Hoi ik ben anoniempje en ik ben 14 jaar. Mijn ouders zijn al 12 a 13 jaar geschijden. Ik woon bij mijn moeder. En in de weekenden ben ik bij mijn vader. Mijn ouders kunnen alleen maar negatief over elkaar doen. Ze zeggen nooit de positieve dingen van vroeger. Ze zeggen alleen negatieve dingen over elkaar. Ik wil graag meer weten van vroeger maar dat willen ze pas zeggen als ik volwassen ben. Ik heb het er moeilijk mee gehad. Ik zou er graag met iemand over praten die mij begrijpt. Groetjes anoniempje

Lieve allemaal, Mijn ouder zijn in zomervakantie 2013 gescheiden en hebben gekozen voor cöouderschapen ik heb al de hele tijd problemen gehad met mijn moeder en heb de hele tijd ruzie met haar ik lig ook heel vaak huilend in bed en wil het liefst bij mijn vader willen wonen maar mijn moeder vind dat niet goed maar ik heb toch ook mijn rechten??? Wat moet ik doen?? Xxx soof

Mijn vader is vreemd gegaan met de moeder van mijn beste vriendin en nu heeft mijn moeder dus besloten dat ze wil scheiden van mijn vader. Ze hebben helemaal geen ruzie en zijn nog goede vrienden. Maar het probleem is dat we misschien ons huis nog niet gaan verkopen. Het idee is om nog 3 jaar in dit huis te wonen en dan als mijn oudere broer uit huis gaat dat papa alleen en mama en ik ergens kleins gaan wonen, want dat is goedkoper dan nu al het huis te verkopen en met mama, mijn broer en ik samen te wonen en over 3 jaar dat dan weer te verkopen en dat mama en ik toch met zn tweeen klein gaan wonen. Maar als we met het hele gezin in een huis blijven wonen alsof er niks veranderd is heb ik het idee dat ik het niet goed kan accepteren en afsluiten voor mezelf, terwijl mijn ouders (vooral mijn vader) toch met andere mensen daten. Ik vind dit moeilijk te verwoorden tegen mijn ouders en ik wil echt niet dat door wat ik vind we toch nu al appart gaan wonen en dat we misschien niet helemaal rond komen. Maar ik vraag me gewoon af hoe ik me het beste hier over heen kan zetten en er geen last meer van kan hebben

Ik woon al sinds dat ik mij kan herrineren samen met mijn ouders, zus en oma in hetzelfde grote huis. Maar na een paar jaar begon het steeds slechter te gaan. Ik kan mij niet eens herrineren dat mijn vader en moeder ooit een goed huwelijk hebben gehad. Later werden de ruzie's steeds erger. bijv. 12 u snachts en elke week ruzie en geschreeuw. daarnaast werd ik gepest op school, en mn oma begon zich ook te bemoeien met de relatie van mijn ouders. ik weet wel dat ik erg vaak stil in mijn kamer heb gehuild omdat ik een gezonde relatie tussen ouders niet kende en alleen bij vriendinnetjes zag. Dit maakte mij zó ongelukkig en dat gevoel is er nu nogsteeds. Als mijn ouders zouden scheiden zou dat betekenen dat ik zal moeten stoppen met mijn opleiding want deze word dan te duur. Maar achterblijven met mijn ouders die elkaar negeren terwijl mijn zus samen zal gaan wonen lijkt me ook niks..

Hallo Mijn ouders zijn nou een half jaar gescheiden.En ik weet niet of het normaal is wat er bij mij thuis gebeurt. Mijn ouders ( voornamelijk mijn moeder ) schelden elkaar en dat doen ze ook niet soms maar vaak. Mijn moeder dreigt ook vaak met als je dat nog een keer doet kan je oprotten naar je vader en dan ga je daar maar wonen en dat raak me vaak diep. Mijn vader is ook nog eens verslaaft aan internet game sociale media en sexs ik durf het tegen niemand te zegen ook niemand van me vriendinen weten het. Ik weet ook niet tegen wie ik dit kan zeggen ik heb geen goede band met mijn familie en tegen vriendinnen durf ik niet want ik ben bang dat ze het door vertellen. Het ergste vind ik nog dat ik me moeder niet meer vertrouw en dat komt door dat zij me een jaar geleden uit bed heeft getrokken aan me haar ( toe sliep ik in een hoog slaper ) en van de trap af heeft geschopt. En mijn vader vertrouw ik nu ook niet meer vanwege zij verslaafinge IS DIT NORMAAL!!!!!!!!!!

