Dag, Ben al 7 jaar gescheiden we zijn allebei opnieuw getrouwd en hebben samen drie jongens van nu 16, 14 en 12. De jongens zijn om het weekend, vakanties verdeeld, en om de week de donderdagavond, bij hun vader. Nu is de omgangsregeling nog steeds die uit het begin. Merk aan de jongens dat ze wel meer vrijheid willen bij ons "bevechten" ze die en bij hun vader niet. Hoe kan ik hier mee omgaan wat voor hun het beste is. Als voorbeeld met de krokusvakantie willen we graag gaan skieen eventueel met zijn allen, echter volgens de omgangsregeling zijn ze bij hun vader, met hun vader gaan ze niet maar ze zouden heel graag met ons mee willen. Echter dit is onbespreekbaar voor hun en mij. Dank alvast voor je reactie Groet Daniëlle

Mijn dochter van 15 jaar woont sinds 3 mnd bij mijn ex man. Het is een heel gecompliceerd verhaal maar hij is meer dan een half jaar opgenomen geweest in de psychiatrie en heeft daar zijn huidige vriendin leren kennen die de helft jonger is dan dat hij zelf is. Nu woont hij alweer meer dan een jaar samen, ik woon ondertussen ook samen met mijn nieuwe vriend. Mijn kinderen,m'n zoon 11 jaar en m'n dochter,hebben het mij zeer kwalijk genomen dat ik wilde scheiden en mijn ex man heeft mij steeds alle schuld overal van gegeven, dit doet hij nog steeds. Hij kan ook erg goed manipuleren en hij zet alles naar zijn hand. Helaas wil hij ook niet communiceren met mij,afspraken maken over wat dan ook zijn er maar hij komt niets na. Mijn zoon gaat heel af en toe naar hem toe,mijn ex man zelf neemt bijna geen contact met hem op. En mijn zoon wil zelf ook weinig aan het contact doen terwijl ik hem daar regelmatig in stimuleer. Nu heb ik sinds 2 weken helemaal geen contact meer met mijn dochter, ik stuur regelmatig een sms en laat haar op die manier weten dat ik aan haar denk en dat ze altijd welkom is. Ze is een heel koppige puber. Ze heeft in het begin van de scheiding aan gegeven, 1,5 jaar geleden, dat ze bij haar vader wilde wonen en mij nooit meer wilde zien. Omdat ze toen niet bij hem kon/mocht wonen van mijn ex hadden wij de tijd om aan onze band te werken en dat ging goed. Nu doet het mij ontzettend veel verdriet dat ze geen contact momenteel wil, ze heeft er niets over gezegd maar ze reageert gewoon niet. Wat kan ik hier aan doen. Tips van "laat het rusten ze komt wel weer bij je terug", heeft weinig nut. Ik mis haar nu en ik wil zo graag haar af en toe zien of horen.

Hallo, ik ben een mama van 3 super geweldige kids. Ik lig in scheiding met hun papa. En we staan onder OTS bij BJZ. Vanaf moment 1 klikt het niet met de gezinsvoogd. Ik heb al 2 schriftelijke aanwijzingen van BJZ gekregen en die zijn ongegrond verklaard. De klachtencommissie van BJZ heeft bevestigd dat BJZ niet naar mij luisterd. Ook JUZT heeft bevestigd dat het niet goed gaat met deze gezinsvoogden. Vervolgens na de uitspraak van de 2e schriftelijke aanwijzing heeft mijn advocaat gelijk een mail naar BJZ gestuurd en gevraagd om een gesprek, maar in plaats daarvan krijg ik de volgende dag een telefoontje van de gezinsvoogd, met de mededeling er is een crisis verzoek gedaan dus je krijgt je kinderen niet meer te zien. Ze denderen maar door en niemand stopt die gezinsvoogden. Ondertussen ligt er ook alweer een 3e schriftelijke aanwijzing. Wie weet nog wat ik kan doen, want ik ben echt radeloos. Ik veaag ook al 5 weken om een gesprek met de teamleider, maar die verzint iedere keer iets anders. De directeur heeft ook nog niet gereageerd. Ik heb nu al mijn kinderen in 5 wk 2 keer een uurtje onder toezicht mogen zien. Terwijl ik er juist altijd voor hun was. BJZ bezorgt juist die kinderen een trauma. HELP, wie kan mij helpen, want de kinderen gaan hier aan kapot maar ik ook.

Mijn ex laat mijn kinderen van 11 en 7 jaar zelf naar school fietsen van hilversum oost naar bussum zuid. Ik vind dit niet verantwoord, kan ik hier iets tegen doen?

