Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Toch weer proberen

anoniempje, 12 jaar

Mijn woonsituatie
hoi, ik ben een meisje van 12 jaar. Ik heb al eerder een bericht geplaatst op het moment dat mijn ouders gingen scheiden. Ik wil wat vertellen over dat moment en verder. Ik kwam op een dag thuis (ergens in februari) en ik zag mijn zus boven aan de trap huilen met mijn ouders ernaast. Ik vroeg wat er aan de hand was (ik dacht dat mijn oma was overleden, maar (gelukkig) was dat niet zo). Mijn ouders zeiden dat we even beneden gingen praten. Beneden vroeg ik (nogmaals) wat er was en mijn ouders vertelden dat ze hadden besloten om uit elkaar te gaan. Ik was heel verdrietig en boos op mijn ouders. Na een tijdje legde ik me er wel bij neer (ik bleef wel verdrietig), maar mijn zus bleef boos. Ik werd er best wel verdrietig van als mijn ouders en mijn zus weer ruzie hadden. Mijn ouders (vooral mijn vader) waren ook heel verdrietig. ik ben niet zo iemand die veel over zijn gevoelens praat, mijn moeder was dan ook vooral bang dat ik al mijn emoties opkropte. als ik erover praatte was dat vooral met mijn fysiotherapeute. ik uitte mijn woede vooral in het boksen en drummen, wat best wel opluchtte. op school probeerde ik er zo min mogelijk aan te denken, maar dat lukte niet altijd. als ik dan verdrietig was vroegen mijn vrienden wat er was. (niet iedereen wist het) Ik wist dan moeilijk wat ik moest zeggen, en probeerde me er zo snel mogelijk over heen te zetten... Mijn moeder ging opzoek naar een huis, in de buurt, en ik zat met het probleem dat ik niet wist hoelang ik bij mijn moeder moest zijn en hoelang bij mijn vader. Mijn moeder vond een huis en wilde het gaan kopen, maar uiteindelijk (gelukkig) ging het niet door. Ik vond het niet een heel bijzonder huis. Mijn moeder legde de huizenjacht een paar weken stil. In die paar weken hebben mijn ouders veel gepraat. ze begonnen elkaar beter te begrijpen en besloten om het toch nog te proberen!!!! ze vertelden het mij en ik was aan de ene kant blij, maar aan de andere kant ook weer niet. Ze wisten niet voor hoelang het duurde, of het voor altijd is of voor maar een jaar ofzow. Ik voelde me daardoor heel onzeker (nu soms nog steeds). Ik had op een gegeven moment met mijn mentor een gesprek hierover, na dat gesprek merkte ik dat ik me best wel opgelucht voelde. de les (voorafgaand aan het gesprek) zat ik de hele tijd (45 minuten) naar mijn etui te staren. Hij vroeg of ik even wilde blijven zitten en hij vroeg wat er precies aan de hand was. Ik had hem al eerder een mail gestuurd dat mijn ouders het weer gingen proberen samen zeg maar... Aan het begin van het gesprek was ik best wel verdrietig, maar aan het eind van het gesprek voelde ik me al een stuk beter. We hadden het over smurfen! Ik bleef onzeker maar ik wist/weet niet wat ik moest/moet doen. (iemand tips?!) Ik ben bang dat ik (weer) te horen krijg dat ze TOCH uit elkaar gaan. Ik kan heel blij zijn, dat ze toch nog bij elkaar zijn (ben ik ook wel...) maar ik kan ook verdrietig blijven omdat ik niet weet hoe lang het duurt en als ze dan weer uit elkaar gaan is de opluchting niet zo groot. (ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen, sorry) we zijn met z'n vieren op vakantie geweest en het was heel leuk! maar de laatste tijd hebben mijn ouders soms toch weer van die kleine ruzies, ik ben bang dat het straks toch weer fout gaat zeg maar! Ik weet ook niet wat ik moet doen! (tips?!) groetjes anoniempje
OF

Reacties (3)

Pim

meer dan 10 jaar geleden

Het is goed om te horen dat je tog niet je emoties oppropt en ze eruit laat door je hobby's. Je bent bang dat je ouders weer uit elkaar gaan en dat snap ik. Maar soms is het beter voor je ouders om uit elkaar te gaan omdat soms mensen gewoon niet klikken met elkaar. Vaak proberen ouders voor hun kinderen bij elkaar te blijven maar als dit egt niet gaat is het beter voor je ouders en ook voor jou en je zus dat ze uit elkaar gaan. Anders zullen ze niet gelukkig door hun leven gaan. Daarom is het misschien wel belangrijk dat je met je ouders bespreekt om te vertellen dat ook zei moeten doen wat hun gelukkig maakt , want ik weet wel bijna zeker dat jou ouders weten dat jij het heel goed gaat doen ookal zijn je ouders uit elkaar als je maar goed blijft communiceren. Maak je niet teveel zorgen om je ouders want het enigste wat zei willen is jou gelukkig zien, maar ook al klinkt het heel hard , laat zien dat jij ook gelukkig kan zijn als je ouders niet bij elkaar zijn. Succes ! Je komt er wel.