Ik ben anouk, en ik ga jullie iets vertellen over mijn thuissituatie. Sinds vorig jaar zijn ze erachter gekomen dat mijn moeder een tumor heeft in haar hersenen, en dat is ondertussen uitgezaaid naar haar rug en bekken. Ze is nu dus een jaar verder en het was weteschappelijk bewezen dat ze nog 12 tot 15 maanden had te leven dus ze heeft nog heel veel geluk dat ze er nog, maar ze woont niet meer thuis. En daar zit ik verschikkelijk mee. Maar het is beter voor haar en voor ons ook. Maar sinds mijn moeder in een tehuis woont heeft mijn vader zegmaar een beetje een nieuwe vriendin maar dat geeft hij nooit toe, alleen mijn zusjes en ik weten meer dan hij denkt en tegenwoordig heeft hij vaak ruzie met haar want mn zusje hoord heel vaak dat ze met elkaar bellen en dan hebben ze bijna altijd ruzie. En als hij ruzie heeft met haar dan reageerd hij het op ons af. Wat moet ik doen? Want ik hou dit niet langer meer vol.

Hallo allemaal. Ik zal even mijn situatie schetsen. 2 jaar geleden ging het niet meer goed tussen mijn ouders en wilden ze uit elkaar gaan. Dit hebben ze echter niet gedaan omdat ze het voor ons, mijn broertje (15) en ik, nog een keer wilde proberen. Maar sindsdien is het eigenlijk niet meer normaal geworden. Ik merkte dat er gewoon constant een spanning heerste in huis en ik kon dan ook niet relaxed thuis zijn. Ook mijn broertje had hier last van. Deze spanningen leidde vaak tot (kleine) ruzies tussen mijn ouders of tussen mij en mijn vader. Mijn vader en ik kunnen namelijk ook niet goed overweg omdat hij mij totaal niet begrijpt. Daarnaast is hij ook nog eens leraar, dus weet hij alles beter en is hij er bij alles van overtuigd dat hij op de juiste manier handelt. Het ligt dus nooit aan hem en ik kan hem dan ook gewoon niet bereiken als ik probeer aan te geven wat ik wel en niet fijn vind aan zijn gedrag. Hierdoor zijn onze ruzies nooit echt opgelost omdat hij niets aan zijn gedrag verandert, terwijl ik dat wel probeer te doen. Nu, 2 jaar later, hebben mijn ouders toch besloten te gaan scheiden. Ik hoorde dit 2 maanden geleden. Natuurlijk vond ik dit naar, maar aan de andere kant was ik opgelucht, omdat ik zelf ook al lang had gezien dat dit niet meer kon, en ik was blij dat ik dan iig niet meer in die spanningen hoefde te zitten. Mijn moeder krijgt volgende maand de sleutel van haar nieuwe huis, dus dat betekend dat we een verdeling moesten maken voor waar we gingen wonen.ik heb mijn broertje beloofd dat we samen zouden blijven omdat ik weet dat hij veel steun heeft aan mij en dit ook nodig heeft. Het liefst zou ik de verdeling zo eerlijk mogelijk verdelen tussen mijn ouders. Ik wil namelijk niemand boven de ander kiezen. Maar nu kom ik dus bij de kern van mijn probleem. Mijn vader heeft het moeilijk met de scheiding en wilt er constant met mij en mijn broertje over praten. Wij hebben hier echter geen behoefte aan omdat wij het er al moeilijk genoeg mee hebben. Naar een psycholoog gaan wilt hij alleen niet, en ondanks dat wij al meerdere malen hebben aangegeven dat wij het niet willen, hij blijft maar terug komen op hoe zielig hij is, hoe zwaar het voor hem is, hoe erg ons leven gaat veranderen (vooral met betrekking op wat we te besteden hebben) etc. Dit vind ik niet leuk, en het leidt dan ook tot steeds meer irritaties en kleine ruzies. Het lukt me gewoon niet om mijn vader duidelijk te maken wat ik wel en niet wil en fijn vind. Hij luistert gewoon niet. Ik ben gewoon heel bang dat ik straks gewoon niet meer naar mijn vader wil omdat het me simpelweg tegenstaat. Hier ben ik bang voor, want het is wel gewoon mijn vader. Ik weet dan ook niet goed wat ik nu moet doen. Heeft iemand iets soortgelijks meegemaakt? Of heeft iemand misschien tips? Ik hoor het graag..

