Hoi, mijn ex vrouw heeft nu 3 maanden een nieuwe vriend. De kids zijn 5 en 6, en dit weekend voor het eerst aan hem voorgesteld. Zaterdag wat gedronken en maandag bij hem thuis geweest, en nu aankomende vrijdag gaan ze bij hem slapen. Ik vind dat stiekem veel te snel qua hoeveelheid en ben bang dat de kids hier op den duur last van gaan krijgen. Ik probeer dit aan te geven maar helaas komt het niet goed over. Ik heb nu 2 1/2 jaar een relatie, oké wij zijn erg langzaam en rustig wat betreft de kids. 1 x bij haar geslapen en zei 1 x hier en 1 x samen op vakantie geweest. Doordeweeks zien ze haar wel als de kids bij mij zijn. Nu zou ik graag jullie mening hier over krijgen want kids know best!!

Lieve jongeren van Villa Pinedo, Wat fijn dat kinderen en ouders met hun vragen terecht kunnen bij ervaringsdeskundigen als jullie en wat tof dat jullie er zoveel energie in steken om vragen te beantwoorden. Ik ben moeder van twee meisjes van 5,5 jaar en 2,5 jaar oud. Hun vader wil graag dat ze in eerste instantie twee dagen per week bij hem zijn, later wil hij dit uitbreiden. Voor nu stelt hij voor dat de ene week de meisjes van vrijdag einde middag tot zondag einde middag bij hem zijn. Voor de andere week stelt hij voor dat de meisjes van maandag einde middag tot woensdagochtend bij hem zijn. Dat zou betekenen dat ik de meisjes op maandagochtend naar school/oma breng met de mededeling dat papa hen die middag ophaalt, en op woensdag precies andersom. Zeker voor mijn gevoelige vijfjarige lijkt me dit best lastig en denk ik dat een wisselmoment op bijvoorbeeld zondagmiddag, waarbij ik hen zelf naar hun vader breng, fijner is. Hoe hebben jullie dit ervaren? Hadden jullie liever een wisselmoment met een directe overdracht van de ene ouder naar de andere ouder (bijvoorbeeld zondagmiddag brengt moeder de kinderen naar vader) of juist liever een wisselmoment zonder contact tussen de ouders op een schooldag (bijvoorbeeld moeder brengt de kinderen naar school, vader haalt ze uit school)? Als er nog andere dingen zijn die jullie graag willen meegeven in het belang van de kinderen, hoor ik dat ook graag! Liefs, Marjan

Lieve jongeren, Ik heb een zoon van 12 en een zoon van 15 beiden gaan ze niet graag naar hun vader. Ze durven dingen niet te vertellen tegen hun vader omdat ze bang zijn dat hij boos wordt. Als er al eens iets gebeurt dan zeggen ze gelijk niet tegen papa zeggen mama. Vaak kom ik hun daar ook in tegemoet om hun vertrouwen niet te beschamen. Als ze eens huilend thuis komen omdat er iets gebeurd is op school mag ik ook niets zeggen want dan zijn ze wederom bang dat hij boos wordt. Dingen die fout lopen daar in huis daar krijgen de kinderen de schuld van als het vlees eens aanbrandt bv dan krijgt de oudste zoon de schuld hij had moeten opletten. Ze kunnen niet zichzelf zijn bij hem zeggen ze tegen me. Ze vinden ook dat ze het irritant vinden dat hij de ideale vader uithangt op fb en bij school de leerkrachten enzo. Maar dat hij daarwerkelijk niets doet met hun in het weekend dat ze bij hem zijn. Het liefst gaan ze helemaal niet meer maar ik kan ze tot nu toe nog altijd naar hem toe laten gaan. Door dat ze zichzelf niet kunnen zijn kan het af en toe bij mij botsen want na dat weekend moeten ze zich kunnen uitleven en hun frustraties kwijt wat logisch is. Ik luister altijd naar hun als ze iets te vertellen hebben maar geef geen negatieve reactie of wat dan ook op hun vader. Het enige wat ik zeg probeer er met papa over te praten nee doen we niet bang dat hij boos wordt. Ik heb het een keer geprobeerd en idd hij werd boos er was niks van waar. Alvast bedankt

