Hoi allemaal, Mijn ouders zijn uit elkaar sinds ik 4 ben, nog heb ik er misschien wel dagelijks last van. Ik moet direct huilen bij schreeuwende mensen en ben nog nooit in mijn leven boos geweest. Ik weet niet hoe ik dit nu nog moet veranderen en hoe ik het bespreekbaar kan maken bij mijn collegas (werk op een woongroep met soms agressie). Daarnaast ben ik nu een ruime tijd samen met mijn vriend en voel ik aan de ene kant veel rust omdat het zo goed gaat maar aan de andere kant voel ik de afgelopen weken voor het eerst een onzekerheid vanuit mijn kant. Ik ben super bang dat hij het uitmaakt, al heb ik hier geen aanleiding voor. Ik merk dat ik daarom afstand neem omdat ik niet meer dichtbij durf te komen. Ik wordt hier erg verdrietig van, dat wil ik helemaal niet. De gedachten sluipen de laatste tijd veel vaker mijn hoofd in, ik heb dit gevoel van angst in de liefde nooit zo ervaren. Als ik er veel mee bezig ga voel ik steken in mijn buik en moet ik veel huilen. Herkennen jullie dit? Liefs Robin

Ik heb het idee dat ik moet kiezen tussen m'n ouders hebben meer kinderen dat?

Ik heb laatst te horen gekregen dat mijn ouders gaan scheiden, maar is het echt zo erg als dat iedereen zegt? Zijn er niet ook wat positieve dingen??

Ik ben 2 keer in een week bij mijn vader dinsdag en zondag. En ik ben graag buiten maar bij m’n vader mag ik niet verder dan de kuil in het huis en om de 10 minuten kijkt hij uit het raam ommetje kijken waar ik ben. En hij woont aan de andere kant van m’n plaats dan mijn moeder. En mijn vrienden wonen niet in de buurt. En ik mag niet de buurt verkennen dus waar ik nu woon bij mijn vader heb ik geen vrienden. En ik verveel mij heel erg dan. Wat moet ik doen?

Een paar maanden geleden vertelde mijn vader dat hij wilde scheiden van mijn moeder en dat hij een ander heeft. Sinds kort is zij in ons ouderlijk huis ingetrokken. Ik woon zelf niet meer thuis dus hier heb ik niet direct last van. Mijn vader heeft nooit over eerdere twijfels in zijn relatie met mijn moeder gesproken en kwam van de een op de andere dag met dit nieuws. Doordat hij dit nooit gedaan heeft is dit een ontzettende klap voor mij en mijn moeder. Mijn moeder is er kapot van en moest verhuizen. Sindsdien hebben mijn vader en ik nauwelijks contact. Ik ben ontzettend verdrietig over de situatie en mijn vader doet alsof er ‘niets’ is veranderd. Dat ik toch niet meer thuis woon en hij nog steeds mijn vader is en mama nog steeds mijn moeder. Ik ervaar heel veel onbegrip en merk dat ik ineens een hele andere kant van mijn vader zie waardoor ik hem ook minder leuk begin te vinden als persoon. Ik probeer hier heel erg acceptatie in te vinden en heb onlangs zijn nieuwe vriendin ontmoet. Ik heb dit zelf voorgesteld in de hoop dat het de situatie tussen mij en mijn vader iets zou verbeteren. Na dit bezoek heeft mijn vader geen een keer aan me gevraagd wat ik ervan vond. Dit vind ik echt onbegrijpelijk . Ik heb al een paar keer in een gesprek proberen aan te geven dat ik het lastig vind en verteld waar ik moeite mee heb. Echter lijkt het echt alsof ik tegen een muur praat wat leidt tot nog meer verdriet, frustratie en boosheid. Ik vroeg me af of er iemand is met tips?

Mijn vader vind zijn vriendin en bonus dochters belangrijker dan mij Als ik er een keer niet ben dan gaan ze naar het pretpark of iets Anders als ik er ben gaan we soms 1 keer naar het pretpark maar bij hun gaan ze echt 15 keer naar een pretpark en daarbij voel ik me niet fijn

Mijn ouders zijn al 8 jaar uit elkaar. Zij liggen al jaren in scheiding en lijken hier niet uit te komen. Mijn moeder laat hierover weinig weten, zij zegt dat ouders kinderen niet mogen belasten met hun persoonlijke emoties en hun waarheid over de ander. Zij wil dat wij ons daar niet zorgen over hoeven te maken, zodat wij ons op ons eigen leven kunnen richten. Mijn vader, heeft ook weinig losgelaten, maar maakt soms wel dubbelzinnige opmerkingen of grapjes, waarin zijn afkeuring naar mijn moeder duidelijk te horen is. Mijn vader heeft deze maand besloten dat ik en mijn zusje er recht op hebben te weten wat er allemaal speelt. Dat wij de waarheid moeten weten. De dingen die hij vertelt over mijn moeder zijn heel erg naar om te horen. Wij kennen ons moeder als een hele lieve zorgzame moeder, hij omschrijft haar als de duivel. Dit maakt dat ik ga twijfelen over mijn moeder, en of zij wel oprecht is naar ons. Mijn vader zijn ouders hebben een gelijke scheiding gehad. Mijn vader heeft er op 18 jarige leeftijd voor gekozen, geen contact meer te willen met zijn moeder. De zus van mijn vader heeft dezelfde keuze gemaakt. De zus van mijn vader is ook gescheiden. Haar kinderen hebben vanaf jonge leeftijd geen contact meer met de vader. Is dit een patroon? Wat moeten mijn zusje en ik met deze situatie?

Wat kan ik doen om niet meer zo veel aan de vriendin van mijn vader te denken? Het gaat al iets beter dan eerst. Maar mijn vader wil ook dat ik ze snel ontmoet en dat wil ik niet. Ik heb niks meer van de ontmoeting gehoord maar alsnog weet ik niet of ik ze nu pas later ga ontmoeten of dat ik ze binnenkort al ga ontmoeten. Hadden jullie dat ook?

Hoi ik ben Guinevere en ik ben 12. Mijn ouders zeggen dat als ik wat ouder ben dan moet gaan kiezen bij wie ik wil gaan wonen. Maar ik kan niet kiezen!!!!🤔 Ik vind ze allebei even lief en even stom.🙄 Hebben jullie misschien een tip hoe ik het beste kan kiezen??😁

Wat kan ik doen om het leuker te maken bij mijn vader? Ik vind het nu heel saai bij mijn vader.