Ik ben heel blij dat ik de naam van deze website heb gekregen van mijn hulpverleenster, want ik moet dit echt kwijt. Mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn derde en sindsdien hebben ze altijd ruzie. Over de bezoekregeling, over geld, over alles wat je je maar voor kan stellen. Op zich raakte ik hier aan gewend, maar het ging steeds verder. Mijn vader begon slechte dingen over mijn moeder te zeggen, en andersom ook. Ookal probeerde ik ze te laten stoppen, het werkte niet. Vanaf dat ik heel klein ben sloeg mijn vader mijn broer, waardoor ik bang van mijn vader werd. Hij heeft/had soms driftbuien waarin hij iedereen uitschold, en mijn broer en soms ook mijn zus sloeg. Tegen mij deed hij dat alleen nooit. Ik was 3 weekenden per maand bij hem en op mij was hij bijna nooit boos. Toen ik in groep 6 zat vroeg mijn vader of ik bij hem wilde komen wonen als ik op de middelbare zou zitten, en uit angst voor hem zei ik ja. Na een rechtzaak, en een hoger beroep kregen we het in groep 8 voor elkaar dat ik in de zomervakantie als ik naar de eerste zou gaan naar hem zou verhuizen, en om de week een weekend naar mijn moeder zou gaan. Eerst vond ik het niet erg, want het leek me toch wel leuk. Ik maakte me geen zorgen om dat hij mij pijn zou doen; dat had hij immers nooit gedaan. De eerste weken dat ik in de eerste klas zat gingen wel oke, ik had niet zo veel huiswerk en deed veel in het huishouden. Mijn vader had een tijdelijke baan, dus hij was 's avonds vlak voor het eten thuis, en meestal kookte ik samen met mijn zus. Maar voor mijn zus begon ook het schooljaar weer, en ze vertrok terug naar haar eigen huis. (Mijn broer en zus wonen op zichzelf, ze zijn eind twintig.) Ze kwamen alleen in de weekenden thuis wat ervoor zorgde dat ik meer alleen was met mijn vader, en hij zijn driftbuien ook op mij af begon te reageren. Eerst met woorden, soms met slaan. In februari van dat schooljaar sloeg hij me een bloedneus. Hij deed me heel veel pijn met dingen die hij zei; ik heb het moeilijk gehad op de basisschool en dit hielp daar niet bij. Ik kreeg eetproblemen en begon met extreem afvallen rond november 2012. Ik stopte met eten en begon mezelf te snijden of op een andere manier pijn te doen als mijn vader me ergens de schuld van gaf, ook al wist ik dat het niet mijn schuld was. Ook kreeg ik zelfmoordgedachten door alles wat hij zei/deed. Ondertussen waren er rechtzaken bezig over alimentatie (geld) en bezoekregeling ect. Zomervakantie 2013, na 1 schooljaar, trok ik het echt niet meer, en mijn moeder wist intussen alles omdat mijn beste vriendin, die ik alles pas een week voor de zomervakantie durfte te vertellen, mijn moeder had gewaarschuwd. Ik koos ervoor om niet meer terug te gaan naar mijn vader, en kreeg dit voor elkaar na een kort geding (een soort snelle rechtzaak) maar erg prettig was het niet. Nu is het dus een jaar en ook weer 2 rechtzaken later, de eet/snij/zelfmoordgedachten heb ik onder controle door hulp van een maatschappelijk werkster, maar mijn vader en ik hebben vrijwel geen contact meer en mijn broer, zus en ik ook niet. De enige die me zou kunnen begrijpen is mijn kleine broertje, maar hij is overleden toen hij nog klein was. Ik mis hem heel erg. Ik zou blij moeten zijn dat het jaar bij mijn vader nu al zo lang voorbij is, maar dat ben ik niet. Ik voel me zo erg alleen omdat niemand uit mijn omgeving weet wat ik doormaak, al proberen ze het wel te begrijpen. Ik hoop dat er iemand begrijpt wat ik bedoel of tips voor me heeft hoe ik me weer beter kan voelen, want ik wil zo graag gewoon een keer echt kunnen lachen; niet om mensen te overtuigen dat het goed met me gaat, maar omdat het dan ook echt goed gaat. Alsjeblieft, kan iemand me helpen?

