mijn vader heeft borderline en mijn moeder is net van hem gescheiden( de rechtszaak moet nog beginnen) ik heb door een aantal gebeurtenissen ervoor gekozen geen contact te hebben met hem. ik begin door hem misschien ook borderline te ontwikkelen maar mijn casemanager weigert mij daadwerkelijk te helpen en neemt de kant van mijn vader in dit verhaal en dit doen mijn behandelaars en psycholoog ook. weet iemand een manier waardoor ik onder mijn vaders voogdij uit kan komen om volledig los van hem te komen staan en ze wettelijk niks meer met hem te maken moeten hebben?

Waarom moet mijn vader altijd klagen over mijn moeder. Ik heb hem al zo vaak gezegd dat hij moet stoppen. Waarom houdt mijn vader zijn belooftes niet na.

Hi allemaal. Ik vind het best moeilijk om hierover te praten, maar sinds het anoniem is durf ik het hierop toch wel. Ik struggle de laatste tijd erg veel met sombere gedachtes en zelfbeschadiging. Verschillende factoren, waaronder mijn thuissituatie, druk vanuit school en een gevoel van eenzaamheid zijn hier de oorzaak van. Ik ben van mijzelf een meisje dat 'altijd vrolijk' is en vind het moeilijk te laten zien hoe ik mij écht voel. Op school en bij mijn familieleden heb ik dus altijd een masker op en doe ik alsof alles goed gaat. Maar ik zie zelf in dat het niet goed gaat en dat ik hulp nodig heb. Echter, in het verleden hebben mijn ouders heel slecht gereageerd op mijn mentale gezondheid en mijn zelfbeschadiging. Ik wil dus gewoon echt absoluut niet dat dit bij m'n ouders terecht komt en ik weet dat als ik hulp vraag aan school of mijn huisarts, mijn ouders er op een gegeven moment bij betrokken gaan worden. Dit wil ik echt vermijden. Hierdoor zit ik wel in een cirkel, waar ik voor mijn gevoel niet meer uitkom. Ik ben niet gediagnosticeerd, dus ik wil mijzelf niet depressief noemen, maar dat is hoe het voelt. Ik ben echt op het laagste punt in mijn leven en zie nog maar één uitweg. Iemand tips? Ik weet dat ik hulp nodig heb, en sta ook open voor hulp, maar ik durf en kan gewoon niet over mijn gevoelens praten. Ik klap direct dicht zodra het onderwerp 'mentale gezondheid' naar boven komt en krijg zo'n enorme brok in mijn keel.

Waarom denken mijn ouders dat ze moeten scheiden om met elkaar te leven?

Hi iedereen mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was (bijna 1 jaar geleden) maar ik heb het er soms zoo moeilijk mee dat ik soms denk om zelfmoord te plegen. ik heb het ooit eens tegen een vriendin gezegd maar die is er eigenlijk niet meer op ingegaan en soms denk ik echt waarom besta ik kon ik niet gewoon dood geboren zijn ofz Mijn hoofd is letterlijk een gekkenhuis, ik kan bijna niet meer nadenken op sommige momenten. Heeft iemand een idee wat ik kan doen?

ik een moeilijke thuis situatie, maar dat weten mijn ouders eigenlijk niet. ik vind het wel lastig en daar door wil ik soms zelfmoord plegen wat kan ik er tegen doen??

hallo, dit gaat over de gezondheid over mijn broertje. mijn broertje is 9 jaar oud en in groep 6 zit hij nu, hij is in de ochtend niet naar school te krijgen, hij geeft aan dat hij dan buikpijn heeft waarvan wij niet zeker weten of dat zo is want hij liegt weleens vaker. hij huilt vaak op school en vind school gewoon echt niet leuk. en als we gaan avond eten dan eet hij geen een stukje groente, nooit niet, maandag tot zondag bijna niet. hij wil het gewoon echt niet, gister avond maakte hij een heel gedoe over 1 snijboontje die hij niet wilde eten, uren aan tafel gezeten en hij doet het gewoon niet. hij kan die knop gewoon niet omdraaien, met alles niet. vorig jaar was het al zo maar nu dit jaar met de scheiding is het veel erger geworden, hij heeft waarschijnlijk wel een soort vorm van autisme, maar het is zo´n gedoe de heletijd het zelfde liedje, elke dag. wat zouden we kunnen doen om voor hem die knop om te draaien en het leuk te vinden op school en toch die groentes te eten bijvoorbeeld?

hallo, ik voel me raar, beetje verward. ik weet niet wanneer ik naar mijn vader moet, welk weekend wel of niet want mijn ouders wisselen weekenden regelmatig. ik weet niet hoe mijn verjaardag eruit gaat zien, ik vind het eng om überhaupt mijn verjaardag te vieren want mijn ouders zijn om een stomme reden uit elkaar gegaan en bijna niemand van hun vrienden en familie is het daar mee eens (mijn moeder is soort van het slachtoffer), mensen vinden mijn vader niet meer aardig maar die komen dan wel met de feestdagen langs enzo, en mijn vader die is daar natuurlijk dan ook bij, vind ik heel spannend en gênant tegelijk. mijn moeder is nog heel verdrietig van de scheiding en mijn vader minder maar die heeft een vriendin, ook 1 van de redenen voor de scheiding. weet je ik kan nog uren door blijven typen maar het punt is: ik heb teveel aan mijn hoofd en word daar super onrustig, verdrietig, boos en gestrest van. wat kan ik doen om rustiger en kalmer te worden over deze situaties? groetjes Marli.

Hi, Bij ons op de studentenvereniging moeten we elk jaar een lifeline houden. Het liefste skip ik dan het stukje van de scheiding. Is er iemand die hier ervaring mee heeft, of iemand die tips heeft hoe ik dit op een easy manier kan vertellen zonder er een mega groot ding van te maken? Thanks!

Waarom is er nog steeds zoveel discussies tussen mijn ouders terwijl ze al 1,5 jaar gescheiden zijn.