Wil je als kind weten of een van je ouders is vreemd gegaan? Dat is uiteraard een reden ban t scheiden. Of doen we er beter aan dat niet te vertellen en waarom wel of niet? We hebben 2 dochters, 13 en 15 jaar oud.

Hallo allemaal, Hier een vader met veel verdriet en twijfel. Een paar maanden geleden heeft mijn vrouw laten weten te willen scheiden. Wij hebben 3 prachtige kinderen van 2, 4 en 7 jaar oud. Mijn vrouw heeft direct laten weten met de kinderen in haar geboortedorp te gaan wonen. Dat is een klein dorp, 20 kilometer van onze woonplaats. Ik wil in de huidige plaats blijven wonen, ik heb verder ook niets in het geboortedorp van mijn vrouw. Haar ouders wonen daar nog. Ik heb grote moeite met de aangekondigde verhuizing. Er zal vrijwel geen spontaan contact met de kinderen mogelijk zijn, ze kunnen niet even bij mij langs komen (ook niet als ze wat groter zijn, er gaat geen OV naar dat dorp). Ze zullen daar op een kleine basisschool terecht komen, voor de middelbare school moeten ze een uur fietsen (dus 2 uur per dag). Intussen dreigt de scheiding uit te lopen op een gevecht, helaas. Daarom ben ik het huis uitgegaan. Dat is rustiger voor de kinderen, maar heel moeilijk voor mij (en ik denk ook voor de kinderen). Ik zie ze nu op de donderdag en om de week een weekend. Veel te weinig.... Waar doe ik goed aan? Ik neig er naar om in te stemmen met de verhuizing. Ik zou dan graag de kinderen om het weekend bij mij hebben, van vrijdagavond tot maandagmorgen (dan wil ik ze naar school brengen). En het liefst haal ik ze door de weeks een keer uit school en breng ze de volgende dag naar school. Dan zie ik waar ze zijn, wat ze doen en wie hun vriendjes zijn. Maar het voelt als falen als vader. Gevoelsmatig ben ik er veel te weinig voor ze. Maar wat is het alternatief? De verhuizing tegenhouden betekent een enorme langdurige vechtscheiding. Dat is niet in het belang van de kinderen. En wat hebben de kinderen aan een moeder die met tegenzin ergens woont? Het liefst heb ik de kinderen meer weekenden bij mij, maar ze moeten ook weekenden bij hun moeder doorbrengen. En in de buurt van hun nieuwe vriendjes. Dat geeft ook te denken over het doordeweekse moment bij mij, dan kunnen ze niet met klasgenootjes en vriendjes spelen. Is dat wel in het belang van de kinderen? Hoe zal dit gaan zodra ze naar de middelbare school gaan? Dan zal het doordeweekse contact waarschijnlijk vervallen. De kinderen die dan nog naar de basisschool gaan zie ik dan wel, de middelbare scholier niet. Dat maakt mij nu al erg verdrietig. Hebben jullie hier ervaring mee? Waar doe ik goed aan? En hoe zorg ik er voor dat ik als vader vol in beeld blijf?

Beste jongerenteam Wat fijn dat ik met mijn vraag terecht kan bij jullie. Ik heb zelf geen gescheiden ouders maar mijn zoon van 11 dus wel. Soms weet ik dus niet hoe het moet voelen voor hem. Zijn vader en ik zijn sinds zijn 7de uit elkaar en inmiddels kunnen zijn vader en ik goed met elkaar overweg. Tot nu toe heeft hij doordeweeks bij mij gewoond en in het weekend was hij bij zijn vader. Maar komend jaar moet hij een keuze maken voor een middelbare school en zijn vader wil graag dat hij daar bij hem naar school gaat. We wonen zo'n 25 minuten rijden bij elkaar vandaan dus niet heel erg ver maar ook niet heel dichtbij. Mijn zoon zegt de hele tijd dat het hem niet uitmaakt. Hij heeft geen duidelijke voorkeur of hij bij mij naar school wil gaan ( en dus doordeweeks bij mij blijft wonen) of bij zijn vader en dan gaat hij doordeweeks bij zijn vader wonen. Omdat hij zelf geen duidelijk keuze maakt, wil ik graag van jullie horen wat ik nu het beste kan doen? Moet ik de keuze voor hem maken? Of hebben jullie andere tips? Ik hoor het graag.

