Hey mijn naam is Kimberly (11) mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeven of acht was of zo toen moesten we verhuizen gelukkig was het maar een paar straatjes verder alleen toen 9 of 10 was of zo toen moest mijn vader opeens verhuizen nu woont hij in Tzum ik wist hem heel erg maar heel af en toe komt hij wel even langs soms ben ik ook bang dat mijn moeder of mijn vader in een keer iemand anders vind dat zou ik niet leuk vinden want ik zal mijn mama en mijn papa nooit vervangen maar mijn vader kluste altijd dus heb ik een heel mooi hart plankje met een foto van hem gelukkig gaat alles goed met mij en mijn mama alleen vind mij papa het helemaal niet leuk in zijn nieuwe huis hij is niet gelukkig en soms denk ik dat dat mijn schuld is dat vind ik niet fijn dit was mijn verhaal dag.🐞

Hoe om te gaan met intense verdriet en identiteitsproblemen. Situatie: vader en moeder zijn gescheiden sinds mijn 3e jaar. Ik heb bij mijn moeder gewoond en er was een omgangsregeling voor om de twee weken een weekend bij mijn vader. Helaas is deze omgangsregeling regelmatig niet nagekomen door mijn moeder met als langste periode van 3,5 jaar. Vanwege de hoge leeftijd van mijn vader is hij vorig jaar gestorven. Moeder is als het over mijn vader gaat altijd negatief (op mijn 21e heeft ze voor het eerst iets positiefs over hem verteld). Effect: Enorm verdriet en rouwgevoelens over dat ik geen herinneringen meer met hem kan maken, woede naar mijn moeder dat het zo lang heeft moeten duren en dat ze niet in mijn belang gehandeld heeft maar in haar eigen, schuldgevoelens als ik in mijn karakter iets laat zien dat op mijn vader lijkt en daardoor identiteitsproblemen. Contact met moeder verbroken waardoor ik nu praktisch zonder ouders leef. Ik ben een optimist, Maar een verbitterde optimist. Ik zou zo graag iets willen DOEN om gelukkiger te worden, maar het verdriet is zo groot... Ik voel me eenzaam zonder ouders. Vraag: hebben jullie advies hoe hiermee om te gaan? En aanvullende vraag: mag een moeder (echtscheiding was in 1998) het kind meenemen en niet aan de vader laten zien?

Hoi, Gisteravond is dan de bom bij ons in huis gebarsten en dan ook net voor mijn herexamens. Mijn moeder heeft gezegd dat ze bij mijn vader weg wil en ze heeft er goede redenen voor. Alleen, mijn vader geeft mij de schuld van deze breuk; dat ik haar manipuleer om dingen in mijn voordeel voor elkaar te krijgen.Het punt is, al een paar jaar gaat het tussen mij en mijn vader niet goed. We hebben geen goeie gesprekken meer en hij vraagt alleen hoe het zit met mijn school, werk en of ik verschillende klusjes in huis af heb. In ons gezin zijn er nu dus twee kanten, ik en mijn moeder tegen mijn vader en mijn 16jarige zusje. Als ik hem over deze dingen aanspreek, kan hij het niet accepteren en wordt hij enorm boos. Dan zegt hij nogal nare dingen en laatst zelfs ook dat ik een teleurstelling in zijn ogen ben. Hij zegt dat hij enorm streng voor ons beiden is om ons zo op een hoger niveau te krijgen, maar dit kan toch geen excuus zijn? Ik probeer me al twee jaar zo aan te passen dat het eindelijk weer goed in huis is, maar niks werkt. De frustraties zitten bij mijn moeder ook heel erg hoog, want ze kan nooit er iets tegenin brengen -> mijn vader walst er gewoon over heen. Ze gaan dus nu bij elkaar vandaan, mijn vader geeft mij de schuld van alles. Als ik er over nadenk , lijkt het alsof hij alles op mij afschuift, terwijl hij zichzelf niet wil aankijken en bekennen dat hij ook schuld heeft. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen en hoe ik me moet gedragen. ->spanningisomtesnijden

Mijn ouders zijn net gescheiden mijn vader heeft een nieuwe vriendin ik moet nu dus kiezen waar ik ga wonen alleen ik wil niet kiezen heeft iemand een tip hoe ik de keuze zo makkelijk mogelijk maak

Ik en mijn zusje vinden het fijn als de indeling van het heen en weer gaan anders zou zijn. Om precies te zijn week om week ene week bij vader andere week bij moeder. Mijn vader vindt dat prima! Maar mijn moeder wil er niet eens over beginnen ik kan het gesprek niet aangaan. Terwijl het me zo fijn lijkt. Als ik erover begin wordt ze boos. Ze heeft eigenlijk geen reden teminste die zegt ze nooit. Ik denk dat ze denkt dat me vader het graag wil omdat me stieffamilie hier ook week om week is. Maar dat is totaal niet de reden. Wat is het beste wat ik kan doen met mijn zusje? Wat zijn onze rechten hierin?

