Niemand begrijpt mij

Dank je wel dat je de moed hebt jouw verhaal te vertellen.Het is heel heftig als je het gevoel hebt dat niemand je begrijpt. Ik denk dat er wel heel wat jongeren zijn die jouw verhaal wel herkennen. Als je er meer over wilt schrijven, kan je je aansluiten bij de redactie door je verhaal te mailen naar info@villapinedo.nl. Groetjes Marsha

Hi meisje, Wat goed dat je je verhaal hier deelt en wat irritant dat je vriendinnen zo reageren! Waarschijnlijk hebben zij zelf geen gescheiden ouders en weten ze dus ook niet hoe het voelt?! Ik begrijp het in ieder geval wel. Ik was van mijn vriendinnen (en nog steeds eigenlijk) de enige met gescheiden ouders. En van de vriendinnen die ik heb die ook gescheiden ouders hebben, hebben hun ouders nooit zoveel ruzie gemaakt als die van mij.. Ik hoop dat vele andere jongeren ook je verhaal lezen en het met je delen. Als je vaker iets kwijt wil, lees ik het graag! Groetjes, Anne-Marleen

Ik begrijp heel goed hoe je je voelt, dat niemand naar je luistert en je niet begrijpt. Ik begrijp ook wel een beetje dat je ouders het ook niet makkelijk hebben, maar dat ze alles zo op jou afreageren en jou er bij betrekken is zeker niet goed. Praat eens met ze allebei apart, leg je gevoel uit en wat je anders zou willen zien. Wellicht levert het iets op. Dat je vriendinnen je niet begrijpen heb ik ook wel eens, maar als het echt vriendinnen zijn, proberen ze je op z'n minst te begrijpen en ze bedoelen het vast niet onaardig. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, maar ik weet dat het niet makkelijk is. Liefs.

Scheiden is zwaar. Het is zwaar voor de ouders, dat klopt. Maar het is voor de kinderen nog veel en veel zwaarder. De kinderen hebben niet gekozen voor een scheiding. Als die hadden kunnen kiezen, hadden pappa en mamma voor altijd goed voor elkaar geweest en altijd bij elkaar gebleven. De kinderen hebben het maar te accepteren. "We gaan uit elkaar." En niets wat je zegt of doet, zal die beslissing veranderen. Je moet het er maar mee doen. Veel ouders maken de fout om hun kind(eren) te betrekken bij de emoties die zij krijgen door de scheiding. Terwijl het voor kinderen al heel erg zwaar is om een scheiding mee te maken. Ik denk dat jouw ouders zich dat eens goed zouden moeten beseffen! Probeer het aan hen duidelijk te maken. Jij hebt hun nodig. In ieder geval zou het erg fijn zijn als ze jou zouden kunnen steunen tijdens deze moeilijke periode. Het zijn je ouders, en die horen er voor jou te zijn. Niet andersom. Je weet dat ze het zwaar hebben, maar het zijn volwassenen, ze zullen dat zelf moeten oplossen. Met hun eigen vrienden en vriendinnen, en desnoods met een maatschappelijk werker of psycholoog. Maar niet via jou! Ik wens je heel erg veel sterkte, en ik hoop dat het je lukt om je ouders aan te geven wat je van hun nodig hebt, en wat vooral niet. Liefs, Lize Vergeet vooral niet om ook nog even kind te zijn. Je bent nog zo jong...