Ik ben sinds twee jaar bonus moeder van twee schatten van kinderen. Ik heb zelf een zoon. We zijn op dit moment een fijn gezin. De kinderen hebben zelf gekozen voor co-ouderschap, en daarom ook gekozen om, om de week bij papa en mama te zijn. De kinderen zijn dus om de week bij ons. Sinds vorige jaar oktober is mijn stiefdochter tijdelijk bij ons komen wonen, om tot rust te komen. Mijn stiefdochter had veel ruzie met haar moeder over het slecht praten over haar vader, maar ook het niet verzorgd worden in haar levensonderhoud. ( ook financieel ) Zij was toen 19 jaar en studeert. Er zijn gesprekken met moeder geweest, maar niets heeft geholpen. Zij is nu haar band met haar moeder gelukkig weer aan het herstellen, maar blijft het moeilijk vinden, en voelt het als kind niet geaccepteerd. Omdat ze vindt dat haar moeder ook een kleine bijdrage mag leveren in haar levensonderhoud. En het van mijn stiefdochter vandaan moet komen om haar moeder de band te herstellen. Tot nu toe betalen wij alles. Ook mijn stiefzoon ervaart dit, en maken om hem ook zorgen. Hij gaat nog wel om de week naar moeder. Wat kan ik, en wat kan vader hierin betekenen? We hebben ook toen de advocaat ingeschakeld om te bemiddelen, dit is ook op niets uitgelopen. Moeder krijgt alimentatie, subsidies en kinderbijslag maar besteed dit niet aan de kinderen. Daarom dit berichtje voor advies. Bonusmoeder Annelies.

vijf jaar geleden is de vader van mijn twee kinderen teruggegaan naar Engeland om daar te gaan wonen met nu zijn vrouw. Mijn Kinderen hebben het daar nog steeds moeilijk mee. Ze zien hem ongeveer een keer in de maand en vinden het dan heel moeilijk om met hem iets te doen. Hij doet nl altijd wat hij wil doen. Daarnaast luistert hij niet naar wat ze hem vertellen. Nu heeft mijn dochter van 14 jaar de afgelopen 3 weken niet met hem gesproken en vond dat erg prettig en rustig. Afgelopen weekend is hij geweest en wilde het met haar uitpraten. Hij heeft haar meegenomen naar een café en heeft daar tegen haar gepreekt. Ze wist niet waar ze kijken moest. De bediening hield haar in de gaten en ze kon niet op hem reageren omdat ze dan zou gaan huilen. Eenmaal thuis en papa weer weg was, heeft zij een half uur lang ongecontroleerd zitten huilen. Voor mij is het nu klaar. Het breekt iedere keer mijn hart om te zien hoeveel verdriet mijn kinderen hebben. Vorige maand hebben we nog met zijn vieren via Skype een gesprek gehad en hebben de kinderen verteld wat hun dwars zat. Hij heeft niet geluisterd. De kinderen willen nu een time out. Ik sta hier 100% achter. Heeft dit zin? Ik denk nl wel dat ze er rust door krijgen. Heeft iemand hier ervaring mee?

Hallo, ik ben de moeder van 2 prachtige dochters van 3 en 5 jaar. Omdat hun vader en ik uit elkaar zijn moeten wij nu de zorg in de vakanties verdelen. We hebben een voorlopige zorgverdeling van de rechter waarbij de kinderen 1 dag in het weekend en een middag door de weeks bij hun vader zijn en om de week een nachtje, die sinds een half jaar ongeveer geldt (toen zijn we apart gaan wonen). Daarvoor zijn kids gewend bijna altijd bij hun moeder te zijn en was vader vaak van huis en nauwelijk betrokken bij opvoeding. Volgens de rechter moeten we de vakanties bij helfte verdelen. Vader wil voor de het liefst meteen 1 week bij de ene ouder en 1 week bij de ander of als compromis blokjes van 4 dagen om en om. Mij lijkt dit voor de kinderen erg lang om weg van mij te zijn gezien ze nog zo jong zijn en dit helemaal niet gewend zijn. Wat is jullie advies? Zijn blokjes van 2 tot 3 dagen en dan langzaam opbouwen naar een week als ze iets ouder zijn fijner of is het prima om nu al voor blokken van 4 dagen te kiezen?

