Bij mijn moeder gaan wonen

Lieve Lotte, Wat goed dat je deze vraag hier stelt. Ik vind dat je heel erg trots op jezelf mag zijn en het is heel begrijpelijk dat je de steun van je vader mist. Als jij je niet fijn voelt bij hem thuis mag jij de beslissing zelf nemen om niet meer bij hem te wonen. Het gaat erom dat jij je op je gemak voelt. Ik hoop dat je moeder samen met jou wel de vlag heeft uifgehangen. Geniet van je diploma, je mag heel trots zijn op deze knappe prestatie!♡

Veel liefs, Anne

Lieve Lotte, bedankt dat je je verhaal met ons deelt, heel dapper! Ik herken mijzelf heel erg in je verhaal. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was en vanaf mijn 12e woon ik niet meer bij mijn vader. Nu was dit niet alleen mijn beslissing, maar kwam dat ook door andere omstandigheden. Toen ik 16 was, is gevraagd of ik weer terug wilde naar mijn vader. Ik heb er toen voor gekozen om dat niet te doen. Ik voelde mij meer op mijn gemak bij mijn moeder en had vooral rust in mijn woonsituatie nodig. Ook jij mag zeker aangeven waar je wil wonen! Het is namelijk heel belangrijk dat jij je fijn voelt in je eigen huis! Ik begrijp ook dat het echt niet fijn is als je zo'n knappe prestatie hebt gehaald en je vader je niet eens feliciteert. Weet wel dat het echt een knappe prestatie is, vooral na de scheiding! Toen ik op mijn 16e besloot niet terug te willen naar mijn vader, heb ik samen met mijn moeder een brief gemaakt aan mijn vader die ik daarna aan hem heb voorgelezen. Hierin had ik opgeschreven waarom ik liever bij mijn moeder woonde en dat ik wel graag contact met hem wil houden. Kun jij er met je vader over praten? Of heb je, net zoals ik, iemand anders met wie je er goed over kan praten en misschien samen een brief kan opstellen? Het belangrijkste is in ieder geval dat je doet wat voor jou goed voelt! Het is het allerbelangrijkste dat jij je fijn voelt in je eigen huis.

Hopelijk heb je iets aan mijn ervaring. Heel veel succes met deze moeilijke situatie. Weet dat je er niet alleen voor staat! <3

Liefs, Linde

Hi lieverd, ik snap jou! Het is soms zoeken lastig om je niet gezien te voelen. Mijn papa was heel gemeen tegen mij toen ik daar woonde. En hij was ook nooit te vrede over mijn presentatie. Dus ik snap die teleurstelling in je papa heel goed. Natuurlijk blijft het altijd je papa en zal je altijd van hem houden. Maar als jij je goed voelt om bij mama te gaan wonen dan doe je dat <3 je komt hier echt wel uit lieverd. En wat superrrrrrr knap dat je je diploma hebt!!!!!!! Gefeliciteerd

Liefs Noor