Mijn man en ik liggen op dit moment in echtscheding. Omdat we allebei het goed willen doen voor de kinderen hebben we gekozen voor een mediator. We zijn nu een aantal keer geweest maar het wil niet echt vlotten. Elke keer dat we daar komen zijn we weer minimaal een half uur kwijt om hem duidelijk te maken dat de afspraken die we maken bindend zijn maar elke keer houd hij zich niet aan de afspraken. Ik woon samen met de kinderen in onze echtelijke koopwoning en om het weekend ga ik weg en is hij hier met de kinderen. In deze weekenden haalt hij de meest kinderachtige pesterijen uit (nieuwe fles badschuim leeggooien, spullen verstoppen, fruit en koeken en ranja voor school opmaken zodat ik op zondagavond weer wat bij de buren moet gaan halen etc) Ook houd hij belangrijke informatie achter, bv loongegevens want hij wil geen alimentatie betalen. Zodra we bij de mediator zijn beloofd hij van alles maar uit eindelijk doet hij er niks mee. De mediator staat nu op het punt de stekker eruit te trekken zodat we allebei een eigen advocaat kunnen nemen. Dan gaan we het traject van een vechtscheiding in. Hoe ga ik hem bewegen dat te doen wat goed is voor zijn kinderen. Bv mee betalen in de vaste lasten (ik kom alleen al voor de rekeningen 400 euro per maand te kort) hoe motiveer ik hem om niet in de weekende dat hij met de kinderen is te overladen met van alles en nog wat (nieuw speelgoed, bioscoop, macdonalds, zwembad). En nog belangrijker. Ik merk dat het met de dag moeilijker wordt om op mijn tong te bijten en tegen de kinderen positief te blijven. De kinderen gaan vragen stellen. Waarom doen we nooit iets leuk met jou mama, waarom heeft papa allebei de auto's en wij niet 1 (hij heeft ze zonder overleg meegenomen en we wonen in een dorp zonder voorzieningen). Kortom. Ik sta financieel en emotioneel met mijn rug tegen de muur. Ik zie niet meer hoe ik een vechtscheiding kan voorkomen. Hoe ga ik hem zo ver krijgen zijn verplichtingen na te komen, zich te houden aan de afspraken en te stoppen met de pesterijen. Hoe ga ik me groot houden en tegenover de kinderen positief blijven over hun vader. Verhuizen is (nog) geen optie. De hypotheek en woning staan op beide namen. Hij weigert te betalen. Als ik een andere woning accepteer van ik hier de hypotheek niet meer betalen.

Hallo, Ik ben 8 jaar geleden gescheiden van mijn vrouw en daar hadden wij een zoon uit deze is nu 11 jaar. Ik ben kort daarna verliefd geworden op de vriendin van mijn ex vrouw en opnieuw getrouwd. (Tja dingen gebeuren.) Mijn ex-vrouw was hier uiteraard niet blij mee en heeft dat ook duidelijk kenbaar gemaakt naar mij zoon toe , en waarschijnlijk soms nog steeds Wij wonen allemaal in het zelfde dorp en ze negeren elkaar ook totaal. Dit heeft als gevolg dat mijn zoon met plezier naar mij gaat maar met tegenzin naar zijn stiefmoeder. Zelfs een hand geven met verjaardagen is al lastig laat staan een knuffel of een kus Uiteindelijk omdat mijn zoon zich zo afstandelijk beweegt bij ons thuis naar mijn vrouw toe is het voor mijn vrouw moeilijk om nog spontaan te kunnen blijven doen richting mijn zoon. Ze accepteren elkaar maar ook niet meer dan dat. Nu komt de vraag .. Hoe kan ik deze situatie veranderen zodat ze meer tot elkaar komen en elkaar niet enkel gedogen Ik verwacht geen wonderen maar ze leven nu totaal langs elkaar heen. Mvg

