vader zijn regel is: als ik een nieuwe vriendin heb passen jullie je maar aan. Mijn moeder stond altijd voor ons klaar en we kunnen altijd op haar vertrouwen. Toen ik een jaar of 8 was ging het ook uit tussen mijn moeder en haar vriend. Ik miste hem heel erg. Toen ik 9 jaar was zat ik in groep 5 en mijn zus in groep 8. zij was helemaal klaar om naar papa toe te gaan en besloot om niet meer naar hem toe te gaan. Sinds toen ging het eigenlijk alleen maar slechter. Mijn vader ging trouwen met mijn stiefmoeder maar ja omdat mijn zus daar niet meer kwam werd haar naam ook niet genoemd op de bruiloft. Die bruiloft was een van de meest verschrikkelijkste dagen in mijn leven. Elk weekend dat ik bij mijn vader was waren mijn stiefmoeder en haar dochter aan het trainen elke zaterdag morgen. Dat was ook het enige moment dat ik mezelf kon zijn en papa ook zichzelf was. Als ik bij hem was en we kwamen mijn zus tegen of mijn moeder werd er niks tegen hun gezegd en ik voelde me zo meegesleurd daarin dat ik ook niks durfde te zeggen omdat ik bang was. Het liefst kwam ik ook niet meer bij papa (eigenlijk al zolang ik haar ken) maar ik vond dat zielig voor papa en was bang voor de reactie. En nog steeds huilde ik elk weekend als ik bij hem vandaan kwam. Bij papa mocht er niet over thuis bij mama gepraat worden. Dan werd dat onderwerp gelijk afgekapt. Mijn stiefmoeder wou niks over mijn moeder weten en als mijn stiefzus vertelde over haar vader werd dat wel toegelaten. Op school wist ook niemand over de situatie dus ik kon er ook met niemand van school over praten. Daarnaast vind ik het sowieso al moeilijk om mensen te vertrouwen. De vrijdag voor ik naar papa ging was ik altijd het liefst thuis want mama was elke vrijdagmiddag vrij en dan kon ik nog wat leuks met haar doen. Toen het zomervakantie was ging ik op vakantie met mijn vader, stiefmoeder, stiefzus, oom en tante. Dat was niet zo leuk als ik verwacht had. Ik werd compleet genegeerd, als ik wat zei reageerde er niemand op en soms leek het alsof ik helemaal niet bestond. Een paar weken later in december vlak na mijn verjaardag besloot mijn moeder voor me dat ik niet meer naar papa mocht gaan. Ik vond dat heel moeilijk maar het was wel de beste keuze omdat ik het zelf niet durfde. Toen liet papa 3 maanden niks van zich horen en met mij ging het toen heel slecht. Ik had zelfmoordneigingen, ik heb heel vaak in de keuken gestaan met een mes in mijn hand om mijn polsen door te snijden maar ik kon het niet. Alleen mijn beste vriendin weet dat ik dat had willen doen en mijn moeder en zus dus niet. Vorig jaar in mei is mijn opa overleden. Mijn opa was als een vader voor me. Ik kwam daar elke dag tussen de middag sinds groep van de basisschool (toen hij overleed zat ik in groep 8) Met opa en oma kon ik over alles praten en dat wij zo fijn. Opa was echt een vaderfiguur voor me en ik mis hem heel erg, maar niet alleen hem ook mijn oma want zij is niet meer zichzelf sinds zijn dood. Ik ga nu naar de tweede van de middelbare school en het gaat nog steeds niet heel goed met me. Het eerste jaar heb ik echt verknald. Ik deed havo en ik kon het prima doen alleen had ik daar geen zin in. Ik maakte nooit mijn huiswerk schreef het over, leerde nooit en stak er geen moeite in. Ik stond gemiddeld een 6,3 zonder te leren dus ik was wel trots op mezelf. Maar de docenten vonden dat ik niet goed mijn best deed en ik ga nu naar mavo. Op school praatte ik ook met een vertrouwenspersoon omdat het niet goed met me ging en dat gaat het nog steeds niet. Ik voel me heel erg ongelukkig maar daar kom ik ook wel weer doorheen. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend en we gaan samenwonen met hem over 2 weken! Mijn vader is begin dit jaar gescheiden met mijn stiefmoeder en ik kom soms wel eens bij hem langs en we doen veel leuke uitjes met ons drieën! Groetjes Larissa

Niet elk kind is het zelfde. Dus als de een er geen last van heeft en jij denkt dat het dus niets ergs is.. Kan het voor de ander hard verscheurend zijn.