Hoi, Op dit moment liggen mijn ex en ik in scheiding. Wij hebben twee kinderen van 6 en 3 jaar. We hebben de tijd met de kinderen verdeeld voor nu en gaan dit voor de toekomst vastleggen in een ouderschapsplan. Wij verschillen nu van mening over oppassen op de kinderen in "elkaars" tijd. Mijn ex is van mening dat we altijd elkaar als eerst moeten benaderen hiervoor. Ik denk dat het rustiger is om in eerste instantie zelf een oppas te regelen in onze tijd met de kinderen. Uiteraard kunnen we hier in noodsituaties altijd van afwijken. Kunnen jullie mij vertellen hoe jullie dit ervaren en wat het beste zou zijn om te doen volgens jullie? Alvast bedankt!

Goedemorgen, Sinds een aantal maanden zijn de papa en ik uit elkaar van onze twee kindjes. 3 en 7 jaar. Door de communicatie is het een parallel ouderschap geworden. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee? Ik ben vooral benieuwd ook, naar wat is nou voor kinderen belangrijk in de zorgverdeling. Op dit moment gaat het eigenlijk zoals het was. En dat is dat ik meer de zorg doe en vooruit kijk als het gaat om kleding, tandartsen, sporten, verjaardagen etc. Ik mis daarin een stukje initiatief van de papa en vraag mij af of parallel (is eigenlijk co ouderschap) wel geschikt is en de kinderen niet meer gebaat zijn met omgangsregeling met zeker tijd bij papa. Maar dat je niet hoeft te overleggen, geen discussie hoeft te hebben over wat de 1 wel of niet doet en de kinderen iig niets merken. Maar misschien veranderd dit in loop van de tijd wel en zal de papa dat zelf gaan doen. Ik wil voorkomen dat er conflict komt over dingen die niet zijn gedaan, en de situatie voor de kindjes zoveel mogelijk stabiel blijft in deze gekke tijd.

Lieve jongere(n) bij Villa Pinedo, Mijn dochtertje van 8 jaar wil niet meer bij haar vader, en zijn vriendin, logeren. Kan je een kind van net 8 jaar dit laten beslissen? Ze kan zelf niet echt een reden geven waarom ze er niet wil logeren maar wordt vooral heel verdrietig als ik zeg dat papa en mama dit voor haar beslissen en ze binnenkort een weekend moet gaan logeren. Vader woont in Spanje en komt soms naar NL, naar zijn vriendin. Ze mag 2 nachtjes p/mnd logeren. (door Corona had ze hem 2 maanden niet gezien) Om die reden is ze onlangs wel een middagje met hem op stap geweest. Zo kon ze in mijn ogen weer wat wennen maar nóg wil ze niet logeren. Ik maak haar zo verdrietig als ik erover begin maar het lijkt me ook goed een standpunt in te nemen zodat zij het wel los moet laten en er geen zorgen over hoeft te hebben. Tja, wat is nu wijsheid. Ik word ook ongelukkig bij het idee dat zij daar dan ongelukkig is. Anderzijds is misschien zo dat als ze er eenmaal is, het allemaal mee valt. Hoe serieus neem ik mijn dochter. Speelt er echt iets of is ze echt gewoon het liefste thuis wat ik natuurlijk wel denk maar dit moet geen reden zijn. Doordat vader in de woning verblijft van zijn vriendin voelt het voor haar misschien niet als eigen. Bij de vriendin zijn de regels zeer strikt en streng. Terwijl hier thuis gaan we meer op een pedagogische wijze met elkaar om en is er ruimte voor gesprek. Wat vinden jullie? Wat moet ik doen? groetjes van een mama

Ik ben gescheiden 2 jaar geleden na bedrog van 9 mnd door mijn ex na 34 jaar fijne relatie. Mij en 2 kinderen achterlatend. Oudste zoon vlucht steeds meer weg, rookt, blowt en lapt alle regels aan zijn laars. Gaat slecht op school en wil altijd weg. Is boos op alles en iedereen maar vooral tegen mij. Hoe kan ik hem helpen. Heb het gevoel dat ik hem aan het kwijt raken ben.