Wij gaan scheiden omdat mijn vrouw een relatie is begonnen met een ander. We hebben het op de volgende manier verteld aan onze zoon van 7 jaar en dochter van 6 jaar. Hij was boven aan het spelen, we hebben hem gevraagd om naar beneden te komen en even naast ons te komen zitten op de bank want mama en papa moesten iets vertellen. Ouders: Jesse, papa en mama gaan binnenkort scheiden. Voorlopig blijven we nog samen hier wonen tot alles goed is geregeld voor jou en je zusje. Jesse: Waarom? Wie blijft er hier wonen? Mag ik de andere dan wel nog zien tijdens de vakantie? Ouders: Jesse weet je nog vorig jaar had je verkering met Quinty, maar op een gegeven moment was de verkering klaar toch? Maar nu zijn jullie toch ook nog beste vriendjes! Nou bij papa en mama is de verkering ook uit, maar we zijn nog steeds beste vriendjes en dat zullen we altijd zijn. Wie er hier blijft wonen weten we nog niet jongen. Jesse mama en papa zien jou en de zus allebei heel graag en daarom hebben we besloten dat jullie de ene week bij mama zijn en de andere week bij papa. Dat je maar weet als er iets is of je wil iets vragen of zeggen dat je dat altijd mag doen aan mama of papa, want wij zullen er altijd zijn voor jou en de zus. Jesse: ik begrijp het, ik vind jullie allebei lief en wil niet dat jullie uit elkaar gaan. Maar dan moet ik wel een tweede tablet eentje voor bij papa en eentje voor bij mama. ouders: kom hier lieve schat voor een kroel, want mama en papa houden van jou. Ik hoop dat we het op deze manier een beetje goed hebben gedaan. Zo niet hoor ik graag wat we nog beter kunnen doen. Mvg Mark

Goede dag allemaal, Als ongeruste vader maak ik me zorgen over het welzijn van mijn 3 jarige zoon. Zou graag advies willen krijgen waar ik hem het beste mee kan helpen. De relatie met zijn moeder is nu bijna 2 jaar gelden op een vrij heftige manier stukgelopen. De communicatie onderling is niet best, tevens is er veel onderlinge strijd waar mijn zoon veel last van heeft. Wat ik merk is dat mijn zoon het prettig vindt om met mij op te trekken en vraagt hier steeds meer naar. Moeder ziet dit niet zo zitten en probeert de omgang steeds te beperken. Hij is nog heel jong maar waardoor hij zich nog niet kan uiten, maar het helen en brengen word steeds lastiger, de wisselingen heeft hij veel moeite mee, dat is over en weer. Bij mij vertoond hij een andere gedrag dan bij zijn moeder. De duidelijkheid en de structuur die ik hem aanbied word als prettig ontvangen, helaas bij moeder schopt, slaapt en bijt hij, krijg de signalen dat er geen duidelijke structuur is. Hij is nog heel jong maar vertoon een vermoeide in druk te hebben waarbij je ziet dat hij veel spanning heeft, bij moeder geeft hij aan dat hij veel buikpijn heeft en nu veer het eerst ook bij mij, waarbij ik hem gelopen heb om tot rust te komen en zijn buik pijn te verlichten.Waar ik me erg zorgen over ik is dat mijn zoon op deze jonge leeftijd een vermoeide en ongelukkig indruk maakt, waarbij hij last heeft angst. Ik zou hem graag hiermee helpen en daar heeft hij beide ouders voor nodig, maar samen kunnen we het niet oplossen om dat één ouder wel wil en de andere niet. Wat kan ik voor hem betekenen?

