Hoi, ik ben een meisje van 11 jaar. Mijn ouders hebben besloten om te gaan scheiden, wat ik een paar maanden geleden gehoren heb gekregen. Ik vind het ontzettend erg en ben erg verdrietig en boos op mijn ouders. Mijn moeder is op zoek gegaan naar een huis en heeft die uiteindelijk gevonden. Nu is de vraag: hoe vaak ga ik naar mijn moeder en hoe vaak ga ik naar mijn vader. Ik wil ze wel allebei even veel zien, maar ik weet niet om de hoe veel tijd ik ze wil zien. Weet iemand een oplossing? Ook ben ik nog steeds erg verdrietig (en boos) maar ik weet niet precies hoe ik daar mee om moet gaan heeft iemand tips?

Hallo, mijn ouders zijn nu ongeveer een jaar gescheiden ik heb het altijd wel geaccepteerd maar de laatste tijd word ik verdrietig als ik gewoon aan mijn ouders denk. Mijn moeder heeft mij verteld dat ze aan het daten is, ik liep naar buiten en barstte in huilen uit, wat moet ik doen? Soms zie ik het niet meer zitten bij allebei mijn ouders en wil ik even weg, help me plzz Groetjes Roos

Hallo, Afgelopen zomer was ik een maand in Amerika en op dag 2 heb ik via een sms te horen gekregen dat mijn ouders uit elkaar gingen, op dat moment wist ik nog niet dat mijn vader een andere vrouw had. Je kan je wel voorstellen dat die geweldige reis iets anders verliep en dat er heel veel tranen zijn achtergebleven aan de andere kant van de oceaan. Na de zomervakantie ben ik op kamers gaan wonen aan de andere kant van het land. Mijn vader heeft eerst in een appartement gewoond. Mijn moeder bleef in ons oude huis. Mijn zusje verhuisd iedere week van onze moeder naar onze vader en terug. Ondertussen heeft mijn moeder een nieuw huis kunnen kopen en is mijn vader bij zijn vriendin ingetrokken. Ik heb haar nog nooit ontmoet en voor mij hoeft dat ook niet maar nu wil hij voortaan bij mij op visite komen. Hij heeft alleen zo veel meer verkeerd gedaan dan alleen vreemd gaan. Hij breekt mij iedere keer helemaal tot op de grond toe af waarna hij daarna zegt dat hij zoveel van mij houd en mij zo mist (mentaal). Bij mijn moeder heb ik mijn eigen kamer en ben ik erg graag. En in mijn eigen studentenkamertje ben ik ook erg graag, ik heb geweldig lieve huisgenootjes. Maar ik weet niet hoe ik mijn vader moet uitleggen dat ik liever niet heb dat hij langs komt. Ik heb brieven geschreven, ik heb met hem gepraat, ik heb met hem geschreeuwd, ik heb vragen gesteld en het geprobeerd te begrijpen. En iedere keer houd hij het een paar weken vol om mij geen pijn te doen maar dan komt de volgende figuurlijke klap in mijn gezicht. Wat kan ik doen om het contact met mijn vader te redden? Liefs xmij

'ik ben verdrietig depri ik wil iemand waarmee ik alles kwijt kan..... plzzz.... help me..... '

'Mijn ouders zijn al sinds mijn tweede gescheiden. Ik heb het altijd geaccepteerd en me erbij neergelegd dat dingen niet meer anders gaan worden. Maar de laatste tijd denk ik er steeds meer over na en aangezien ik niemand ken met mijn situatie, ben ik maar op internet gaan zoeken. Ik woon nu om de week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader. De situatie thuis bij mijn moeder is heel goed, we hebben een hele goede band. Bij mijn vader verschilt het nog al. De ene keer heb ik ruzie met m'n stiefmoeder en de andere keer heeft mijn vader ruzie met haar, er hangt vaak spanning, maar als het gezellig is, is het ook echt gezellig. Ik vind het lastig om mezelf te settelen. Als ik gewend ben bij mijn moeder/vader thuis, moet ik heel kort daarna alweer naar de ander toe. Door dit heb ik het gevoel dat ik geen thuis heb. Ik heb wel 2 huizen met een familie, maar een echt thuis? Nee. Ik heb al nagedacht over oplossingen, 2 weken bij ieder. Maar dan zou ik 1 van mijn ouders weer te veel missen. Het is voor mij ook geen optie om alleen bij mijn moeder te wonen. Ik weet dat mijn vader daar veel verdriet van gaat hebben, en dat is dan mijn schuld. Door die schuld gevoelens ga ik me ook alleen maar ongelukkiger voelen. Ik wil dat iedereen evenveel gelukkig is, en met het co ouderschap gaat het goed nu, ook al moet dat ten koste gaan van mijn eigen rust in m'n hoofd. Misschien zit iemand in dezelfde situaties en heeft tips voor me? Of wilt gewoon er met me over praten, dat zou ook fijn zijn. X Melissa '

