Wat na geen contact?

Hi Sophie,

Wat dapper dat je je verhaal zo open deelt hier, en wat een ontzettend lastige situatie. Logisch dat je toe bent aan wat rust in je leven. Ik heb net zoals jij ook een nare ervaring met een stiefmoeder gehad, waardoor de band tussen mij en mijn vader heel erg veranderde. Ik voelde me niet veilig in haar buurt en het voelde alsof mijn vader daar geen begrip voor had. Ik had het idee dat hij mij op de tweede plek zette en dat ik hem niet meer kon vertrouwen. Ook heb ik toen tijdelijk het contact verbroken, wat mij veel pijn heeft gedaan. Toen ik er na een paar jaar klaar voor was om het er met iemand over te hebben, ben ik doorverwezen naar de praktijkondersteuner. Met haar hulp heb ik een brief aan mijn vader geschreven over wat de gehele situatie met mij had gedaan, vanuit de ik-boodschap. Deze heb ik aan mijn vader voorgelezen en heeft me geholpen in mijn verwerkingsproces.

Daarna heb ik nog EMDR gehad en ben ik jaren hierna nóg een keer met een psycholoog gaan praten. Dit heeft mij goed geholpen en meer inzicht gegeven in mijn verleden en wie ik ben. Mijn vader en ik zijn tot op het heden het soms nog oneens over hoe we tegen het verleden aankijken. Ik heb geaccepteerd dat dat zo is, en probeer me te focussen op onze band in het hier en nu.

Ik zou je adviseren om vooral te doen waar jij je comfortabel bij voelt en wat jou fijne dingen brengt. Dus als je voelt dat je graag zou praten met iemand en je graag je halfzusje nog blijft zien, is dat de goede richting. En zo niet, is dat ook oké! Misschien is het voor je halfzusje fijn om te weten dat jij er voor haar bent. Ook is het een idee om de verdere details van hoe je dit logistiek zou kunnen aanpakken, met de praktijkondersteuner te bespreken.

Ik hoop dat dit je een beetje geholpen heeft en ik wens je veel sterkte. Weet dat je niet alleen bent en dat je het aankan!

Liefs,

Selma

Lieve Sophie, wat dapper dat je je verhaal hier deelt! Ik herken mijzelf heel erg in jouw situatie. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was. Mijn beide ouders kregen vrij snel een nieuwe relatie. Ik (en mijn zussen) lagen niet goed bij mijn stiefmoeder. Wij mochten dingen niet, die mijn stiefzusjes wel mochten. Ineens mochten wij niet meer eten wat wij vroeger altijd aten en niet meer sporten op de momenten dat wij bij mijn vader waren. Dit soort dingen bleven zich opstapelen en heeft ervoor gezorgd dat ik sinds mijn 11e geen contact meer heb met mijn vader.

Ik heb er persoonlijk de eerste jaren niet veel (bewust) aan gedacht. Wel heb ik veel over de situatie gesproken met mijn moeder, zussen en opa en oma. Ook bleef mijn moeder mij informeren over het leven van mijn vader (voor zover zij daarvan op de hoogte was). Op dat moment heb ik ervoor gekozen om wel contact te houden met mijn opa en oma van mijn vaderskant. Ik heb daarvoor, samen met mijn zussen, mijn opa en oma opgezocht en hen het hele verhaal uitgelegd. Wij hebben destijds afgesproken niet meer over de situatie met mijn vader te praten omdat wij daarin niet op een lijn lagen. Op dit moment heb ik heel fijn contact met (nu alleen nog) mijn oma, maar praten wij dus het liefst zo min mogelijk over mijn vader. Misschien kun jij ook aan je halfzusje vertellen hoe jij de situatie ervaart en samen een manier vinden om toch met elkaar in contact te blijven?

