De invloed op mijn relatie

Hey Robin, Wat goed dat jij je vraag hier durft te stellen, met name over de onzekerheid die je in je relatie kunt ervaren. Dat vind ik mega herkenbaar, en tegelijkertijd vond ik dat heel moeilijk om over te praten. Dus respect voor jou dat jij dit gewoon op dit forum bespreekbaar durft te maken! Heel waardevol voor iedereen die hier ook mee worstelt, want ik weet zeker dat je niet de enige bent! Voordat ik een relatie met mijn vriend kreeg, waren we ongeveer een jaar 'gewoon' vrienden. Eigenlijk durfde ik de stap om een relatie aan te gaan niet te zetten, bang voor afwijzing, bang dat het zou mislukken en dan (weer) die pijn te moeten voelen. Toen het uiteindelijk wel wat werd, kreeg ik stress. Want de angst dat dit zou mislukken zat er nog steeds. Houd hij wel genoeg van mij? En vind ik hem wel leuk genoeg? Is hij zo leuk om echt voor te gaan? En wat nou als ik er later achter kom dat dit hem toch niet is? Wat dan? Dan doe ik hem pijn, en zelf heb ik ook in iets geïnvesteerd waar uiteindelijk iedereen ongelukkig van wordt.. Het werd een soort combinatie van binding-en verlatingsangst. Ik vond het heel moeilijk om daar met mijn omgeving over te praten. Ik had heel erg het gevoel dat 'de omgeving' dan iets zou zeggen/ bevestigen wat ik helemaal niet wilde horen! Bijvoorbeeld; als je twijfelt, dan is het niet goed, dus dan kun je er beter een punt achter zetten. En eigenlijk wilde ik dat helemaal niet! Daarnaast heb ik ook de angst om ooit zelf te scheiden, en dat mijn kinderen (die ik dan misschien heb) door hetzelfde heen moeten als waar ik doorheen ben gegaan. En dus wil ik het vooraf allemaal wel heel zeker weten, dat dit hem echt is, en dat ik nooit van hem ga scheiden... Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 2/ 3 oud was. Dus ook al een hele tijd (inmiddels ben ik bijna 27). Waar ik achter kwam, is dat mijn onzekerheden erg verband houden met de scheiding en de relatie die ik met mijn ouders heb. Sowieso de onzekerheid, want een relatie kan voorbij gaan, en liefde is niet onvoorwaardelijk (niet helemaal waar, maar zo heeft mijn gevoelsleven het wel opgeslagen). Daarnaast speelt mee dat mijn vader moeilijk in staat is om op mij af te stemmen. Dat wil zeggen dat hij toen ik kind was, en nu soms nog, mij afwees als hij niet goed wist hoe hij met mij om moest gaan. Dat heeft mij geleerd; als ik mijzelf ben, dan kunnen mensen weggaan, mij pijn doen, ik niet goed genoeg ben.. (niet helemaal waar, maar wel hoe mijn gevoelsleven het heeft opgeslagen). In mijn huidige relatie is eigenlijk alles veilig, maar juist daardoor vond ik het enorm moeilijk, want die veiligheid, die zo vanzelfsprekend zou moeten zijn, heb ik als kind niet ervaren. Mijn huidige relatie heeft mij bijvoorbeeld geleerd; dat wanneer je boos bent, dit niet iets zegt over je liefde voor iemand. Dat dat los van elkaar kan staan. Dat was helemaal nieuw voor mij, voor mij was boos niet goed, en dus uit elkaar. Zo heb ik nog wel voorbeelden waar ik tegenaan liep (en loop) in de relatie met mijn vriend. Wat ik in jouw verhaal teruglees, is dat je eigenlijk vooraf maar alvast afstand neemt, want dan kan hij je geen pijn doen (eigenlijk uit angst voor de afwijzing, zorg je maar alvast dat je jezelf in bescherming neemt). Ook dat merkte ik heel duidelijk in mijn relatie. Bij mij kon zich dat ook uitten in een soort 'saboteren', dus zo enorm vervelend doen, of boos, in de verwachting dat hij mij dan af zou wijzen. En daar had ik hem dan alle reden toe gegeven. Of inderdaad afstand nemen, want 'je gaat toch wel een keer zeggen dat je niet meer met mij verder wil.' Om uit al deze spanningen te komen heb ik meerdere dingen gedaan; ik ben hulp gaan zoeken omdat ik zo verdrietig en gespannen werd van mijn gedachten, dat ik daar zelf niet meer uit kwam. (Ik ben eerst naar de huisarts gegaan, heb gesprekken gehad met de POH-GGZ en ben toen doorverwezen naar een praktijk waar ik therapie-gesprekken heb). Ook ben ik eerlijk geweest tegen mijn vriend over al mijn stress-gedachten. Dat vond ik erg spannend, want ik wilde hem ook geen pijn doen met al mijn gekke twijfel gedachten en angsten. Daarnaast heb ik ook veel geleerd tijdens mijn studie Pedagogiek. Ook dat heeft mij geholpen om mijzelf te begrijpen, en dat gaf mij al meer rust. Misschien zijn onderwerpen als 'hechtingsproblematiek' en 'gezinssystemen' voor jou ook interessant om eens in te verdiepen. De kunst is om dan niet te zakken in 'oh jee dat heb ik allemaal' maar meer dat je op die manier kunt zien dat het heel logisch is dat jij je zo voelt, dat dat past bij wat je hebt meegemaakt, of past bij hoe je bent opgevoed. Ik vond daar veel herkenning in, en dat gaf mij de bevestiging dat ik niet raar ben, maar dat het logisch is dat ik hiermee worstel. De combinatie van therapie en veel gesprekken met mijn vriend, maakt dat ik het nu allemaal veel rustiger ervaar, en dat ik mij zelfs meer durf te verbinden aan mijn vriend; we gaan dit jaar trouwen, en een paar jaar geleden had ik niet durven hopen dat dat er ooit van zou komen! (En dat ik dat aan zou durven, en hij met mij) Het is een enorm lang verhaal, ik hoop dat je er wat aan hebt. Zoals je merkt maakt het ook in mij veel los, en ik gun je echt dat je je hierin kunt ontwikkelen, zodat je er meer rust in gaat ervaren. Haal er vooral uit wat voor jou passend is, niets moet! Ik hoop in elk geval dat ik je heb kunnen meegeven dat het niet gek is, wel vervelend en lastig, maar ook dat je erin kunt ontwikkelen en dat het echt beter wordt! En je bent niet alleen <3