'Hallo ! Mijn ouders zijn ongeveer een jaartje gescheiden, ik woon 1 week bij mijn moeder en 1 week bij mijn vader. Maar ik haat het bij mijn moeder !! Waarom ik het daar haat gaat het nu even niet om, maar Ik wil dus graag bij mijn vader wonen, maar ben bang dat ik mama heel erg veel verdriet doet. En durf het ook niet te vertellen. Heeft iemand advies ? Groetjes ;)'

Hallo,ik ben Nienke. Mijn ouders zijn als gescheiden zint's mijn 6e. Ik woon nu bij mijn vader ik Nijmegen,en met mijn moeder in Eindhoven. Maar wat ik nu wou vragen. IK woord steeds gebruikt als boodschapper. Als ik bij voor beeld bij papa ben,dan vraagt hij aan mij hoe het nu zit. En als hij dan daar over over begint dan weet mijn moeder meteen dat ik het hem heb verteld,en dan zegt ze je wou toch geen boodschapper zijn. Ja dat weet ik maar dat is wel moeilijk om aan te geven,dat ik dat niet wil bij mijn vader. Maar mijn moeder doet het zelf ook. Zij vraagt ook van dat soort dingen,en ook nog anderen dingen. En als ik dat dan zeg dat zij dat ook doet. Dan is het weer een smoes. groetjes n................. Helpppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppp

Hee ik woon om de week bij mn vader maar ik vind het hellemaal niet meer leuk hier ik hou heel erg van mn vader maar hij woont samen met mijn stiefmoeder en alles is zo veranderd ik voel me nooit thuis of op mn gemak als ik hier ben want bij mijn Moeder gaat alles gewoon automatisch ik kom binnen en doe wat ik altijd doe maar bij mn vader weet ik nooit wat ik moet doen en er is altijd wel iets waar mijn stiefmoeder over zeurt en mijn vader is het altijd met haar eens ik hang teveel ik zit teveel boven ik spreek te weinig af blablabla maar ik durf er nooit wat over te zeggen en ik mis mn moeder altijd heel erg ik krijg veel.meer liefde bij Mn moeder en ik woon nu al twee jaar om de week bij mn vader (mn ouders zijn ook twee jaar gescheiden) maar ik wil dit echt niet meer ik bedoel we hebben noggeeneens mn verjaardag gevierd dit jaar bij mn vader ik werd toen nog geen eens een klein beetje boos ik zei alleen Oke en ik wil het echt kunnen vertellen maar ik.vind het zo moeilijk help me alsjeblieft ik ben echt niet gelukkig :' -(

Hoi allemaal, Ik weet niet zeker of mijn ouders gaan scheiden of niet. Regelmatig zeggen ze dat ze moeten praten en vragen of ik het erg vind en dan schud ik mijn hoofd automatisch. Dan gaan ze vaak naar boven en soms hoor ik een van mijn ouders huilen. Ik vind het verschrikkelijk en ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Dit was laatst al maar ze zeiden dat ze het gewoon gingen proberen om samen te blijven wonen. Ik was het al bijna weer vergeten en nu begint het alweer. Iemand tips? X

Hallo, Soms hou ik het thuis even niet meer vol. Mijn ouders zijn vanaf ik 5 jaar was gescheiden en mijn vader woont nu al 6 jaar in Curacao. Grote kans dat hij daar met mijn stomme stiefmoeder nooit meer naar huis komt. Mijn ouder krijgen nu waarschijnlijk een rechtzaak omdat mijn vader minder alimentatie wilt betalen, namelijk niet meer dan 50 euro per kind. (Mijn broertje en ik zijn kinderen van mijn vader, ik heb ook een halfzusje van mijn stiefvader) dat is niet veel omdat hij dan maar 100 euro oer maand betaald. Het lijkt soms alsof hij niks meer voor me over heeft. We hebben elkaar zo vaak op whatsapp en Skype beloofd meer contact op te nemen, maar hij neemt geen initiatief. Mijn ouders mogen elkaar niet. Mijn moeder is heel open Nasr mij toe over mijn vader(soms op een vervelende manier, maar dan geef ik dat aan dat ik het niet leuk vind) ik zie mijn vader nooit en ik zal er alles voor doen dat hij maar één keer op mijn verjaardag komt... Daar op vakantie gaan alleen of met mijn ouders is geen optie. Mijn oma wil er allemaal niks van weten. Zei blijft altijd alleen het goede zien aan mijn vader. Dat vind ik niet erg, maar soms jammer dat ik er met niemand over kan praten. Vriendinnen heb ik genoeg, dat is het probleem niet. Ze snappen het alleen niet en ik heb geen gevoel dat ik door hun begrepen word. Met mijn ouders/broertje/familie en stiefvader wil ik er niet over praten. Ik wil gewoon weten wat ik moet doen. Dag in dag uit word ik hiermee geconfronteerd. Nu ik ouder ben wou ik alles weten wat er tussen mijn ouders was, maar ik heb niemand om mijn hard naar uit te storten. Er is gewoon niemand met zo'n probleem. Xx Mijke