Hoi! Mijn ouders zijn een paar jaar geleden met een vechtscheiding uit elkaar gegaan, toen zorgde ik vooral voor mijn broertjes. Daarna werd het rustiger, en fijner. Bij mijn moeder voel ik me echt thuis, een fijn gevoel. Mijn vader wordt soms, maar nu steeds vaker, boos en reageert het af op mij. Ik heb hier ook wel een rol in, want ik zit in de puberteit en kijk dus veel series. Maar ze zijn uit elkaar gegaan deels omdat mijn moeder zei dat ze dacht dat hij autisme had, vanwege zijn agressie. Nu wordt hij dus steeds bozer, en vanochtend stuurde hij me naar mijn kamer omdat ik iets had gebroken, waar de meeste ouders eerder iets zeggen als "scherven brengen geluk". Daardoor wordt ik steeds banger en soms als het heel erg is dan wil ik niets liever dan bij mijn moeder wonen. Op andere momenten is hij ook wel heel aardig en zo, en ik wil dan ook niet weg want dan denk ik aan alle dingen die ik achterlaat. Ik zit bij de schoolpsycholoog maar die helpt me niet echt... Wat moet ik doen?

Ik woon bij m'n vader. Thuis is het heel fijn. Met papa kan ik over alles praten. Ik ga er om het weekend heen. Het lijkt soms alsof mama mij niet eens kent. Mama zegt vaak dingen waardoor ik me verdrietig voel. Als ik dingen wil aangeven dan luistert ze nooit. Ze is gewoon geen goede moeder. Ik voel me hopeloos en boos en verdrietig. Kunnen jullie mij helpen?

Hoi, Ik zit echt in de knoop en weet niet wat ik moet doen. Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon nu week om week bij mijn ouders Maar het voelt alsof ik er voor mijn vader gewoon niet toe doe. Toen ik geslaagd was, kreeg ik geen felicitatie, geen vlag, helemaal niks. Mijn broer en zus kregen allemaal cadeautjes en daar werd uitgebreid gevierd dat ze geslaagd waren, met een vlag en al. Toen ik vroeg waarom dat bij mij niet gebeurde, zei mijn vader gewoon: “Jij bent niet echt geslaagd,” omdat ik het op een lager niveau heb gedaan. Maar ik heb er keihard voor gewerkt en dat doet echt pijn. Hij vraagt ook nooit waar ik ben of hoe het met me gaat. Alles draait om zijn werk of zijn nieuwe vriendin. Ik voel me hier totaal niet belangrijk. Ik dacht dat ik misschien beter bij mijn moeder kon wonen, want zij geeft wél om me. Maar sinds ze een nieuwe man heeft, is het daar ook lastig. Er zijn vaak ruzies met hem, en zijn kinderen maken me echt gek. Daarbij woont mijn moeder best ver weg, en mijn hele leven is hier — school, vrienden, alles. Ik voel me gewoon nergens echt thuis en weet niet wat ik moet kiezen. Heeft iemand dit ook meegemaakt? Of weet iemand hoe ik hiermee om kan gaan?

Ik wil niet meer bij mijn vader wonen hij vind dat ik door wat problemen op school (dat begonnen is door de scheiding) dat ik gefaald ben terwijl ik echt mijn best doe maar een goed gedaan komt er bij hem heel moeilijk uit nu ben ik geslaagd op een vrij laag niveau maar mijn broer en zus ook maar dan op het vwo maar hun hebben allemaal cadeautjes gekregen en samen de vlag uitgehangen en ik heb niet eens een goed gedaan of gefeliciteerd gehoord voor de rest wordt ik gewoon veel genegeerd en maakt het hem nooit uit waar ik ben of wat ik doe hij houdt geen rekening met me als ik mee eet in de avond maar is dat een genoeg om gewoon bij mijn moeder te gaan wonen of niet want ik mis hem nooit als ik niet bij hem ben maar het blijft toch mijn vader

Hoi, ik ben Sophie, 20 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. Vanaf mijn 11e veranderde de sfeer thuis drastisch toen mijn stiefmoeder bij ons introk. Langzaam voelde het huis niet meer als mijn thuis, maar als een plek waar ik eens in de twee weken even mocht zijn. Mijn stiefmoeder bepaalde alles, en mijn broertje, zusje en ik mochten amper iets: geen geluid maken, niet op “haar” plek zitten, geen dingen in de koelkast pakken. Zelfs de badkamer beneden werd haar domein. Uiteindelijk mochten we niet eens door bepaalde gangen lopen of spullen pakken zonder toestemming. Ik voelde me steeds meer buitengesloten en ongewenst, zeker in contrast met hoe mijn stiefmoeder en halfzusje werden behandeld. Op Oudjaarsavond was de maat vol, en ben ik bij mijn moeder ingetrokken—net als mijn zusje daarvoor. Er is een gesprek geweest met mijn vader en stiefmoeder, maar ze wilden niets veranderen. We hebben sindsdien geen contact meer. Ik praat nu wekelijks met de praktijkondersteuner en denk na over verdere hulp, zoals een psycholoog. Ik ben boos, maar wil het contact met mijn halfzusje wel behouden. Het is zwaar geweest, en ik ben op zoek naar rust en advies.