Ik heb al heel veel geprobeert, om niet meer bij mijn vader te hoeve wonen. Hij is geen leuke man. Hij geeft niet om me, kijkt niet naar me om, houdt niet van me en dit doet mij vreselijk veel pijn. Ik heb met een psycholoog gepraat dat ik niet meer bij hem wil wonen..denk ik. Ook vaak verteld aan mijn moeder. Maar iedereen probeert me op andere gedachtes te brengen, terwijl ik stuk ga van binnen, waardoor het niet gebeurt. Ik haat mijn vader, maar op somige momenten kan het oke zijn en gun ik het hem niet dat ik weg wil..? Ook wil ik niet deheele tijd bij mijn moeder wonen door mijn stieffamillie. En is het huis van mijn vader fijn. Maar dit wil ik ook niet!!!!! Wat moet ik doen en wat kan ik doen?

Hou van je kinderen. Luister naar je kinderen. Laat ze op hun tempo wennen aan een nieuwe (stief)famillie. Niet elk kind praat voor zichzelf, geef ze tijd en help ze hier mee. Jij hoort te zien hoe het met jou kind gaat.

Hey, Mijn ouders zijn gecheiden toen ik nog jong was.. Ondanks dat heb ik veel ervan mee gekregen. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader vreemd ging. Mijn moeder heeft een heele zware tijd gehad. Ze hadden ruzie maar mijn vader bleef haar maar hoop geven dat t goed zou komen. Toen ging mijn moeder paar dagen weg naar Friesland met mij en mn zusje. Op dat moment is mijn vader vreemd gegaan in het bed van hem en mijn moeder. Toen mijn moeder terug kwam is ze naar het huis van die vrouw gefiets. En zag ze de auto van mijn vader voor de deur staan die beweerde dat hij een paar dagen bij zn moeder zou slapen wat hij nooit gedaan heeft! Mijn moeder heeft die vrouw heel erg uitgescholden. Toen gingen ze scheiden en werd die vrouw mijn stief moeder! Dit was een vreselijke tijd. Zij heeft mij nooit gemogen waardoor mijn vadewr mij ook niet mocht. ze heeft mij het leven heel moeilijk gemaakt en deed alles achter mijn vaders rug om. Haar zoontje werd door zowel haar als mijn vader voor getrokken. Ik ben een paar keer weggelopen en heb veel gehuild. Paar jaren later kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Hij is best oke en heeft twee zonen. De eene zoon is daad werkelijk vreselijk, hij is geen leuk persoon en maakt het leven voor ons erg lastig en ook voor zichzelf. Ik vind het niet fijn om een stief familie te hebben ik mis een echt gezin zo erg. Ik zou zograag een leuk gezin willen hebben zoals andere waar je alles mee samen doet. Onlangs is het uit met de vriendin van mn vader en hij heeft nu een nieuwe vriendin met drie kinderen. Ze zijn aardig maar omdat mijn vader niet om ons geeft, is het zwaar. wij moeten zo ons best doen. Hij wil dat we het perfecte plaatje zijn, in iedergeval dat zij dat denken. Dit zijn we absoluut niet. helaas weet mijn vader hier niets van want hij weet niets van me, kijkt niet naar me om.. het intreseert hem eigenblijk ook gewoon helemaal niks. Op de dag van vandaag hoop ik nogsteeds dat ik in een ander gezin met andere omstandigheden was geboren.....