ik Ben Ticho mijn ouders zijn all 12 jaar uitme kaar ik mag mun paa mag ik maar 1 keer in de week zien zonder te bellen.............

Hoi, Ik ben Karlien. De regeling is week om week. Ik moet meer en meer gerief meehebben van papa naar mama en omgekeerd. Ik vind het stom om elk weekend heen en weer te fietsen voor mijn sporttas of schoolboeken. Hoe doen jullie dat? Vroeger kon het gewoon mee in de boekentas of heb ik het dubbel. En heel soms bracht papa het gerief naar mama maar dat is ook elke keer een gedoe.

Ik woon week om week bij mijn vader en moeder. Maar ik wil niet meer bij mijn moeder wonen. Weet niet meer wat ik moet doen. Kan iemand mij advies geven??

Hallo Mij ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden. Ik merkte er toen nog niet zo veel van. Maar nu wel. Ik ben een keer in de twee weken bij mijn vader. Dat is wel jammer want ik heb ze nooit echt bij elkaar gezien. Ze hebben ook weinig contact met elkaar. Dus ze houden zich ook weinig aan de afspraken. Groetjes Caspar

Hallo, Mijn ouders zijn 22 jaar bij elkaar, maar sinds ik mij kan herinneren maken zij altijd ruzie. Het is nu zelfs zo erg dat zij niet meer met elkaar praten, en als ze dan al praten is het gevolg ook weer ruzie. Ik werk zelf de hele week fulltime en als je dan thuis komt bij ruziënde ouders is dat niet prettig. Zelf heb ik ook een relatie en merk dat deze er erg onder lijdt omdat ik gewoon niet meer weet wat ik moet. Ik zou graag verhuizen en op mijzelf gaan wonen, alleen gaat dit helaas nog niet. Mijn moeder zegt vaak slechte dingen over mijn vader tegen mij en mijn vader dan weer over mijn moeder.... Ik blijf maar zeggen dat ze dit soort dingen niet met mij moeten bespreken en toch doen ze het. Het is zelfs zo erg geweest dat ik gewoon ben weggelopen van huis zonder iets te zeggen... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, ik word echt helemaal gek thuis... :(

