Hoi hoi ik heb een vraag ja en ik wil iets zeggen ik heb het best moeilijk soms en dan kan ik het tegen heel veel mensen niet zeggen want ik heb ook thuis heel veel gedoe en mijn ouders zijn allebei gescheiden en ik kan het tegen niemand zeggen en dan zit ik er soms mee en dan weet ik niet wat ik moet doen en ik word heel vaak uitgescholden en zo en ik word heel veel dik genoemd en ja of ja dan gaat ie dat zeggen van ja Melissa jij hier eten eten vind je wel lekker hè gaat ze zeggen van je * niet stelen hè en dan gaan ze allemaal foto’s sturen van snoep en dan kan ik niet zo tegen en dan ja dat is een knor maakt me heel erg onzeker

Hey, ik zit er dus mee dat als mijn vader iets met mij wil doen en ik dat vraag aan mijn moeder word ze boos dat ik niet zeg tegen mijn vader dat hij mijn moeder moet appen en word ze boos, maar als ik iets met hem wil doen mag dat niet en ben ik bang om het te vragen want dan word ze weer boos. met vakantie zegt ze niks tegen mijn vader terwijl ze al lang weet wanneer wij op vakantie gaan en zegt ze dat ik ook niks moet zeggen tegen hem, en plant onze vakantie net op de datum dat mijn vader en ik naar een concert gaan waar ze al maanden wist dat we heen gingen en ik snap niet waarom.

Hai iedereen. Ik wou vragen hoe kan je je verdriet delen. Ik ben snel geraakt en durf het niet aan iedereen vertellen.

Halo iedereen ik ben Lena .ik voel me rap geraakt en verveel me ook best snel. Hebben jullie tips om meer zelf vertrouwen te krijgen .En als je papa een nieuw lief heeft.

Altijd als mijn ouders ruzie maken, zit ik er altijd tussen, het geeft me vaak een gevoel als of ik een kant moet kiezen wat ik helemaal niet wil. Heeft iemand tips voor mij?

Mijn ouders zijn sinds 1.5 jaar uit elkaar. Mijn moeder is na de scheiding meteen gaan daten, en heeft nu ook al 10 maanden een relatie. Mijn vader zit nu ook in een beginnende relatie. Ik ga om de week van mijn vader naar mijn moeder en vind het heel lastig te accepteren dat hun partners in mijn huis komen. Ik vind het vies en voel me er niet meer door thuis. Gedachten als “ hier heeft hij ook gezeten” gaan vaak door mijn hoofd. Het word eigenlijk met de week erger en sinds kort heb ik hierdoor ook last van paniek aanvallen. En geen idee hoe ik hier mee om moet gaan.

Hoe kan ik het best tegen me vader vertellen dat ik bij me moeder wil wonen en bij hem logeren?

Ik kan er moeilijk mee om gaan dat ik telkens ergens anders woon. Hoe kan ik me dan ooit ergens thuis voelen.

Ik en mijn vader hebben een ruzie gehad waardoor hij over dingen heeft gelogen, ik heb mijn vader nu al bijna een maand niet gezien en hij wil wel op mijn musical komen, hij heeft mij ook vandaag geappt. Ik heb nog niet gereageerd want ik ben bang dat hij gaat vragen waarom ik niet meer kom, ik heb het gevoel alsof mijn vader niet meer van mij houd. Iemand tips?

Mijn ouders zijn al 30 jaar getrouwd, alleen de laatste tijd gaat het de slechte kant op. Vorig jaar kwamen we erachter dat mijn vader vreemdging. Dit was hartbrekend voor mijn moeder zus en ik. Een man waar je naar opkijkt, er razen zoveel emoties door je heen maar voornamelijk teleurstelling. We besloten gezamenlijk hem nog 1 kans te geven. Ik heb altijd een goede band gehad met mijn vader. Vanaf dat moment is het nooit meer hersteld, ik gedraag me normaal, maar het doet ontzettend veel pijn als ik naar hem kijk. Mijn moeder heeft het erg moeilijk om het te verwerken. Maar we zijn nu al een jaar verder op een moment moet je het kunnen laten rusten, of je moet er een punt achter zetten. Op het moment voelt m’n moeder zich niet meer gehoord door mij en m’n zus. Alleen na een jaar lang gezeik over je heen te krijgen is dat logisch, ik wil zo graag dat het weer normaal word maar dat zal het nooit zijn. Dit huwelijk wat weer is voortgezet is uitstel van executie, ik verwacht ook niet dat dit meer ooit zal werken. Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam. Ik ben van nature altijd heel gelukkig, maar iedere keer als ik thuis kom en ik merk weer dat er ruzie is geweest zakt het moed me weer in de schoenen. Mijn wens is dat m’n ouders het met elkaar oppakken en weer verder gaan met hun leven, misschien ben ik naïef of durf ik de waarheid niet onder ogen te zien. De tijd zal het leren.