Intens verdriet

Hoi lieve Suzanne! Wat een verhaal zeg ... klinkt alsof er enorm veel vooraf gegaan is aan de situatie waarin je nu zit, en het lijkt me helemaal niet vreemd dat je daar moeite mee hebt. Vervelend dat het vroeger altijd zo gegaan is, en ook dat het nu nog steeds zo'n invloed op je heeft. Wat ik in je verhaal heel erg herken, zijn de problemen die je beschrijft qua identiteit, omdat je moeder er opmerkingen over maakt als je in je karakter dingen van je vader laat zien. Dat doen ze bij mij thuis ook. Op wonderbaarlijke wijze zegt ze dat ook alleen als het om de negatieve kwaliteiten gaat. Bij alles wat ik fout doe klinkt de opmerking: ''je lijkt net je vader!''. Bloedirritant. Ik vind het ook nog steeds wel eens lastig hoe ik daarmee om moet gaan. Allereerst zou ik het gesprek aangaan en zeggen dat je dat vervelende opmerkingen vind. Helpt niet altijd, maar misschien wel. Wat ik nu zelf meestal doe, is een dodelijke blik in de richting van mijn moeder, en rustig doorademen. Ik ga er verder niet meer op in, want dat heeft gewoon geen zin. Sommige patronen van ouders zijn gewoon niet te veranderen. Wel lastig om te lezen dat je daardoor ook problemen met je identiteit hebt ontwikkeld. Als ik je verhaal zo lees wil ik toch ook nog even zeggen dat dit me wel echt een goede indicatie lijkt om eens naar de huisarts te gaan en een doorverwijzing te vragen naar de GGZ. Klinkt als een hele grote immense stap, als je die nog nooit gezet hebt, maar het is iets wat je echt verder kan helpen, zeker als je iets wil DOEN! Lijkt me alsof er nog genoeg is om te verwerken. En dat hoef je niet allemaal alleen te doen. Ik heb zelf ook hulp bij de GGZ, niet per se vanwege identeitsproblematiek, maar andere zaken, en ik had gewild dat ik eerder hulp gezocht had. Je tweede vraag kan ik niet beantwoorden. Wellicht dat iemand anders daar een antwoord op heeft :) Succes met alles!

Lieve Suzanne, Allereerst: wat ontzettend dapper dat je jouw verhaal hier met ons deelt, dankjewel daarvoor! Je vertelt dat je ouders op je 3e uit elkaar gingen, dat is nu dus alweer 20 jaar geleden. Je hebt altijd bij je moeder gewoond en er was een omgangsregeling met je vader. Je moeder kwam de afspraken van de omgangsregeling niet na. Soms wel 3,5 jaar lang. Jeetje wat heftig Suzanne. Door zijn leeftijd is je vader vorig jaar gestorven en je moeder praat altijd negatief over hem. Het effect hiervan is dat jij met veel verdriet en rouwgevoelens zit, je hebt geen herinneringen kunnen maken met jouw vader. Je hebt woede naar je moeder omdat zij heeft gehandeld zoals ze heeft gehandeld. Je hebt nu het contact met je moeder verbroken en je leeft zonder ouders. Nu wil je actie ondernemen, je voelt je eenzaam zonder ouders. Lieve Suzanne, ik vind het zo mega knap van je dat je dit hier met ons deelt! Je hebt een heftig verhaal en ik weet uit ervaring dat het zo moeilijk is om je eigen gevoelens toe te staan. Daarom heb ik er zo veel respect voor dat jij durft te zeggen 'ik voel me eenzaam zonder ouders' en dat je verdrietig bent. Petje af. Je wil iets DOEN om gelukkiger te worden. Vergis je niet, je hebt de eerste stap al gezet: je durft te voelen en je bent open en eerlijk over hoe het met je gaat. Zó knap van je. Graag deel ik (een gedeelte) van mijn eigen verhaal met jou, om je te vertellen hoe ik met de scheiding van mijn ouders om ging. Ik deel dit met je omdat ik hoop dat ik je hiermee kan laten zien dat je niet alleen bent. Ik heb mezelf namelijk zo vaak alleen en onbegrepen gevoelt. Daarnaast wil ik je ook gewoon laten zien hoe ik er allemaal mee om ga. Onze verhalen lijken namelijk best wel erg op elkaar. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 3/4 jaar oud was. Ik ging samen met mijn broers/zussen bij mijn moeder wonen en ik zag mijn vader eens in de 2 weken in het weekend, net zoals bij jou. Mijn moeder hield zich aan deze regeling en ik zag mijn vader dus ook als dat zo hoorde te zijn. Toch had ik zo veel moeite met het opbouwen van een band met mijn vader. Mijn moeder koesterde nog zo veel wrok jegens mijn vader. Het lukt haar niet om dat voor zich te houden, mijn hele leven lang kreeg ik van haar te horen hoe veel last zij had van de tijd met mijn vader. Toen ik rond mijn 12e bij mijn vader ging wonen, omdat mijn moeder de opvoeding van 5 kinderen niet meer aan kon, kreeg