Ik heb pas een jaar geleden de behoefte gevoeld om weer contact op te nemen met mijn vader. Ik kwam hem onverwachts tegen en dit gaf mij een heel raar gevoel. Met behulp van mijn moeder heb ik (samen met mijn zussen) een brief/ e-mail gestuurd naar mijn vader. Dit heeft geleid tot een gesprek tussen mij, mijn vader en mijn zussen. Dit gesprek heeft veel vragen bij mij weggehaald en gezorgd voor een stukje acceptatie. Op dit moment heb ik heel af en toe contact met mijn vader. Het is nog weinig, maar een eerste opening is gemaakt. Ik merk aan mijzelf dat ik meer 'moeite' van zijn kant nodig heb, omdat ik hem nog niet helemaal vertrouw. We werken hier nu, op een heel rustig tempo, aan. Misschien ontstaat er voor jou op termijn ook een opening om weer contact te zoeken met je vader. Ik raad het schrijven van een brief dan zeker aan omdat je even na kan denken over wat je aan hem wil vertellen. Op de website van Villa Pinedo staan ook open brieven waaruit je inspiratie op kan doen! (Open brieven | Villa Pinedo) en misschien heb je ook wel iemand met wie je een brief kan opstellen? zoals je moeder of zusje? Of juist iemand die er wat verder van af staat, zoals de praktijkondersteuner of een kennis? Het meest belangrijk is wel dat je dit vooral doet op je eigen tempo. Ik snap heel goed dat je nu rust nodig hebt. Ik heb hier ook tot mijn 24e voor gekozen. Probeer vooral te doen wat voor jou goed voelt!

Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal. Als je nog ergens over wil 'sparren', weet me te vinden. Heel veel sterkte en succes. Weet dat je niet alleen bent! <3

Liefs, Linde

Lieve Sophie,

Wat goed dat je dit hier deelt en wat goed dat je hulp heb gezocht via de praktijkondersteuner! Ik herken mij in wat jij schrijft. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was, mijn vader had een nieuwe relatie en ging snel samen wonen, in het huis van zijn nieuwe vriendin en haar kinderen. Uiteindelijk kocht mijn vader het huis van haar, waardoor het echt ‘mijn vaders huis’ werd. Ik had altijd het gevoel alsof ik daar op bezoek was, zo heb ik bijvoorbeeld nooit een huissleutel gekregen en moest ik altijd aanbellen of bij de buren de sleutel ophalen. Ook voelde ik me bezwaard om bijvoorbeeld dingen uit de koelkast te pakken zonder het te vragen. Als mijn stiefmoeder vond dat ik iets verkeerds had gedaan, negeerde ze me volkomen, en als ik dan aan mijn vader vroeg wat ik verkeerd had gedaan, beaamde hij dat ze boos op mij was om iets wat ik ‘gedaan zou hebben’. Dat ze mij dan negeerde en een rot gevoel gaf, daar zei hij niks van. Het is een ontzettend naar gevoel om op je tenen te moeten lopen, in een omgeving waar je je eigenlijk thuis wilt / moet kunnen voelen. Ik vind het knap van je dat je een grens hebt aangegeven, dat is niet makkelijk! Mijn advies aan jou is om zelf goed na te denken wat jouw behoeftes zijn, en wat voor jou helpend zou kunnen zijn. Ik zou me zo kunnen voorstellen dat het helpend is om hier psychologische hulp bij te zoeken, dat heb ik ook gehad en het heeft mij geholpen om mijn gevoel een plek te kunnen geven en ook om te begrijpen wat ik voel, en waarom dat zo is. Vanuit daar zou je dan kunnen kijken wat je behoefte is ten opzichte van je vader en of je de behoefte hebt om nog een keer een gesprek met hem aan te gaan. Als een gesprek lastig is, ook omdat er nu geen contact is, zou je een brief kunnen sturen. Dingen opschrijven werkt soms ook makkelijker, omdat je de tijd hebt om na te denken wat je wilt zeggen.

Zelf heb ik na meerdere pogingen tot een goed gesprek en geen begrip of inleving vanuit zijn kant, besloten om geen verdere moeite meer te doen voor contact herstel en mezelf de stress, onbegrip en strijd te besparen. Het heeft mij uiteindelijk rust gegeven, hoe verdrietig het ook is.

Ik hoop voor jou dat het lukt om te luisteren naar je gevoel, en naar wat jij nodig hebt. Met het zoeken van hulp, ben je al heel erg goed bezig. Wees lief voor jezelf!

Liefs, Myra

Hi lieve sophie,

Jeetje! Ik herken me zo in dit. Mijn stiefmoeder was ook zo controlerend. Ik ben op mijn 13de weggegaan bij mijn vader. Dat was de engste en pijnlijkste beslissing van mijn leven. Maar ik ben zo blij met de vrijheid en rust die ik nu heb. Het contact verlies is zo erg wenen. Het voelt als rouw en liefdesverdriet. Ik heb zelf er voor in emdr gezeten om het allemaal te verwerken. Ik zou als ik jou was wel die stap maken naar een psycholoog. Het heeft mij namelijk heel erg veel geholpen. Je mag super trots op jezelf zijn. Dat jij zo strek bent om jezelf en je eigen rust te beschermen. Keep it up lieverd. Je komt hier echt uit <3

Knuffel