Hey allemaal. Ik heb een belangrijke vraag. Ik weet namelijk niet of mijn woonsituatie wel normaal is. Ik ben 13 en ik woon in een samengesteld gezin. We hebben allemaal dezelfde moeder (op mijn pleegbroer na), maar bijna allemaal een verschillende vader. Ik heb 2 zussen, en 3 broers. Mijn oudere zus en broers zijn 10 jaar ouder en ik heb nog een jonger zusje en broertje. Mijn broertje heeft ADHD, woede-aanvallen en autisme. Hij kan niet goed nadenken en is heel erg druk. Mijn broertje heeft altijd ruzie met een van ons. Hij is altijd zo boos dat hij alles vergeet en ons in elkaar slaat. Mijn zusje is heel klein dus die kan zichzelf niet verdedigen, dus doe ik dat. Ik krijg altijd volle klappen in mijn gezicht en buik, maar ook tegen mn pols. (Dat is op zich niet zo erg, maar mijn pols is gehandicapt en daar maakt hij misbruik van.) Ik zit nu op de middelbare en kan mijn zusje dus niet meer altijd beschermen. Maar als ik op school zit en mn broertje slaat mn zusje in elkaar, krijg ik de schuld van mijn ouders. Ik kan er niet meer tegen dat mijn broertje altijd ons pijn doet en er niet eens zelf voor opdraait. Mijn vriendinnen lachen me uit omdat ik mn broertje niet aan kan. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn broertje heeft al alle training gehad maar het helpt niet. Mijn ouders weten ook al niet wat ze moeten doen. Heeft iemand tips?