Januari 2013 zijn mijn ex en ik gescheiden en sinds toen hebben wij om de week in ons te koop staande huis gewoond. Dat “birdnesting” ging eigenlijk heel erg goed en was erg fijn voor de kinderen want alles bleef voor hun precies hetzelfde. Enige wat er veranderde was dat de ene week papa er was en de andere week mama. Nu bijna twee jaar later is ons huis, 8 KM van school, dan eindelijk verkocht. Situatie is nu echter zo dat mijn ex naar stad A (25 KM van school) wilt en ik wil dat mijn kinderen op hun eigen school kunnen blijven, bij hun eigen vriendjes in de buurt, op hun eigen voetbalclub kunnen blijven zitten etc. Ooit was er het plan om ook naar stad A te verhuizen maar in die anderhalf jaar tijd dat ons huis te koop stond is er een hoop gebeurd. Ik heb een hoop scheidings boeken gelezen, heb de workshop voor gescheiden ouders gevolgd en heb veel gepraat met andere mensen. Maar hetgeen wat het meest met mij gedaan heeft zijn toch bepaalde uitspraken van de kids en doordat ik ze nu veel vaker van school haal zie ik ook echt veel meer hoe ze met vriendjes omgaan etc… Als ik zoon van 5 dingen hoor zeggen zoals dit tegen een vriendje "Jij mag op mijn 5e, 6e, 7e, 8e, 9e verjaardag komen, jij mag altijd op mijn verjaardag komen!” Op zo’n moment zit ik dan echt met tranen in mijn ogen. Ik kan/mag mijn zoon dan gewoon niet zo uit zijn sociale omgeving trekken, daar voel ik mij echt totaal niet goed bij. Datzelfde geldt ook voor mijn oudste zoon van 12 (groep 8). Hij speelt met een bepaald groepje vriendjes eigenlijk altijd. Met veel van deze jongens speelt hij al vanaf jongs af aan en ik wil er niet aan denken om dat overhoop te gooien. Nu kreeg ik een mail van met ex waar dit in stond: Ga dit maar eens voorleggen aan een psycholoog, of aan villapinedo als vraag. Dus bij deze. ---- Jij denkt dat je het voor de kinderen goed doet door ze in dorp B (hier zit de school) te laten...dat is niet zo en juist heel slecht... Straks is het zo dat ik in stad A woon en jij in stad C (op 15 minuten fietsen van school). De kinderen moeten van jou verplicht in hun eigen omgeving blijven terwijl ze daar niets meer hebben. Jij bent degene die daar graag wil blijven omdat het voor jou vertrouwd is. Voor de kinderen zou het het beste zijn als ze op een nieuwe plek waar ze gaan wonen nieuwe vriendjes kunnen gaan maken en in de buurt op school kunnen zitten en niet altijd maar gebracht en gehaald. Natuurlijk zal het begin moeilijk zijn, maar dat begin is vanaf januari (datum overdracht huis) al heel moeilijk voor ze. Dat maakt het niet makkelijker alle ze gaan weten dat ze in stad C en stad A moeten wonen en weer in een dorp B op school moeten zitten van jou. We kunnen ze zeggen dat ze beiden hun jaar op school afmaken. Dan is groep 3 in stad A voor zoon van 5 een heel mooi nieuw begin en voor zoon van 12 de middelbare een mooi nieuw begin. En natuurlijk is dat even moeilijk voor ze, maar het is nog veel moeilijker voor ze wat jij nu wil. Dan moeten ze dus tot ze 18 zijn in 3 plaatsen leven...dat is pas moeilijk! Jij zegt dat je alles doet in het belang van de kinderen, maar daar gaan wonen is alleen in jouw eigen belang dat is wat jij wil. Ga dit maar eens voorleggen aan een psycholoog, of aan villapinedo als vraag. Wat jij wil gaan doen is het aller slechtste voor de jongens. ---- Ik ben van mening dat mijn kinderen niet hebben gevraagd om deze scheiding en dat dat ons probleem is en door hun hele sociale leven in 1 klap overhoop te gooien maak je het ook hun probleem. Maar ik ben benieuwd jaar jullie mening/gedachten hierover.

Hoi allemaal, Ik heb een vraag als ouder, mijn dochters worden door moeder heel subtiel gemanipuleerd en ik wordt zo veel mogelijk door moeder uitgesloten. Een voorbeeld: moeder plant regelmatig de agenda van m'n dochter zo vol op de dagen dat ze bij mij zijn dat mijn dochter vaak niet thuis is en dan ook nog activiteiten heeft die ze denkt liever met haar moeder te doen. Het heeft vaak tot gevolg dat op dinsdag dochter buik- en hoofdpijn had en niet naar school wilde. In mijn ogen te weinig rust gehad. Mijn dochter en ik hebben hier al regelmatig onenigheid over gehad, zij ziet mij al als de boeman die altijd nee zegt. Ik heb haar gezegd dat een volgende keer zij op dinsdag weer ziek is zij gewoon naar school gaat en dan maar op woensdag ziek moet zijn als zij bij moeder is, ik ben ook bang dat men straks zegt: "als zij bij haar vader is is zij altijd ziek op dinsdag, of "hij houd haar wel heel makkelijk thuis"! De spanningen die door moeder worden veroorzaakt heeft naar mijn idee zeer zijn weerslag op de relatie tussen mij en m'n dochter. Ik ben ook doodsbang dat moeder haar zin uiteindelijk krijgt en mijn dochter uiteindelijk geen contact meer met mij wilt.kan iemand van jullie mij enig advies geven hoe hier mee om te gaan? Mijn dochter wilt totaal niks over de schijding praten of horen en ziet mij eigenlijk alleen maar bozig of geïrriteerd, ik ben heel slecht in een poker-face opzetten of toneelspelen. Ik loop ook al met de gedachte om het maar op te geven en haar dan maar het idee te geven dat ze geen contact meer wilt of zelfs dat ik het niet meer wilt! Ik heb begrepen dat er vrij weinig te doen is tegen zo'n treiterende ex maar wat kan ik doen dat mijn dochter's zelf in gaan zien dat het gewoon niet waar is wat hun moeder hun wilt doen geloven.