Het lijkt alsof ik tegen een muur praat

Hi Juul! Dat klinkt inderdaad lastig! Ik begrijp je gevoel ook goed, mijn vader was vroeger ook een muur. Ik heb urenlang geprobeerd mijn gevoelens uit te leggen maar hij hoorde me niet en wist het meteen weer recht te praten. Ik merkte dat ikzelf dan in het gesprek niet meer goed wist wat ik nou precies duidelijk wilde maken en dan ‘gaf ik het op’ uiteindelijk. Toen heb ik besloten om een keer alles op te schrijven als een soort brief aan hem. Die heb ik gegeven en erbij gezegd dat hij het pas mocht lezen als hij ergens alleen zat op een rustig moment. Op deze manier is er niemand om meteen een ‘verdediging’ aan te geven en kon hij zelf even nadenken over wat daar staat. Toen heb ik gevraagd of hij wilde antwoorden op de brief met een eigen brief. Op deze manier moest hij wel lezen en nadenken. Bij mij heeft dit uiteindelijk tot een open gesprek geleid waarin er meer begrip is ontstaan. Door je gevoel op papier te zetten kan je soms duidelijker zijn dan wanneer je in een gesprek terplekke moet nadenken over wat je wil zeggen en antwoorden op de ander. Misschien heb je hier iets aan? Groetjes Demi

• Het hielp mij heel erg om mijn situatie te delen met vriendinnen. Zij luisterde naar mij waardoor ik het even kwijt kon. Dat gaf mij dan veel rust. Zijn er mensen in jouw omgeving bij wie jij jou verhaal kwijt kan?
• Daarnaast heb ik ook wel eens aan mijn vader gevraagd om samen iets te gaan doen. Tijdens dat wij dan samen iets gingen doen, vertelde ik hem dat ik dat soort momenten heel erg fijn vond en ik dat tot nu toe erg miste in ons contact. Dat zorgde er, na een aantal keer proberen, voor dat hij nu zelf vaker contact met mij op neemt of iets leuks inplant. Daardoor voel ik mij meer gezien. Hoe zie jij dat?