Hoi allemaal. Mijn ex en ik zijn nu zo'n 2,5 jaar gescheiden en hebben samen 3 dochters van 7, 9 en 11 jaar. Na onze scheiding had mijn ex een woning die niet geschikt was voor het vieren van verjaardagen. Dit jaar heeft hij een huis gekocht met zijn nieuwe vriendin en is het vieren van verjaardagen bij hem wel een optie. Tot nog toe was de verjaardag voor familie / vrienden bij mij en dan nodigde ik ook altijd zijn familie uit, met wie ik gewoon goed contact heb. Hij kwam zelf wel, maar vaak in de ochtend als er nog geen andere gasten waren en bleef dan zo'n 2 uur. De kinderfeestjes hebben we eerst samen gedaan, maar dat wilde hij op een gegeven moment niet meer. Nu wisselen we af, maar ik heb aangegeven dat ik wel kom als hij het organiseert omdat dit me fijn lijkt voor onze kinderen. Dit jaar wil hij dat wij ieder apart de verjaardag voor familie/vrienden vieren en dat hij dan zijn familie/vrienden uitnodigt en ik mijn familie/vrienden. Mijn ex heeft wanneer nodig contact met mijn familie. Zij hebben geen probleem met contact met hem. Maar, wat is nu in het belang van de kinderen wb het vieren van het "grote mensen feestje" en het kinderfeestje? Apart? Samen? Ik hoor heel graag wat jullie denken. Vgr Maria

Hoi! Helaas is na 10 jaar een einde gekomen aan ons huwelijk. We hebben een zoontje van 8, en een dochtertje van 6. Het is op het moment van schrijven nog súpervers. Wettelijk zijn we nog niet gescheiden, maar ik woon wel sinds een maandje in een nieuwe woning. Deze woning heeft voldoende kamers, zodat de kids ieder hun eigen slaapkamer hebben (/krijgen. Work in progress ;) ) De regeling die we nu hebben is dat ik ze elke woensdagmiddag bij me heb. Om de week het weekend, en in overleg met moeder wat losse dagen tussendoor als het zo uitkomt. Tot nu toe begrijpen de kinderen de situatie. En ze vinden het ook fijn om bij mij te zijn. Ze vinden het natuurlijk leuk een nieuw huis, met een nieuwe eigen kamer Maar na het lezen van een aantal brieven hier, vroeg ik me af: Hoe kan ik er het beste voor zorgen dat de kinderen ook nog steeds graag blijven komen als straks "het nieuwe" eraf is? Zonder dat ik ze "omkoop" met kadootjes en lekkers natuurlijk. (Beetje verwennen prima, maar wil ze ook niet verpesten zodat hun moeder het hier weer lastiger mee krijgt). Ben benieuwd naar de reacties van ervaringsdeskundigen. Gr, Koen

Hallo kids, Mijn man en ik zijn inmiddels al 9 maanden gescheiden en we hebben 2 kinderen van 14/11 jaar. De jongste van 11 jaar gaat om het weekend naar zijn vader maar de oudste, mijn dochter wil vanaf dag 1 geen contact met haar vader ze voelt haar in de steek gelaten omdat haar vader plotseling is vertrokken... ze woont ook permanent bij mij. Ik Heb veel geprobeerd om te zorgen dat het contact weer goed komt maar helaas lukt het niet. Ze hadden samen ook Veel ruzies ivm dat ze autisme en ADD heeft waardoor ze niet begrepen werd door haar vader. Ze is nu thuis gelukkig en heeft rust in haar hoofd zoals ze het zelf verwoord. Wat is jullie mening moet ik meer proberen het te stimuleren of haar de rust gunnen die ze nu heeft. Haar vader doet zeg niks om Het contact te verbeteren en laat haar helemaal links liggen helaas.

Hoi allemaal. Ik ben Renée. ik heb nu sinds 1.5 jaar een relatie met Michel. Michel is een gescheiden vader en heeft 3 kinderen. sinds 2 maanden zie ik ook de kinderen van michel wat heel fijn is. alleen is het ook allemaal heel ingewikkeld en wil ik het allemaal zo goed doen! ik blijf ook regelmatig slapen bij michel en de kinderen. de kinderen zeggen dat ze het leuk vinden als ik kom en vinden het jammer als ik er niet ben. Dat lijkt mij een goed teken? ik ben soms zelf een beetje onzeker over dat ik misschien teveel en te vaak bij hun ben. Ik laat michel en de kinderen ook af en toe met elkaar iets doen, dan ga ik werken en zijn zij samen. Michel en ik knuffelen graag en geven elkaar ook graag een zoen. ook in het bijzijn van de kinderen. Hoe kunnen we hier het beste mee om gaan? soms vraag ik mij af of de kinderen dat wel leuk vinden? ook willen wij graag met de kinderen blijven praten over de scheiding, kunnen jullie misschien tips geven hoe we dat het beste kunnen doen? ik hoor graag van jullie, groetjes Renée

