Hoi Mijn ouders zijn twee jaar geleden gescheiden. Ik vond het heel moeilijk. Mijn ouders hebben een co-ouderschap. Dus de ene helft van de week woon ik bij mijn moeder en de andere helft bij mijn vader. Ik vind het altijd moeilijker om naar mijn vader te gaan, dan naar mijn moeder. Maar ik weet niet hoe dat komt. Ik mis mijn moeder ook altijd best erg, ook al mailen we wel met elkaar. Mijn vraag is: wil iemand daarover tips geven? Dankjewel! Anoniempje

Mijn papa en mama zijn al zes jaar uit elkaar. Ik was nog maar 1 jaar. Ik kan het niet anders herinneren dat ik elke keer heen en weer moet. Toch heb ik ernog steeds last van. Ik moet huilen als ik naar papa moet, terwijl ik wel veel van hem hou en graag bij hem ben. Ik vind het afscheid nemen gewoon altijd moeilijk. Ik voel me dan verdrietig. Hebben jullie tips om het makkelijker te maken?

mijn ouders zijn inmiddels al een half jaar uit elkaar dat vind ik zelf heel erg wand ik kan niet goed tegen veranderingen en ik krijg snel last van heimwee maar ik heb wel een tweeling broer en die helpt mij vaak als ik verdrietig ben.mijn vader gaat in een ander huis wonen en mijn moeder blijft in het huis waar ik opgegroeit ben.mijn vader zit tijdelijk in een huis voor een half jaar hij moet daarom nog zoeken voor een ander huis dat is heel moeilijk want we zitten in geld problemen mijn moeder heeft al een tijdje een vriend mijn vader vind dat heel erg en heeft daar veel moeite mee ik zelf vind ik dat niet erg wand ik vind het een hele aardige man mijn zus en mijn broer vinden het ook erg dat mijn moeder een vriend heeft ik ben ook in therapie gegaan om dat ik er echt veel last van heb het helpt wel we gaan vooral praten en tekenen

Hi. Ik ben wel blij dat mijn vader naast ons komt wonen, maar ik ben ook bang dat ze weer ruzie gaan maken. En het is nu net weer goed tussen hun. Hebben jullie wat advies wat ik kan doen als ze weer ruzie hebben of als mijn vader of moeder een nieuwe vriendin/of vriend kijgt?

De eerste reactie van mijn vriendinnen, zoveel mensen scheiden wat maakt het uit. Niemand begrijpt me, hoe ik me voel als mijn ouders zeggen dat ze elkaar haten, Dat mijn broer zegt dat mijn vader dood moet, ik 2 verschillende verhalen hoor en dan een keuze moet maken over welk verhaal waar is. Ik ben 14, ik ben niet volwassen, behandel me dan ook niet zo. Ik ben er niet om jullie op te vangen, om jullie te troosten en te zeggen dat het wel goed komt, dat weet ik zelf geen eens zeker.. Mijn familie is ook uit elkaar gerukt, alsof ik de nachten dat ik wakker werd van jullie geschreeuw ben vergeten. Alsof het mij geen pijn doet. Jullie kunnen jullie frustraties niet op mij afreageren, ik wil het niet meer horen. Ik kan niet kiezen, ik ga het ook niet proberen. Leef er maar mee

mijn moeder woont in houten, mijn vader ook maar wel een stuk vandaan en het is echt iritant dat je naar je vader toe moet of naar je moeder. waren ze maar bij elkaar. dat was makkelijker geweest.

Hallo, Sinds een jaar zijn mijn ouders gescheiden. Tijdens de scheiding heb ik de kant van mijn vader gekozen, maar wanneer alles nu voorbij is heb ik daar spijt van. Hij is helemaal veranderd. Hij interesseert zich niet voor de kinderen, verwaarloost het huishouden, is vaak weg van huis, kookt verschrikkelijk slecht,... Ik begin mij daar enorm aan te ergeren en dit begint ook emotioneel zwaar door te wegen. Ik kom nu goed overeen met mijn moeder, alleen is het niet mogelijk om bij haar in te trekken. Zij woont in Gent terwijl ik in Kortrijk school loop. Ook is het niet mogelijk om van school te veranderen, ik loop namelijk school in het hoger onderwijs. Het is ook moeilijk leefbaar voor mijn broer. Wat kunnen we doen?

mijn ouders zijn nu bijna 4 jaar gescheiden en hebben in het begin afspraken gemaakt over hoe alles gebeurt. nu houd mijn vader zich niet aan de afspraken en vat alles op alsof wij niet blij zijn bij hem. ik ben er ook achter gekomen dat ze niet samen in een ruimte kunnen zijn en dat doet mij heel veel pijn. als ze samen in een ruimte zijn dan wordt mijn vader heel boos en loopt soms zelfs weg. mijn moeder wil heel graag dat ze gewoon vrienden zijn, een oplossing zoeken we al 3 jaar. maar helaas moet een oplossing van 2 kanten komen en wil hij niet meewerken. als we bij hem zijn dan is alles strenger en hij overlegt niet en we mogen niet ons 'ding'doen (zoals sporten of feestjes) dus is de overgang heftig en zijn we de eerste 3 uur bij mijn moeder chagrijnig. ook moet ik mijn hart altijd bij haar luchten en kan ik dat niet bij mijn vader en zit zij met een machteloos gevoel. zij is een goede praatpaal maar kan niet veel advies geven of zich inbeelden hoe ik mij voel dus, heeft iemand tips hoe ik hier mee om wil gaan (je eigen verhaal helpt ook dan weet ik dat ik niet alleen in deze situatie zit).

Hoi, Mijn ouders zijn wettelijk 12 jaar gescheiden, heel gedoe met rechters enzovoort. De rechter bepaalde dat mijn vader een huis voor ons moest kopen, alimentatie en meer moest regelen/betalen, later is besloten dat gedurende ik op school zit, er betaald moet worden en dat ik in dit huis kan blijven wonen. Akkoord, prima etc etc. Nu moeten we ineens over een paar maanden het huis uit zijn, biezen pakken en wegwezen. Ik zit nu een week voor mijn centraal schriftelijk examen, dat zou betekenen dat wanneer ik aan mijn studie begin, ik in een ander huis woon of in ieder geval dit huis uit ben. Is het niet wettelijk bepaald dat de termijn die mijn vader stelt veeeeeeel te kort is? Deze situatie is de zoveelste druppel die de emmer doet wankelen. Houdt het dan nooit op? Moet ik mijn vader hierop aanspreken? Zo ja, hoe? Want het luisteren gaat hem wel goed af, het doordringen van mijn woorden alleen niet. Want dit zou het eerste gesprek niet zijn.

Hallo, Ik ben Linda, een meisje van 18 jaar. Vanavond hebben mijn ouders me gezegd of ze niet zeker weten of ze nog wel samen willen blijven. Ze hebben het ook over de mogelijke toekomst gehad, dat ze dan het ouderlijk huis moeten verkopen die voor mij zo vertrouwd is, dat ik steeds heen en weer moet omdat ze mij allebei willen hebben... Het klinkt misschien zwak, maar ik ben nu al ongeveer 5 uur lang aan het huilen. Ik weet niet wat ik moet doen, ik heb het gevoel dat mijn hele leven opeens in elkaar valt! Het enige vaste, vertrouwde punt die er altijd voor mij was gaat misschien uit elkaar! Hoe zijn jullie hier mee omgegaan? Ik hoor graag wat tips van jullie! Groetjes, Linda.