Hi! Ik zit er heel erg mee. Mijn 20e verjaardag dit jaar. Mijn ouders zijn al 11 jaar gescheiden en tot op de dag van vandaag hebben de 2 kanten van mijn familie een hekel aan elkaar. Vroeger heb ik altijd 2x mijn verjaardag gevierd maar ik heb altijd gezegd dat ik mijn verjaardag maar 1x zou vieren als ik op mijz3lf ging wonen. En dat is dit jaar het geval. Ik weet echt niet wat ik moet doen.. Vier ik 1x mijn verjaardag, wetende dat mensen van wie ik veel hou niet zullen komen. Vier ik 2x mijn verjaardag om de lieve vrede te bewaren. Of moet ik het dit jaar maar gewoon niet vieren. Al het advies is welkom. Ik ben radeloos. Gr. Robin

Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was. Toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg vond ik het niet heel leuk. Hij heeft 2 kinderen, 1 van 8 en 1 van 11. Ik vind ze vaak erg leuk, maar vaak heb ik het idee dat mijn moeder hun leuker vind dan mij. Zij krijgen mooiere cadeaus, mijn moeder en haar vriend worden minder vaak boos op hun als zij dingen doen en dat soort dingen. Nu heeft mijn moeder weer werk, en zie ik haar alleen om het weekend de hele dag. Verder is ze tot 6 uur op het werk, en is ze daarna moe. Als ik met haar in het weekend ben zijn de kinderen van haar vriend er ook dus heb ik weinig tijd met haar alleen. Wat moet ik doen zodat zij mij ook zien staan?

hoi ik ben Demi, op mijn 5de gingen mijn ouders scheiden en kwam ik meer bij mijn vader dan mijn moeder, uiteindelijk was ik evenveel bij mijn moeder als bij mijn vader, toen mijn vader een nieuwe vrouw kreeg en een kind werd mijn moeder boos en zei dat mijn vader niet meer voor ons kon zorgen en toen kwamen ik en mijn zus 2/3de deel bij mijn moeder te wonen en nu zie ik mijn vader weinig, hierdoor vraagt mijn moeder regelmatig wat mijn vader over haar zegt tegen ons maar dat doet hij niet en dat heb ik al duizend keer gezegd tegen mijn moeder maar het helpt niet. kan iemand mij een tip geven wat ik tegen mijn moeder moet zeggen

Mijn ouders zijn sinds ik 14 ben gescheiden en doordat er grote verschillen zitten in de opvoeding van mijn vader en mijn moeder woon ik bij mijn vader en mijn zus bij mijn moeder. Ik zie mijn moeder één avond in de week, dan ga ik daar altijd eten. Nu heb ik sinds kort een relatie en ik wil graag mijn vriend voorstellen aan mijn moeder en zus, maar doordat ik daar dus niet woon weet ik niet goed hoe ik dat aan moet pakken. Heeft iemand misschien advies?

Hoi, mijn ouders zitten middenin een scheiding. Mijn vader is verliefd geworden op een Filipijnse vrouw van 15 jaar jonger dan hem, toen hij daar pas geleden op vakantie was met een vriend. Toen hij terugkwam deed hij erg afstandelijk tegen mij en mijn moeder. Een dag voor oud en nieuw kwam ik thuis van mijn werk en zat mijn moeder alleen te huilen op de bank en vertelde ze me dat zij en papa gingen scheiden. Papa was op dat moment al niet meer thuis, maar bij een vriend waar hij voorlopig ging wonen. Ik was er echt kapot van, maar eigenlijk is dit nog niet eens het ergste aan de situatie. De reden dat ze dus uit elkaar gaan is om die vrouw in de Filipijnen. 2 weken nadat ik had gehoord dat mijn ouders gingen scheiden, is mijn vader naar de Filipijnen vertrokken om daar te gaan wonen:( Hij liet hier alles in de steek: mij, mijn broer die al op zichzelf woont en natuurlijk mijn lieve arme moeder. Hij zei: 'Ach, jullie zijn al volwassen, wat heb ik hier nog te zoeken?' Terwijl ik nog maar een week 18 was... Ik was een tijdje depressief en kon niks. Hoe kon hij zijn eigen dochter waarmee hij een super goede band heeft, als grof vuil achterlaten? En hoe kon hij opeens na een huwelijk van 38 jaar opeens mijn moeder zo aan de kant smijten? Ik begrijp er nog steeds helemaal niks van en denk oprecht dat mijn vader een psychische stoornis heeft opgelopen. Nu heeft hij plannen over een kind en trouwens met die Filipijnse vrouw en mijn moeder is ontroostbaar. Hoe kan ik ons opvrolijken?