Voor mij een zeer ingewikkelde kwestie aan het worden! Mijn (ex)partner en ik liggen nog in scheiding, wij hebben 2 kinderen en zijn nog in onderhandeling met mediation over de afhandeling van het ouderschapsplan en convenant. Echter gedurende deze periode heeft mijn ex-partner een hersen infarct gehad waardoor zij nu, reeds langere tijd, in het ziekenhuis en nu revalidatiecentrum ligt. Hierdoor heb ik de volledige zorg op mij genomen en zodra zij weer in staat is om voor onze dochter te zorgen zal het weer in co-ouderschap zijn. Nu komt er een kwestie waar ik even totaal géén raad mee heb, mede omdat mijn ex-schoonfamilie zich met de zaak begint te bemoeien (op een zeer vervelende manier). Mijn dochter (6 jaar) breng ik graag 1 dag in de week bij haar moeder (die verbintenis is belangrijk om te behouden, ook al is er een corona periode), echter wilt mijn dochter zelf niet gaan. Ook niet op meerdere keren aandringen en moet haar verplichten de auto in te stappen. Hoe kun je hier het beste mee omgaan? en wat is het belang van mijn dochter in deze? Even geen naam

Hallo, ik zit met het volgende probleem. Mijn partner heeft in zijn vorige relatie 2 kinderen gekregen die wij met alle liefde bij ons thuis ontvangen. Nu is het zo dat ik in een korte tijd zo een goede band heb opgebouwd met zijn zoontje en dochtertje dat ze me van alles in vertrouwen vertellen voor het slapen gaan. Zij willen dan "even praten". Hij is 6 jaar oud en enorm pienter voor zijn leeftijd. Hij heeft me een aantal zaken ik vertrouwen verteld die ik wel met mijn partner gedeeld heb, maar die mij zo erg storen en dwarszitten dat ik er gewoon niet van kan slapen. Zo wil zijn zoon graag 14 dagen per maand bij ons slapen en snapt hij niet waarom hij maar 1 of 2 nachten bij ons slaapt (zijn moeder vertelde hem dat wij ze niet willen hebben). Hij vertelde me ook dat hij zijn moeder heeft horen zeggen dat papa een andere vriendin heeft en daarom geen tijd/zin heeft in hen (ze heeft ze 4.5 maanden afgepakt en weggehouden van mijn partner). Ik ben hier heel erg van geschrokken en heb hem natuurlijk gerustgesteld. Hij bevestigde ook dat hij onze liefde voelde en wist dat mama jokte, want wij doen alles voor hen. Wanneer mijn partner mailt krijgt hij geen reactie en wanneer ze voor de deur staat schreeuwt ze waar de kinderen bij zijn tijdens het ophalen van de kinderen. Ik ben zo erg van haar geschrokken dat ik mij echt zorgen maak om de kinderen. Wat kan ik doen behalve een luisterend oor bieden? Ik voel me machteloos en ik vind het zielig voor de kleintjes.

Goedemiddag, Mijn kinderen in de leeftijd van 4, 10 en 12 gaan bijna voor de helft van de week naar hun vader. Nu hebben de oudste 2 een mobieltje. Ze mogen van mij altijd contact hebben met hun vader als ze daar behoefte aan hebben en ik vind het ook prima als mijn ex man appt naar hen(dit doet hij amper). Andersom is het anders en krijg ik steeds de wind van voren als ik mn kinderen app om bv te vragen hoe het gaat of als antwoord op hun appjes. Mijn ex zegt dat dit de kinderen schaadt. Is dat zo? En is het beter als ik niet vanuit mijzelf app of aan hen vraag of ze een leuke dag gehad hebben?