Hoe kan ik ons opvrolijken?

Lieve Elisa, Wat fijn dat je ons forum gevonden hebt! Wat een bizarre situatie zeg, ik snap heel goed dat je je even geen raad weet. Een scheiding gooit natuurlijk altijd alles op z'n kop, in jouw geval wel heel snel en heftig, zeker omdat je vader opeens in het buitenland woont. Ik hoop dat je vader na een poosje misschien beseft dat hij deze situatie niet zo handig heeft aangepakt (om het maar even netjes te zeggen), maar het lijkt me inderdaad een goed idee om je voor nu vooral te richten op jou en je moeder. Het is ontzettend lief dat je je moeder wil opvrolijken en ik weet zeker dat jullie elkaar enorm kunnen steunen in deze situatie, Nadat mijn vader bij mijn moeder is weggegaan (ook voor een jongere vrouw in het buitenland trouwens) heb ik het een hele tijd heel moeilijk gehad, ik kreeg paniekaanvallen en kon ook dagen alleen voor me uit staren. Ik heb gelukkig ontzettend veel aan mijn moeder gehad, en zij ook aan mij. Onze band is door de scheiding veranderd maar ook sterker geworden, dat was dan toch nog iets positiefs wat uit al het gedoe gekomen is. Ik heb ontzettend veel met haar gepraat over hoe ik me voelde, hoe zij zich voelde, de scheiding, alles. Dat zorgde ervoor dat ik het gevoel had dat we het samen deden, ik hoefde het niet allemaal in m'n eentje uit te zoeken. Ik heb m'n moeder ook wel veel getroost, ze was vooral in het begin vaak heel verdrietig. Het voelde natuurlijk om te doen en ik zou het zo weer doen, maar ik merk nu wel dat het ook een effect op mij heeft gehad. Ik zou je dus willen meegeven om je moeder jou ook te laten troosten, het is zo makkelijk om je eigen gevoelens weg te stoppen, om je 'groot te houden voor de ander'. Zeker als je zoveel van iemand houdt. En nu het opvrolijken haha: Ik heb niet echt concrete tips voor je, maar ik en mijn moeder begonnen op een gegeven moment vanzelf wat meer te lachen om stomme dingen, of juist als we verdrietig of boos waren. Juist doordat alles zo onwerkelijk was, konden we eigenlijk niet anders dan er maar een beetje om lachen. We hadden in ieder geval elkaar (en jij hebt natuurlijk ook nog je broer, kun je met hem goed opschieten?). Omdat je zo boos, verdrietig, gefrustreerd (noem het maar op) bent door de hele situatie kunnen die gevoelens soms opeens naar boven komen als iets even niet lukt of als je moe bent bijvoorbeeld. Ik en mijn moeder reageerde dit dan best wel eens op elkaar af, terwijl we eigenlijk helemaal niet boos op elkaar waren. Toen we dit doorhadden begonnen we manieren te bedenken om elkaar weer even 'wakker te schudden'. Omdat we het hier dus samen over hadden accepteerden we het veel meer van elkaar als we even geïrriteerd tegen elkaar deden. Nog wat concrete dingetjes: we gingen elkaar lieve briefjes schrijven, we gaven elkaar een lange knuffel als we zagen dat de ander het nodig had, we zochten samen wat afleiding op slechte dagen (samen met een slechte film op de bank, een middagje winkelen etc.). Kortom: elkaar steunen, lief zijn voor elkaar, elkaar proberen te begrijpen als je een slechte dag hebt, er gewoon zijn voor elkaar. Je zit er nu nog middenin dus het voelt waarschijnlijk alsof je leven nooit meer normaal wordt. Ik kan niet zeggen dat je er op een dag helemaal geen last meer van zult hebben, maar ik kan je wel vertellen dat je je beter zult gaan voelen dan op dit moment het geval is. Ik hoop dat je ergens wat rust kan vinden en dat je hier iets aan hebt gehad. Heel veel liefs (ook voor je moeder), Anne Roos