Ik wil graag advies. De situatie is in grote lijnen zo: Ik en mijn ex zijn 5 jaar geleden uit elkaar gegaan, onze zoon van 5 (nu 10) woont grotendeels sinds een half jaar (95%) bij mij en ging daarvoor om het weekend een paar dagen naar zijn vader. Dit is in het begin redelijk gegaan maar afgelopen jaren slechter. Mijn ex had al vrij snel een nieuwe vriendin die mijn zoontje al kende (was voorheen de kinderopvangjuf) hij had wel goede klik toen met haar (toen). Mijn contact met vader en nieuwe vriendin is af en aan redelijk maar meestal niet goed (we communiceren niet). Mijn ex is geen prater, ik denk dat hij een schuldgevoel heeft omdat hij degene is die weg is gegaan op een niet zo leuke manier. Ook denk ik dat zijn nieuwe vriendin het lastig vindt zijn aandacht met zijn zoontje te delen. Hij heeft niet veel behoefte zijn zoontje te zien, toen ik merkte dat ze uit elkaar groeiden en mijn zoontje het lastiger ging vinden erheen te gaan heb ik dit geprobeerd te bespreken tips te geven etc. Ik wil graag dat ze een goede band hebben/houden. Na hun verhuizing naar een nieuw huis kreeg hij een kamer op zolder, dit vond hij eng en van kwaad tot erger durfde hij er niet meer te slapen. Na een periode er niet te hebben geslapen (weer met veel tips en door tussenkomst van een kindercoach) toch weer een periode wel maar omdat mijn zoontje zich er niet veilig voelt en niet echt getroost voelt (ik ga maar even niet in detail) wil hij er niet meer slapen. Ik wil hem niet dwingen het werkt averechts en mijn ex heeft zich er bij neergelegd. Ook omdat hij niet tegemoet wil komen aan de wensen van zijn zoon, hiermee bedoel ik dat hij hem dan wel een kamer op de eerste verdieping heeft gegeven (uiteindelijk) maar deze niet zijn kamer wil maken. Nu is mij in middels wel duidelijk waarom omdat er een nieuwe baby (tweede) op komst is en de kamer daarvoor bedoeld is (dit bespreekt hij dan ook niet met mijn zoontje, die merkt het omdat hij ziet dat het een babykamer wordt, hij zegt dan: niet zo slim van papa want nu kom ik dan helemaal niet meer slapen' bang als hij is om weer op zolder te moeten slapen). Mijn ex steekt weinig energie in de angst van het slapen wegnemen (neemt hem niet in bed, wil niet vaak naar hem toe om te troosten). Sinds een half jaar is hij er dus alleen overdag. Nu mijn zoontje wat ouder wordt en beter kan verwoorden hoe het bij zijn vader gaat merk ik dat er geen goede band is tussen hem en de nieuwe vriendin. Ik merk dat mijn ex het lastig vindt om prioriteit aan zijn zoontje te geven waardoor hij hem steeds minder ziet. Ik maakte meestal een rooster om af te spreken wanneer hij hem zou zien maar afgelopen maanden heb ik dit opgegeven omdat het me te erg frustreert als mijn ex (nogal eens met een leugen) zegt dat zijn zoontje niet kan komen. Ik heb duidelijk aangegeven dat hij moet aangeven wanneer hij zijn zoontje wil zien. Mijn ex vindt met mij communiceren heel lastig (terwijl ik echt niet onredelijk ben, 9 van de 10 x hou ik mijn mond letterlijk en figuurlijk, omdat alles wat ik zeg verkeerd valt) en komt niet in de lucht (ook niet per mail of ap) wanneer hij mijn zoontje wil zien. De afgelopen twee keer dat mijn zoontje er geweest is kwam hij overstuur, boos en verdrietig terug. Zijn vader behandelt hem niet leuk, laat hem struikelen, lacht hem uit en is boos geworden omdat hij denkt/merkt dat mijn zoontje zijn vriendin niet leuk vindt (en pakt hem dan hardt vast zegt mijn zoontje). Dit leidt ertoe dat mijn zoontje er met nog minder zin heen gaat/wil. Ook hierover heb ik mijn ex niet aangesproken, ik denk dat het averechts werkt dat mijn ex boos wordt op mijn zoontje dat hij het tegen mij vertelt heeft. Afgelopen week belde mijn ex mijn zoontje (wat hij niet vaak doet) en dan merk ik dat mijn zoontje dat lastig vindt. Mijn ex vraagt dan aan hem wanneer hij hem wil zien (mijn ex vraag dat aan zijn zoontje). Ik had afgelopen half jaar het standpunt, ik ga het niet meer regelen er komt meer frustratie bij mezelf van wat zijn weerslag heeft op mijn zoontje. Maar nu merk ik dat omdat mijn ex mij wil omzeilen hij aan mijn zoontje gaat vragen wanneer hij komt. Mijn zoontje is hier nog te jong voor heeft geen zicht op hoe wanneer wat. En voelt zich voor een blok gezet, durft geen nee te zeggen, kortom weet niet wat hij er mee aan moet. Nu heb ik dus toch maar weer de vraag aan mijn ex gesteld of hij wil aangeven wanneer hij de komende maanden mijn zoontje wil zien. Ik wil nu graag weten van een kind (ervaringsdeskundige ;-) ) hoe dat voelt. Wat een kind het liefst wil. Dat zijn ouders het regelen? Zelfs als er dan misschien iets wordt geregeld wat hij niet wil. Ik bedoel mijn zoontje geeft duidelijk aan dat hij zijn vader wel mist (maar af en toe niet omdat hij boos is en ze elkaar niet begrijpen) maar hem niet heel vaak wil zien. Ik weet gewoon niet meer waar ik goed aan doe. Moet ik inderdaad het initiatief bij vader laten omdat als hij het niet wil het ook geen positieve beleving wordt? Het belang van mijn kind voorop en dat lijkt me wel contact met zijn vader maar niet op een manier die moet worden afgedwongen want dan heeft die tijd ook geen positieve waarde. Nou ja, graag een kritisch antwoord. Groetjes