Beste kinderen, mijn dochter (13 jr) en wij, haar ouders , hebben te maken met ouderverstoting na een vechtscheiding bij de BFF (13 jr) van mijn dochter. Haar ouders waren onze beste vrienden. Een ouder is dat nog steeds, maar die is dus verstoten. De andere ouder isoleert de dochter en niemand van een heel groepje goede vrienden krijgt meer contact. Wat kunnen wij doen om te laten weten dat we aan de dochter denken en veel van haar houden en zij (en ook beide ouders) altijd welkom zijn? Of moeten wij dat juist niet doen? Wat moeten we wel doen? GSM/Social media wordt geblokt, behalve bij mijn dochter. Mijn dochter krijgt nooit meer antwoord op uitnodigingen om samen af te spreken in de app, maar ze krijgt wel hartjes, BFF-afbeeldingen, enzo van dat meisje. Wij vermoeden (en hebben daar sterke aanwijzingen voor) dat die ene ouder alles controleert van de dochter. Namens mijn man, mijn dochter en mijzelf hartelijk dank voor jullie antwoord. Astrid.

Ik ben Marielle, gescheiden na een moeizaam huwelijk waarin communicatie het grootste probleem was, heb twee kinderen: een van 11 en een van bijna 13. Ik doe enorm mijn best om goed te communiceren met mijn ex en de kinderen hierin zo min mogelijk te belasten en zet mezelf al vaak aan de kant in het belang van de kinderen. Maar ik merk dat me dat steeds meer stress geeft en het me soms ook niet meer lukt. Dochter wil eigenlijk ook niet meer naar vader toe en ik probeer al steeds naar hem te vertalen waarom ze zo boos is maar dat komt niet aan. Hij kan het op een of andere manier niet. Vader liet bijvoorbeeld niet weten dat hij een nieuwe vriendin had in januari, ik hoorde dat via de kinderen en moet op dat moment ook omgaan met mijn eigen emotie hierin omdat ik niet voorbereid ben. Dat gebeurde ook toen ze na de zomervakantie ineens bij hem is gaan wonen en ik dat ook weer via de kinderen hoorde. En eigenlijk gaat dat overal mee. Ik vraag steeds of hij belangrijke dingen met mij wil delen maar dat doet hij niet. Hij neemt eigenlijk weinig verantwoordelijkheid. Als ik namens de kinderen een mail stuur met wat ze mij vertellen dan gaat hij zich verantwoorden of dingen wegrelativeren en het enige wat ik kan doen is de kinderen hierin coachen. Afspraken maken wil hij niet. Ik voel me enorm machteloos. Hoe ver moet ik hierin gaan?

Hallo lieve kinderen, Sinds een aantal maanden weten mijn man en ik dat we gaan scheiden. We hebben 1 zoontje van 3,5 jaar. Ik heb 2 vragen: 1: Hoe en wanneer vertellen we ons zoontje dit? Papa woont nu een paar dagen per week ergens anders (er was veel ruzie en spanning). We zeggen op advies van een jeugdwerker dat papa "Werken" is. Hij ziet hem om het weekend en ook elke donderdag de hele dag. Zeg je het pas als ik een ander huis gevonden heb? Dat kan nl nog maanden duren. En ons zoontje is nog zo klein. Ik wil niet liegen maar hem ook niet onnodige van streek maken omdat er nog geen "gevolgen" zijn nu. 2: De papa vind veel van de opvoedregels onzin of vind dat ik zeur. Voorbeeld: ik zeg tegen de papa dat hij beter de tanden van ons kindje moet poesten, want hij krijgt al een gaatje en overal bruine vlekken. De papa zegt dat ik zeur en dat hij het op zijn manier doet. Dat zegt ie over alles, maar het is niet goed voor de gezondheid van ons kindje. Hij doet hem ook geen jas aan als het buiten 9 graden is. Of: als hij moet huilen zegt hij: ophouden daarmee, huilen is voor babies jij bent een grote jongen dus stop ermee! Ik vind hem een slechte vader. Toch wil ik dat ons kindje zijn papa mag en kan zien. Maar hoe krijg ik hem zover dat hij beter voor hem zorgt? Ons kindje is nog te klein zelf te zeggen dat hij het wel of niet wil. Ik wil geen ruzie, dus ik slik een hoop in, maar het voelt niet goed om co-ouderschap te doen. Wat moet ik nou doen?