Hallo Mijn ouders zijn nu 4 jaar gescheiden. Ik ben na een ruzie met mijn moeder bij mijn vader gaan wonen. Inmiddels is alles trouwens goed tussen mij en me moeder en ga er ook weer dagelijks langs. Ik ben 22 en wil graag op mezelf dit heb ik ook al meerdere keren ter aandacht gebracht bij mijn bijde ouders Nu krijg ik de kans om een leuk appartement te huren voor niet te veel. Lekker Dicht bij me werk en bij mijn paarden. Aleen het is 2 straten bij mijn moeder vandaan. Voor mij uiteraard geen probleem. Mijn vader is een vak apart. Hij heeft erge narcistisch trekken en probeert iedereen emotioneel te onderdrukken. Er word nooit hoi gezegt, nooit gevraagd hoe me dag was. Er word niet gepraat. Maar als er wat gebeurt kan het huis te klein zijn. Laat ik duidelijk zijn, ik kies voor mezelf en merk erg dat hij er moeite mee heeft dat ik niet altijd doe wat hij van me wilt. En dat ik me moeder nog vaak zie. Laatst was het weer zover. Mijn zusje heeft stage, daar waar mijn moeder (en ik voor mijn dieren) veel voer en spullen halen. Mijn moeder kwam haar toevallig tegen en zei enkel gedag. Mijn vader maakt hier direct van dat ze iedere stagedag mijn zusje komt stalken. De dag na dat dat gebeurd was stond mijn vader ineens op mijn werk, ik zou en moest het mobiele nummer van mijn moeder geven. Mijn antwoord? Nee. Toen moest ik maar met mijn moeder praten, ik heb gezegt dat ik dat niet ging doen en het niet mijn probleem was De dag erna was ik bij stal, het is naseizoen dus we zijn een aantal middagen dicht op me werk. Ook daar dook hij uit het niets op(hij is er ruim een jaar niet geweest) hij was opzoek naar me moeder, en dacht wel dat ze hier was.niet dus (en gelukkig ook maar) hij vroeg verwonderd waarom ik er was. Ja duh, ik ben vrij dat jij nou niks uit interesse vraagt(dat heb ik natuurlijk niet letterlijk gezegt). Ik heb die week weer enorm veel stress gehad. Mijn lichaam lijd onder de continue stress die bij mij aanwezig is. Wanneer, hoe en wat ik zeg. Bij mijn vader geld dat hij aleen zijn eigen verhaal geloofd en dit jou graag ook laat geloven en jou mening doet er niet toe. En probeer het ook maar niet want je krijgt een flinke knauw over je heen. Maargoed, dit even de situatie schets van hoe het ongeveer hier is en er aan toe gaat. Je kan natuurlijk begrijpen dat hij aleen bij dit appartement denk dat ik dicht bij me moeder wil wonen. Dat is niet zo, het is een goedkoop appartement, Iets wat je niet af kan slaan en prima als eerste huisje. Lekker Dicht bij me beestjes en me werk. Ik krijg vandaag te horen of ik mag kijken. Maar me vader weet nog van niks. Ik weet gewoon niet hoe ik dit op een normale wijze kan gaan zeggen. Want ik weet nu al dat er gezeur van komt. Maar ik laat voor geen mogelijkheid deze kans voorbijgaan, want dit wil ik! Maar door mijn vader word het heel lastig, je weet nooit hoe die reageert, en het ergste je moet echt de juiste woorden en timing hebben om dit aan hem te vertellen. Iemand tips, als ik ga kijken en besluit dat ik dit appartement wil huren, zal ik het toch ter sprake moeten brengen. De voogden die zorgen dat mijn zusjes elkaar zien en alles nog een beetje normaal gaat kwa communicatie tussen mijn ouders, geven geen aandacht aan mij en mijn broertje we zijn "volwassenen " maar ondertussen zitten wij er ook midden in omdat we nog thuis wonen. Hun hoef ik dus niet te bellen voor advies..

Ik ben Babette,10 jaar Mijn moeder dronk (drinkt) veel wijn en ze rookt. En ze heeft ook geen werk. Mijn vader daar in tegen is tegenovergesteld. Ik neem wel mensen in vertrouwen. Maar dan hoor ik op de achtergrond geruzie ( of eigenlijk afkrakiningen ) . Mijn. Tantes en ooms heb ik al zo vaak lief tegen elkaar zien doen (julie denken nu walgelijk) maar IK MIS DAT . Ik ben bang dat ik overdrijf . Toen ik het te horen kreeg dacht ik eerst neeee. En daarna dacht ik ik ga dan toch bij mijn vader en moeder wonen maar neeee hoor .alsof het nog niet erg genoeg was ging ik dus bij mijn vader wonen en toen dacht ik : NEEEEEE !!! . En daarna was alles een stuk minder kleurig . En nu denk ik bij elke vrouw waar mijn vader naast staat dat die verliefd is. Mijn moeder is ook al wel is opgehaald door de politie dit vind ik erg lastig . Op school (mijn klasgenoten ) zeggen dan oh jammer . Ik vind het gewoon er lastig . Sorry voor dit bericht .

Hoi ik ben Adriana! Ik heb geschheiden ouders net als jullie. Ik weet het niet zo goed meer, ik was 4 of 5 jaar. Maar er is ook iets leuks gebeurt, ik heb een stiefvader en ik heb een zusje gekregen!