Beste jongerenteam, Ik ben Mark, vader van een dochter van 17 en een dochter van 20. Ongeveer 5 jaar geleden heb ik besloten om te scheiden van mijn vrouw. De scheiding kwam destijds bij mijn ex maar ook bij de kinderen als een verrassing, dit hadden ze niet verwacht. We hebben een omgangsregeling, zoals de kinderen dit wilde , met elkaar afgesproken maar het contact met de kinderen is in de loop van de tijd steeds minder geworden. Het heeft er helaas alle schijn van dat mijn ex m`n dochters geen keuze laat contact met me te hebben. Ze wonen allebei bij mijn ex. Met mijn ex heb ik geen contact meer omdat ze dat niet wil. Sinds de scheiding is het contact met de kinderen minder geworden. Ik heb van alles gedaan en geprobeerd om het contact met de kinderen te leggen: ik heb gebeld, geappt, ben naar school gegaan, bij de voordeur gestaan, gesprek met mijn ex gezocht etc. In het begin zeiden ze dat ze aandacht wilden. Dat geef ik ze op alle mogelijke manieren maar wat ik iedere keer terugkrijg is: papa, laat me met rust, ik wil geen contact met je. Nu heb ik ze ruim 3,5 jaar niet meer gesproken. Ik denk nu dat ik er goed aan doe om met verjaardagen en kerst en zo te laten weten dat ik er voor ze ben, dat ik van ze hou en dat m`n deur altijd open sta. Verder wil ik de kinderen niet meer opzoeken omdat ik denk dat dit beter voor hun is. Mijn vraag is: doe ik hier voor de kinderen goed aan? Alvast bedankt voor jullie meedenken! Vriendelijke groeten, Mark