Hé dit is mijn tweede keer maar dat maakt het niet makkelijker.dit keer is het mijn vader en super lieve stiefmoeder. De eerste keer was ik 5 en ik ken mijn stiefmoeder al 8 jaar het is ingewikkeld omdat het dat zo zo is en je merkt het aan je vader aan je stiefmoeder mijn stiefmoeder hoef ík maar een knuffel te geven en ze begint te huilen zo ongeveer maar bij mijn vader is het echt heel anders hij gaat nu in eens allemaal leuke dingen doen zo als naar de film een ijsje halen Mac pizza uit eten en dat deed hij nooit het klopt gewoon niet mijn zusjes vinden het leuk en ik wil het ook niet voor hen verpesten ik weet het niet iedereen zegt is toch leuk. Ik vind het gewoon raar. En hij gaat nu in eens met een andere vrouw om die ik nog nooit heb gezien. Ik weet niet wat ik er mee moet het is gewoon super snel klaar met deze op naar de volgende. Ik weet het gewoon niet alles veranderd gewoon zo

mijn ouders zijn gescheiden, sinds ik 3 of 4 was ik woon bij papa. maar mijn is, ik ben heel boos op mijn moeder ze heeft opeens een VRIENDJE terwijl ze nooit wat met mij wil doen doet ze ales met heer vriendje ik ben zo boos. wat moet ik doen

Mijn ouders zijn momenteel al 12 jaar uit elkaar. Mijn vader heeft sinds 6 jaar een nieuwe vriendin. De band was altijd oke maar sinds kort gaat het minder. Ik snap totaal niet waarom en al helemaal niet wat ik heb gedaan. Ineens regeert ze kortaf en geirriteerd. Ik hoef al verkeerd adem te halen en ik krijg een preek. Ook mijn stiefzussen doen momenteel apart. Ze zeiden nooit super veel tegen mij omdat ik meer het verlegen type was maar nu ook echt minder. Ze regeren allemaal geirriteerd en heb dus al gevraagd van heb ik wat gedaan. Daar kreeg ik n direct antwoord met nee op. Ze doen nog steeds raar. Iemand tips hoe ik dit beter kan aankaarten bij ze?

Mijn ouders zijn nu 3 jaar gescheiden. Mijn moeder woont bij haar vriend en ik en mijn broertje wonen tijdelijk bij mijn vader. Hoe ga ik om met de vriendin van mijn vader? Ze hebben nu een half jaar een relatie. Eerst was ze hier in de week dat wij bij mama waren maar doordat we nu volledig hier wonen word ik meer met haar geconfronteerd. Ze slaapt nog niet hier omdat papa ons ook de ruimte wil geven en weet dat ik er veel moeit mee heb. Ze komt nu soms op bezoek. Maar hoe bouw ik dit op? Voor hun gaat het allemaal niet snel genoeg terwijl ik alleen maar denk: laat me met rust en ik kan het er niet bij hebben. Ik heb lang moeite gehad met de scheiding en heb hier ook kort therapie voor gehad. De laatste tijd heb ik veel stress en paniekaanvallen kortom ik zit niet lekker in mijn vel en kom er even niet uit. Dus mijn vraag: hoe loop ik mijn vader niet in de weg in zijn relatie en hoe moet ik het contact met de partner opbouwen ( als het aan hun ligt zo snel mogelijk zodat ze ook kan blijven slapen) maar hoe doe ik dit op een manier dat ik mezelf niet voorbij loop.

Mijn moeder is 10 jaar geleden getrouwd met men stiefpa ma hij is niet goed voor haar ze is geopereerd aan haar nek ze mag 6 weken niks zwaar tillen en ze zijn de slaapkamer aan het leegmaken voor verbouwingen wat doet men stiefpa gewoon ganse * dag in de zetel zitten en slapen ik ben de enige dat haar helpe ze is daarjuist bij mij gekomen al wenend ik kan dees nimeer aan wat moet ik doen?