0

Aron

meer dan 10 jaar geleden

Hallo anoniem, Wat vervelend dat je in zo'n situatie zit waarin je je zo onzeker voelt. Ik kan mij er goed voorstellen dat je bij elke ruzie denkt: onee, dadelijk gaan ze misschien weer uit elkaar! Dat ouders ruzie maken hoeft niet te betekenen dat ze uit elkaar zullen gaan. Een ruzie kan juist heel goed zijn. Als ouders helemaal geen ruzie hebben is dat ook echt niet goed! Ruzie kan ervoor zorgen dat de band tussen mensen hechter wordt, als de band sterk is. Een ruzie kan daardoor juist heel goed zijn! Natuurlijk voel jij je door de ruzies heel gespannen, maar probeer dan aan iets anders te denken of luister bijvoorbeeld naar muziek, dan heb je een beetje afleiding. Je kunt ook eens tussendoor vragen aan jouw ouders hoe ze het samen vinden gaan sinds ze weer besloten hebben om samen te zijn. Misschien dat je je daardoor ook een stuk opgeluchter voelt, net zoals na het gesprek dat je met jouw mentor hebt gehad. Als je je opgelucht voelt, dan voel je je vanzelf ook veel gelukkiger, dat is natuurlijk wat je wilt! Ik wens jou heel veel succes en kracht toe! Het zit allemaal echt wel goed hoor! Groetjes, Aron

0

Nadia

meer dan 10 jaar geleden

Hallo Anoniempje, Ik kan heel goed begrijpen dat je je heel onzeker voelt wanneer er eerst wordt verteld dat je ouders uit elkaar gaan en nu ineens gaan ze het toch weer proberen. Het is natuurlijk nooit leuk als jou ouders uit elkaar gaan, maar het lijkt mij inderdaad ook heel onzeker als ze dan wel ineens weer bij elkaar komen. Het lijkt mij dat je dan bang bent dat ze binnenkort toch ineens weer wel uit elkaar zullen gaan. Helemaal als ze de laatste tijd die kleine ruzietjes hebben. Ruzie hebben is eigenlijk helemaal niet erg, want zo maak je tenminste goed duidelijk aan elkaar wat je wilt en geeft het soms ook verheldering. Ook in 'normale gezinnen' gebeuren deze ruzietjes heel vaak, maar ik begrijp dat het je in dit geval ook heel onzeker kan maken. Ik vind het dan ook erg goed dat je met je mentor bent gaan praten en ben blij dat je je hierna weer opgelucht voelde. Misschien is het een idee, doordat je je nog steeds wel eens onzeker voelt, wat meer met iemand erover te praten. Misschien wel nog een keer je mentor, met een vriendin, een kennis, maar zou ook met een psycholoog kunnen, als je dit wilt. Al is het alleen maar dat jij even je onzekere en verdrietige gevoel kwijt bent! Ook is het misschien een idee dat als je je thuis op zo'n moment van bijvoorbeeld een ruzie of iets anders wanneer jij je verdrietig of onzeker voelt, je het gewoon met je ouders erover hebt dat je je zo voelt. Zo kun je bijvoorbeeld ook vragen hoe het nu tussen hun gaat en of ze denken dat ze binnenkort weer uit elkaar gaan. Zo krijg jij weer een beetje meer zekerheid. En natuurlijk heb je nog altijd je zus waar je mee zou kunnen praten! Zij weet met welke gevoelens jij zit en waarschijnlijk heeft zij precies dezelfde onzekerheid als dat jij hebt. Gelukkig hebben jullie elkaar, dat is iets dat altijd zeker is. Ik denk dat jullie elkaar hierbij heel goed zouden kunnen helpen! Ik wens je veel succes, Veel liefs, Nadia

0

📝 Geef zelf antwoord op deze vraag

Deel hier jouw ervaring, tips en adviezen!

respond to letter