ik ook de kant van mijn vader te horen. Mijn vader en stiefmoeder zagen mijn moeder vooral als een zielige en trieste vrouw, dat gevoel kreeg ik erbij. Opnieuw was het voor mij weer zo dat ik door een van mijn ouders tegen de andere ouder opgezet werd. Als ik terug kijk op mijn leven tot nu toe herken ik ook zo goed wat je zegt over je identiteitsproblemen. Je denkt als mens zo veel na over wie je bent en ik heb in mijn leven vooral ook veel nagedacht over wie mijn ouders waren en als zij zo waren, wie was ik dan wel niet en ik stel mezelf nog steeds vaak de vraag 'wordt ik ook zo?', of bén ik misschien al zo? Ik heb zo veel negativiteit over allebei mijn ouders gehoord dat ik soms ook gewoon niet meer wist wie en wat ik moest geloven en daar heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds moeite mee. Ik heb net zoals jij nu ook een tijdje geen contact gehad met mijn moeder, nu weer wel, maar, nu heb ik geen contact met mijn vader. Zo vervelend allemaal. Ik zou net als jij willen dat allebei mijn ouders in mijn belang hadden gehandeld en niet vanuit hun eigen emoties. Maarja, dat is achteraf. Het enige wat ik nu kan doen is antwoorden krijgen op de vragen die ik nog heb, antwoorden die ik nodig heb om alles te begrijpen en verder te kunnen. Mij heeft het heel erg geholpen om hierover te praten met mensen die mijn hele leven al op de achtergrond aanwezig zijn en de situatie vanaf een afstandje konden bekijken, zonder dat ze partijdig zijn. Voor mij waren dat vooral mijn tantes. Heb jij iemand in je omgeving met wie je hierover kunt praten? Waarbij het echt alleen gaat over wat jij nodig hebt en niet over wie wel of niet gelijk had. Ik gun het je om je rust te vinden in deze situatie. Dit was natuurlijk allemaal niet gemakkelijk en er is ook zo veel om over na te denken en om te verwerken. Ik heb hier gelukkig (uiteindelijk) hulp bij gekregen van een psycholoog. Ze hielp me om mezelf beter te begrijpen en dat vond ik zó fijn. Ik kan me heel erg goed voorstellen dat je het misschien moeilijk vind om naar en psycholoog te gaan. Zelf hield ik lange tijd vol dat ik geen psycholoog nodig had. Ik accepteerde nog niet dat het echt nodig was, ik wilde dat het niet zo was. Uiteindelijk ben ik mezelf zo dankbaar voor de keuze om toch een psycholoog op te zoeken. Ik ga nog steeds naar haar toe, ik heb al een lang pad bewandeld en ik ben ook nog lang niet klaar. Maar het geeft me zo veel rust dat ik er mee bezig ben. Meer kan ik nu niet doen, ik probeer te vertrouwen in het proces. Dit is ook echt mijn beste tip voor jou, het kan best lang duren om te zijn waar je wil zijn maar blijf lief voor jezelf en kijk vooral ook naar wat je allemaal al hebt bereikt. Zoals nu: je zoekt hulp, dat is echt zó knap! Laatst zei iemand tegen me: 'don't beat yourself up for taking the time it needs' en dat raakte me en het is ook zo waar! Jouw laatste vraag vind ik moeilijk, volgens mij mag dat niet maar dat is bij iedere echtscheiding natuurlijk anders. Maar je geeft aan dat er een omgangsregeling was, daar had ze zich natuurlijk wel gewoon aan moeten houden. Misschien ben je er ooit wel eens klaar voor om weer met je moeder in gesprek te gaan om de antwoorden te krijgen die je nodig hebt. Ik hoop vooral voor je dat je gaat kijken naar wat jij nodig hebt, dat is nu het belangrijkste. Dan heb ik nog één allerrrr laatste tip voor jou die je direct kunt toepassen: neem een buddy bij ons. Ik ben zelf ook buddy en het kan je zo veel brengen. Ik weet zelf hoe moeilijk het is als je denkt dat niemand je begrijpt of misschien zelfs dat niemand naar je wil luisteren. Ik heb dan nog wel contact met mijn moeder maar voel me net zoals jij ook best vaak eenzaam, Villa Pinedo is daarin echt een grote steun voor mij. Ik gun jou ook iemand die naar je luistert en waarbij je alles kwijt kunt, ik zou graag jouw buddy zijn! Misschien vind je dat wel spannend, of is er iets dat je tegen houdt, reageer dan eens hier onder mijn bericht, dan hebben we het er over! Hier kun je meer informatie vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Nou lieve Suzanne, 3 uur lezen later... haha. Ik wens jou heel erg veel succes en sterkte met deze situatie. Ik weet dat het moeilijk is maar blijf hoop houden, geloof in jezelf en vergeet niet: ook dit gaat voorbij. Veel liefs en een dikke knuffel van mij! Nicole