Ik mag toch zeker wel zelf weten waar ik woon?! Hallo Ik ben een meisje van 17 en ik ben een product van de scheiding zou je kunnen zeggen. Sinds mijn 13e zijn mijn ouders uit elkaar gegaan omdat het echt niet meer ging zo. Mijn ouders hadden iedere dag verschrikkelijke ruzie en zette mij, mijn zusje van 3 jaar jonger en zijn broertje van 6 jaar jonger enorm onder druk. Na 10 jaar ruzie gingen ze eindelijk scheiden en hoopte we dat alle stress in het gezin wat minder zou worden, helaas niet dus. Aangezien mijn moeder geen baan had en nog altijd niet heeft en wij alledrie door de week bij haar zijn was er een huis nodig waar we net zn vieren in konden leven. Mijn moeder leeft van de alimentatie van ons drieën. Net als het huis dat daar ook nog uit betaald moet worden. Het lukt allemaal maar net. Na de scheiding kreeg mijn vader al heel snel een nieuwe vriendin, ze had drie kinderen en was zelf ook net gescheiden. De kinderen hadden dezelfde leeftijd als wij alleen het omgekeerde geslacht. Dus meisje van 11, jongen van 14 en jongen van 17. In het begin vonden wij haar kinderen heel aardig maar na een tijdje ontstonden er meningsverschillen. De oudste ging al snel terug naar zijn vader. Ik vond het niet meer fijn bij mijn vader, de kinderen en zijn nieuwe vriendin waren geen fein gezelschap meer, ik kreeg het idee dat zijn vriendin begon te denken dat zij dingen voor ons uit kon maken. Dat beviel mij helemaal niet. Mijn broertje is een erg vermoeiend kind, hij heeft een lichte vorm van pddnos en adhd. Hij gebruikt medicijnen om rustig te zijn en goed te functioneren op school, de medicatie word niet vergoed en omdat mijn vader dat veel geld kostte besloot hij het voor goed op te lossen, volgens hem werken de medicijnen als een placebo (ook al mag je de grens er niet eens mee oversteken omdat het officieels als drugs werkt) wist mijn vader toch heel zeker dat het placebo was. Mijn vader geloofden erin dat mijn broertje het gewoon kon, maar hij niet wilde luisteren of normaal doen. Door veel straf te geven en mijn broertje te schoppen en af en toe een tik op het hoofd te geven zou mijn broertje heel normaal leren doen. Wat hij met mijn broertje deed, deed hij ook bij mij. Ik heb add. Het is geen ziekte en ik ben ook geen verstandelijk beperkte, maar ik vergeet wel erg veel en ik ben heel onzeker. Doordat ik vroeger niet op kon letten heb ik een leerachterstand ontwikkeld en moest ik naar een school voor kinderen met leerproblemen, ik heb ook dislexy hierdoor ben ik ook erg slecht in dingen zoals spelling. En ben ik ook beland op de VMBO. Mijn vader heeft nooit geloofd dat ik er niks aan kon doen dat ik niet on leren en op de vmbo zat, hij dacht dat ik lui was.. Hij zou mij leren hoe ik goed kon functioneren zodat ik naar de havo kon, hij wilde geen tweede kind dat dom was. Maar de manier waarom hij het deed bestond voornamelijk uit mij belachelijk maken en te vaak roepen dat ik dom was en lui en gehandicapt. Toen ik ouder werd probeerde ik meer voor mezelf op te komen, maar hij wilde altijd gelijk hebben. Als hij dat niet meer kon met woorden moest het maar met zijn handen. Toen ik op vakantie niet meteen mijn laptop dicht deed kreeg ik een klap in mijn gezicht. Later toen ik net 16 was geworden raakten we een keer slaags, hij wilde me buiten de deur zetten inmijn pyjama, ik sputterde natuurlijk tegen maar uiteindelijk kreeg hij wel zijn zin aangezien hij veel sterker was, toen ik buiten stond had ik paarse polsen.. Toen ik mijn moeder had gebeld kwam hij me weer woedend halen en pakte me weer vast en wilde me weer naar boven brengen. Ik wilde niet, ik wilde daar weg! Uit nijd gaf ik een trap tegen de deur en warempel zat er een scheur in. Hij werd er zo boos om dat ik zelf naar boven gerend ben. Vanaf dat moment stond ik bekend als het kind met agressieproblemen, hij vertelden het aan zijn vriendin en zijn beste vriend. Ik was goede vrienden met de zoon van mijn vaders vriend maar vanaf dat moment vond hij mij ook raar en hebben we nooit meer gepraat. Mijn pa en zijn vrienden (volwassenen) maakten mij belachelijk.. Ik voelde me verschrikkelijk en belandde in een depressie... Na een tijdje bleef ik weg, ik zij hem heel kort dat ik niet meer naar hem toe wilden en ben toen ook niet meer gegaan, hij zij er niks op. Die winter voelden ik me heel rot, ik was heel onzeker en had geen lol meer in het leven,ik begon aan automitulatie en ik vond mezelf dom, stom, lelijk en ik twijfelde eraan waarom ik nog leefden. De manier waarop ik me gedroeg deed me denken aan iemand die leed aan een depressie en bdd in één. Gelukkig werd dit steeds minder toen hij met rust liet. Toen het lente werd kwam ik weer bij, ik werd weer wat vrolijker, na mijn stages ging ik kijken naar mijn toekomst omdat ik eindelijk genoeg zelfvertrouwen had, heb open dagen bezocht van verschillende opleidingen. Ik werd zelfs verliefd! Met andere woorden, de zomer was een groot succes. Nu kreeg ik gister het volgende bericht: mijn vader wil dat ik weer bij hem kom, het is bijna een jaar geleden dat ik er voor het laatst was. Volgens hem moet ik er nog steeds komen en als ik dat niet doe wil hij er een rechtszaak van maken. Ook begon hij meteen over jeugdzorg.. Want hij wist zeker dat mijn moeder mij niet kon opvoeden en ik stil zou staan in mijn ontwikkeling. Ook wilde hij de alimentatie stop zetten zodra ik 18 werd, dat zou betekenen dat ik, mijn zusje, mijn broertje en mijn moeder, weer moesten verhuizen. Dat zou de 3e keer worden sinds de scheiding. Nou weet ik niet wat ik moet doen.. Het punt is dat ik niet van plan ben terug te gaan naar mijn vader, ik mag toch zeker wel zelf beslissen waar ik woon?! Ik kan al zo weinig, ik gebruik super dure medicijnen die me net een beetje helpen met mijn concentratie. Ik loop bij een psychiater om me van mijn onzekerheid en depressies af te helpen en ik kan eindelijk over straat zonder me kapot te schamen voor mij eigen uiterlijk. En ik blijf al sinds de lente van mesjes/schaartjes af. Iets waar ik vreemd genoeg ook trots op ben. Wat moet ik nou doen? Ik wil niet naar hem terug, ik heb nog 1 jaar om een opleiding te vinden waar ik toegelaten kan worden (zonder diploma, want op mijn school krijg je geen examen) maar als ik weer bij hem ga wonen komt er denk ik niks van mij. Ik kan me niet ontwikkelen als iemand me de hele tijd stom/dom/gehandicapt/lelijk noemt. Dus... Hoe moet ik het aanpakken met jeugdzorg?? Hoe kan ik van me af bijten en jeugdzorg in laten zien dat ik me bij mijn moeder goed kan ontwikkelen en me goed kan voelen?? En hoe zit het met een rechtszaak?? En wat nou als ik straks 18 ben? Een bijbaan weegt niet op tegen mn alimentatie.. En ben ik überhaupt nog wel verplicht om bij hem te komen? Ik ben tenslotte al 17 en geen 12???? KAN IEMAND ME ALSJEBLIEFT WAT TIPS GEVEN!!