Lieve kinderen, In 2016 zijn de vader van mijn jongste (zoontje nu 4 jaar oud) en ik uit elkaar gegaan. Geen vechtscheiding. Maar stilletjes, zonder teveel drama. Ik vertrok naar een nieuwe woning. Meeging ook mijn dochter van (nu 11 jaar) zij beschouwde de vader van haar broertje als eigen vader. Door zijn verschillende werkdiensten, haalde hij zijn zoontje eens in de week op wanneer hij vrij was. En bleven beide kinderen bij hem slapen. Mijn dochter begon de omgang vervelend te vinden, omdat ze het gevoel kreeg dat haar broertje vreselijk werd verwend en werd voorgetrokken. Uiteindelijk is dat geëscaleerd en heeft zij totaal geen contact meer met hem. Alleen mijn zoontje gaat nog naar hem toe. Ik vind heel eerlijk dat hij ook niks heeft gedaan om haar bij zich te houden. Ik was eerst erg verdrietig hierover en boos. Ze had hem beschouwd als haar vader. Noemde hem papa en nu werd ze voor de 2e x in haar leven verlaten door een man die haar vader had moeten zijn. Terwijl m’n zoontje door zijn vader en grootouders wordt verwend als een keizertje. Mijn ex-partner had ons zoontje alleen 1 of 2 x door de weeks. Na de opvang. Nooit een weekend. Nooit eens echt iets leuks doen. Dat heb ik hem vaak verweten. Inmiddels heb ik een nieuwe relatie gekregen. (Nu 1,5 jaar) een man zonder kinderen. M’n dochter is superhappy met hem en mijn zoontje houdt ook van hem. Maar natuurlijk is zijn papa de beste. Dochter en ik willen in de zomer verhuizen naar mijn vriend. Gezien mijn alleen gezag en tevens dat er geen omgangsregeling is heb ik vader hierover ingelicht, 9 maanden voorafgaand aan de verhuizing. Mijn dochter wil heel graag want ze heeft niks meer (familie) in de stad waar we nu wonen. Mijn zoontje heeft er ook zin in. Ik maak hem bewust van de veranderingen. Dat hij straks papa in de weekenden kan zien, meer tijd samen. Maar ook dat hij in groep 2 naar een nieuwe school gaat. Het maakt, denk ik veel uit, dat we in de weekenden al daar zijn. En de kids zich het afgelopen jaar, het huis, de buurt helemaal eigen hebben gemaakt. Nu heb ik aan mijn ex gevraagd om via mediation een omgangsregeling te treffen zodat dat vaststaat als ik ga verhuizen. Hij geeft aan dat hij het tot aan de rechtbank gaat spelen en ik ons zoontje indoctrineer met mijn verhuisplannen. Ik vind dit heel lastig. Ik kijk toch eerder naar mijn dochter, omdat zij zoveel teleurstelling en verdriet heeft moeten verwerken en wil juist ook datgene wat zij wil. Ik wil juist niet mijn zoontje zijn vader weghouden. Daarom wil ik het correct doen. Heb ik op tijd hem ingelicht over de verhuizing, mediation voor omgangsregeling. maar ik wil vooral de kinderen bij elkaar houden. Ik ga niet akkoord dat mijn dochter maar 50% opgroeit met haar broertje. Zijn vader zegt dat als ik wegga dan wil hij volledig alleenstaand ouderschap. hij heeft nog nooit voor zijn kind heeft gezorgd in momenten van stress. Alleen tijdens vrije dagen. Ik ben zo bang dat als hij naar de rechtbank stapt omdat hij nooit een omgangsregeling wil accepteren via mediation (voor gezag aan te vragen, tegenhouden verhuizing, omgangsregeling) e.d. dat het toch een hele zware en verlate vechtscheiding gaat worden, met alleen maar verdriet op het eind en geen oplossing. Ik hoop eigenlijk op advies. Hoe ik m’n zoontje kan beschermen tegen onze a.s. gevecht..😥

Hoi Ik ben een mama van twee lieve dochters ik moet zo vaak huilen dat ik mijn huwelijk niet heb kunnen redden.de kinderen hebben die tijd aan gegeven dat ze er niet meer tegen konden .en voor mij was dat ook de druppel.ik voel me schuldig dat ze een scheiding moesten mee maken lijkt me vreselijk voor een kind. Iets positiefs is gelukkig wel dat papa er nu wel voor de kinderen is wat toen niet zo was.die vraag waarom toen niet en nu wel krijg ik helaas nooit geen antwoord op . Het rouwproces doet zon pijn .en zeker als mijn jongste dochtertje beld naar mama te willen en huilt is zo moeilijk. Toch vind ik het belangrijk dat de kinderen ook een goed contact met papa hebben. Maar ooo wat doet een rouwproces veel pijn .ben nu 1 jaar gescheiden .de tranen zijn er nog dagelijks als ik ze moet missen in de vakantie. Hoe gaan jullie hier mee om ?

Wie kan mij helpen? Mijn ex-partner en ik zijn nu bijna 4 jaar uit elkaar. Zelf heb ik bijna 2 jaar een nieuwe relatie en mijn ex al 5 jaar. Ja dat klopt, we waren nog samen toen hij zijn nieuwe vriendin leerde kennen met ook 2 kinderen. Helaas is dit een behoorlijke vecht-scheiding geweest. Ons dochtertje was nog te klein om echt te beseffen wat er aan de hand was, maar voelde natuurlijk wel alles aan. Zelf heb ik de partner van mijn ex nog niet leren kennen doordat er te veel frustraties zijn. Mijn partner heeft wel kennis gemaakt met mijn ex. Onze dochter heeft er heel veel moeite mee dat haar papa en mama niet meer samen zijn en vraagt er dan ook iedere avond naar. Zelf praat ik nooit slecht over haar vader en gaat ze ook 40% naar haar papa toe. Kan iemand mij tips geven wat ik zou kunnen doen om haar pijn te verzachten? Ze mag altijd in de avond voor het slapen gaan even haar papa bellen of sms'en. Liefs Stella

Hoi, ik heb een hele erge vechtscheiding achter de rug nu 3,5 jaar geleden. Mijn dochter van nu 5 heeft veel geschreeuw en gedreig en gescheld gehoord van mijn ex. Nu bracht ik haar straks naar hem en begon hij weer te schreeuwen en schelden. Zij was bang en moest erg huilen en ik mocht haar niet eens meer een kus geven. Ik heb veilig thuis gebeld maar die kunnen niks doen. Ik ben bang dat mijn meisje hierdoor getraumatiseerd word. Wat kan ik doen? Groetjes Wendy