Lieve Elisa, Wat een verschrikkelijke maar herkenbare situatie. Wat goed dat je het forum hebt gevonden en hier je verhaal met ons deelt! Ik ken het gevoel van een super goeie band met je vader hebben en je aan de kant gezet voelen. Ik weet niet meer hoe vaak ik de woorden:''Ik ben gewoon aan de weg gezet als grof vuil..'' heb gebruikt. Gevoeld heb ik ze nog veel meer. Mijn vader is niet naar het buitenland vertrokken maar wel na een lang huwelijk opeens voor een jongere vrouw gevallen en de benen genomen (Ik was net een half jaar 18). Ook mijn vader woonde al niet meer thuis toen ik thuis kwam en dat heeft mij veel verdriet gedaan. Bizar dat er zo'n knop om kan gaan bij iemand en dat die persoon dan bedenkt, ik laat alles achter. Bij mijn vader denk ik dat hij in een soort mislukte midlife crisis zit. Persoonlijk had ik liever gehad dat hij opeens zijn motorrijbewijs wilde gaan halen of een grote tattoo had laten zetten maar helaas. Wij als kinderen kunnen hier bar weinig aan doen.. Jouw vader zit waarschijnlijk lekker op zijn roze wolk en is zich van geen kwaad echt bewust want jullie zijn tenslotte al ''volwassen''. Maar alsjeblieft blijf je herinneren dat jij het kind bent in deze relatie en hoe oud je ook mag worden, dat blijf je altijd. Ik heb er zelf het meeste moeite mee dat ik mij niet gezien voel door mijn vader (hij heeft alleen maar ook voor zijn vriendin). Ik ben nu, 5 jaar later, aan het leren te accepteren dat ik hem niet kan veranderen en dat het uit eindelijk zijn gemis is dat hij deze leuke jonge vrouw die ik ben niet kan zien. Dit is super lastig en ik loop hier af en toe nog flink tegenaan. Maar ik heb veel pogingen gedaan om hem te veranderen en dat kan ik helaas niet.. Maar genoeg over vaders want eigenlijk wil jij weten hoe jij en je moeder en je broer weer kunnen lachen. Ook in deze relatie blijf jij het kind. Mijn moeder en ik hebben ook veel steun aan elkaar gehad maar op een gegeven moment ging het mij in de weg staan om haar te helpen. Hoe natuurlijk dat ook voelde. Wij hebben toen besproken dat wat er ook gebeurd, ik het kind blijf en zij de moeder. Ik kan dus met al mijn zorgen bij haar terecht en zij kan dingen met mij delen tot op zekere hoogte. Als er dingen zijn die zij wil spuien doet ze dat bij haar vriendinnen zodat ik niet die last hoef mee te dragen. Zij hoeft namelijk op de lange termijn vrij weinig meer met jouw vader maar misschien wil jij wel nog een relatie met hem proberen te houden en dan kan haar rouwproces het jouwe in de weg staan. Dit hielp ons erg. Daarnaast is het niet jouw taak om jullie op te vrolijken. Jullie verdriet mag er zijn en dat mag je voelen. Op die manier wordt het uiteindelijk wat minder groot en kan je weer wat beter doorgaan. Het lachen komt vanzelf weer. Het is niet iets wat je perse kan maken of forceren. Wel kunnen jullie natuurlijk leuke dingen blijven doen of een soort verwen dagjes houden. Zolang jullie maar lief blijven voor jezelf kom je al een heel eind in mijn ervaring en dan komt het lachen ook weer naar boven. Het voelt nu als een oneindig verdriet en boosheid maar er komt echt een eind aan. En soms zul je nog even boos of verdrietig zijn maar dat mag dan nog steeds. Laat alle emoties er maar zijn want dan is er ook opeens ruimte voor blijdschap. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, je bent niet alleen. Liefs, Sabine