Waarom besta ik?

Lieve Anoniem,

Bedankt voor jouw vraag op het Forum en wat fijn dat je ons gevonden hebt! Je schrijft dat je denkt aan zelfmoord. Ik kan mij voorstellen dat dat een lastige situatie voor je is. Ik wil je laten weten dat je vraag goed is aangekomen en dat je niet alleen bent. 

Onze vrijwilligers gaan hun best doen om jou zo snel mogelijk een luisterend oor te bieden en jou te steunen in deze situatie, maar ik wil alvast een website met jou delen waar je in de tussentijd misschien iets aan hebt. Heb je al eens gekeken op https://www.113.nl/?

Ik ga er vanuit dat je snel reacties krijgt van onze lieve vrijwilligers en andere kinderen en jongeren met gescheiden ouders!

Dikke knuffel en liefs,

van Team Villa Pinedo

Lieve dappere persoon, wat knap dat je deze gedachten hier durft te delen, dat kan niet iedereen. Dat neemt niet weg dat ik het vervelend voor je vind dat je je zo rot voelt en daardoor denkt aan zelfmoord. De wereld is echt een betere plek omdat jij er bent, daar geloof ik in. Je bent ook helaas niet de enige die zo gek wordt van gedachten dat je niet meer kan nadenken. Als je het fijn vindt om hier meer over te praten met iemand, zodat je het maar kwijt kan, een luisterend oor nodig hebt, of adviezen om de dagen en deze hectische periode door te komen, staan wij als Buddy altijd klaar voor je. Daarvoor zou je je aan kunnen melden nu je ons toch gevonden hebt. Ik weet zo uit je berichtje niet op te maken waardoor je die gedachten hebt precies, maar weet wel dat de scheiding en de moeilijke dingen die daardoor ontstaan absoluut niet jouw schuld zijn. Hoe je ouders op elkaar reageren is ook niet jouw schuld en het is ook niet aan jou om hen weer gelukkig te maken. Wat voor mij vaak helpt is om kleine momentjes in de dag te zoeken die puur voor mij zijn, zoals muziek maken of luisteren. Zo kom je even terug uit het gekkenhuis van je gedachten en terug naar jezelf, wie ben jij, en wat maakt jou blij. Hopelijk heb je hier iets aan, maar de Buddys staan altijd voor je klaar als je dat nodig hebt. Alle liefs, Lisanne

Lieve lieve x, Ik kan mij zo goed voorstellen hoe jij je voelt. Leeg, alleen, verdrietig, en het idee dat je er niet toe doet. Waarom zou je er dan nog zijn denk je dan. Ik ervaar zo nu en dan hetzelfde als jij, en kan zo goed begrijpen hoe vermoeiend het is als je hoofd zo vol zit dat je niet meer weet hoe of wat. Dan voelt het inderdaad een beetje als een gekkenhuis daarbinnen. Ik kan je ook zeker vertellen dat het niet zo hoeft te blijven. Het kan zijn dat je hier soms last van zal hebben in je leven, maar je kan er zeker wat aan doen om er beter mee om te gaan en je uiteindelijk ook beter te voelen. Ook heel goed dat je dit met jouw vriendin hebt gedeeld. Super dapper van jou ❤ Ik kan mij voorstellen dat je had gehoopt dat ze erop terug zou vragen, maar ik denk ook misschien dat je vriendin niet zo goed wist hoe ze hier mee om kan gaan en wat ze voor je kan doen. Hoe voelde het toen voor jou om het te delen met iemand? Vroeger kreeg ik ook weinig begrip wanneer ik iets aan een vriendin vertelde over mijn gezinssituatie. Ik hoopte erop dat ik mij minder alleen zou voelen, maar ik was alleen teleurgesteld wanneer ik niet de reactie kreeg waar ik op hoopte. Wel is het super belangrijk dat je hierover blijft praten met mensen die je vertrouwt en die je lief hebt, zonder verwachting dat zij het zullen begrijpen. Soms is het een goed idee om aan te geven wat jij nodig hebt, zodat de ander weet wat ze voor je kunnen doen. Hoe zou je het vinden om bijvoorbeeld tegen je vriendin te zeggen dat je graag een knuffel wil of samen iets doen wanneer je je zo voelt? Het is ook een goed idee om voor jezelf op te schrijven wat kleine dingen zijn die je kan doen wanneer je sombere gedachten hebt zoals zelfmoord. Met wie zou je even kunnen videobellen? Wat is iets wat je heel lekker vindt om te eten? Wat is een film die je vroeger heel leuk vond en terug kan kijken? Wees heel lief voor jezelf en probeer zo te denken dat je hoofd een gekkenhuis is omdat jij die gedachten eruit moet gooien. Die gedachten mogen er zijn maar ze mogen ook weer de deur uit. Dit kan je doen door te praten, te schrijven, te dansen, te zingen. Zo kan je die gedachten weer los laten. En bij Villa Pinedo kan je een buddy aanvragen waarmee je over je situatie kan chatten: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScF0ZEUo6ikyxNTaas_7FPSBD1NW0E9Ll3jBM_XW5L_WhB4XQ/viewform?pli=1 Ik hoop dat dit jou een beetje helpt ❤ Als je vragen hebt of er verder over wil praten, mag je altijd hierop reageren. Liefs, Zoé

Lieve anoniem, Wat dapper dat je dit schrijft op het forum van Villa Pinedo! Dank je wel! Je schrijft dat je het er heel moeilijk mee hebt dat je ouders gescheiden zijn en dat je hierdoor soms denkt aan zelfmoord. Dat is een hele last die je met je mee draagt! Je schrijft dat je het met een vriendin besproken hebt maar dat je daar niet echt een reactie van kreeg. Vervelend! Maar goed dat je dit met haar besproken hebt! Gedachtes zijn dingen die komen en gaan, als een soort golfjes. Ik begrijp wat je zegt met dat je hoofd aanvoelt als een gekkenhuis. Probeer op zulke momenten te denken dat gedachtes komen en gaan. Dit helpt mij altijd heel erg wanneer ik het niet meer overzie. Daarnaast denk ik dat het je heel erg kan helpen om te praten met iemand die je vertrouwd over je gedachtes. Dit kan een meester of juf zijn van school, maar ook een van je ouders of een andere familie lid. Het gaat erom dat jij je veilig genoeg voelt bij diegene om daarover te praten. Denk je dat dat iets is wat je zou lukken? Je kan je ook altijd aanmelden voor een buddy bij Villa Pinedo, hier kan een buddy jou helpen met alle gedachtes rondom de scheiding van je ouders, want onthou: jij bent niet de enige die zich zo voelt. Ik vind het soms ook nog moeilijk mee en dat is helemaal oké! Liefs, Sanne

je kan een mevrouw vragen om er over te praten anoniem waarom wil je zelf moord plegen geniet van de wereld en denk niet aan je ouders dan lukt het wel door je leven blijf gewoon levend want zelf moordplegen is geen oplossing om te doen groetjes lot