Hoi ik Ben Femke. Ik Ben 9 jaar. Ik heb gescheiden ouders net zoals Julie. Ik was 6 jaar toen het begon. Ik weet het niet allemaal precies meer. We warensavonds bij mijn opa in het ziekenhuis, toen we naar huis gingen mijn vader huilen omdat zijn vader ziek was zegt hij. Toen we al lagen te slapen kwam de politie en zijn we met mama en mijn andere opa meegegaan. Ik vind het niet leuk dat ik gescheiden ouders heb.ik heb echt heel veel van die naren dingen in mijn hooft hangen. Wat vinden jullie dat jullie dat je gescheiden ouders hebben? Hoe gaan jullie er mee om als een van je ouders lelijk over de andere praat? Ik vindt dit erg moeilijk. Groetjes, Femke

hoi, ik ben een meisje van 12 jaar. Ik heb al eerder een bericht geplaatst op het moment dat mijn ouders gingen scheiden. Ik wil wat vertellen over dat moment en verder. Ik kwam op een dag thuis (ergens in februari) en ik zag mijn zus boven aan de trap huilen met mijn ouders ernaast. Ik vroeg wat er aan de hand was (ik dacht dat mijn oma was overleden, maar (gelukkig) was dat niet zo). Mijn ouders zeiden dat we even beneden gingen praten. Beneden vroeg ik (nogmaals) wat er was en mijn ouders vertelden dat ze hadden besloten om uit elkaar te gaan. Ik was heel verdrietig en boos op mijn ouders. Na een tijdje legde ik me er wel bij neer (ik bleef wel verdrietig), maar mijn zus bleef boos. Ik werd er best wel verdrietig van als mijn ouders en mijn zus weer ruzie hadden. Mijn ouders (vooral mijn vader) waren ook heel verdrietig. ik ben niet zo iemand die veel over zijn gevoelens praat, mijn moeder was dan ook vooral bang dat ik al mijn emoties opkropte. als ik erover praatte was dat vooral met mijn fysiotherapeute. ik uitte mijn woede vooral in het boksen en drummen, wat best wel opluchtte. op school probeerde ik er zo min mogelijk aan te denken, maar dat lukte niet altijd. als ik dan verdrietig was vroegen mijn vrienden wat er was. (niet iedereen wist het) Ik wist dan moeilijk wat ik moest zeggen, en probeerde me er zo snel mogelijk over heen te zetten... Mijn moeder ging opzoek naar een huis, in de buurt, en ik zat met het probleem dat ik niet wist hoelang ik bij mijn moeder moest zijn en hoelang bij mijn vader. Mijn moeder vond een huis en wilde het gaan kopen, maar uiteindelijk (gelukkig) ging het niet door. Ik vond het niet een heel bijzonder huis. Mijn moeder legde de huizenjacht een paar weken stil. In die paar weken hebben mijn ouders veel gepraat. ze begonnen elkaar beter te begrijpen en besloten om het toch nog te proberen!!!! ze vertelden het mij en ik was aan de ene kant blij, maar aan de andere kant ook weer niet. Ze wisten niet voor hoelang het duurde, of het voor altijd is of voor maar een jaar ofzow. Ik voelde me daardoor heel onzeker (nu soms nog steeds). Ik had op een gegeven moment met mijn mentor een gesprek hierover, na dat gesprek merkte ik dat ik me best wel opgelucht voelde. de les (voorafgaand aan het gesprek) zat ik de hele tijd (45 minuten) naar mijn etui te staren. Hij vroeg of ik even wilde blijven zitten en hij vroeg wat er precies aan de hand was. Ik had hem al eerder een mail gestuurd dat mijn ouders het weer gingen proberen samen zeg maar... Aan het begin van het gesprek was ik best wel verdrietig, maar aan het eind van het gesprek voelde ik me al een stuk beter. We hadden het over smurfen! Ik bleef onzeker maar ik wist/weet niet wat ik moest/moet doen. (iemand tips?!) Ik ben bang dat ik (weer) te horen krijg dat ze TOCH uit elkaar gaan. Ik kan heel blij zijn, dat ze toch nog bij elkaar zijn (ben ik ook wel...) maar ik kan ook verdrietig blijven omdat ik niet weet hoe lang het duurt en als ze dan weer uit elkaar gaan is de opluchting niet zo groot. (ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen, sorry) we zijn met z'n vieren op vakantie geweest en het was heel leuk! maar de laatste tijd hebben mijn ouders soms toch weer van die kleine ruzies, ik ben bang dat het straks toch weer fout gaat zeg maar! Ik weet ook niet wat ik moet doen! (tips?!) groetjes anoniempje