Beste villa pinedo, mijn ouders zijn gescheiden toen in 12 was, ik had er veel moeite mee en wist niet hoe ik dit moest verwerken. Ik ben heel veel gaan blowen hierdoor en blow nu nog steeds elke dag,ik heb het gevoel dat ik ben blijven hangen soort van en ik word maar niet volwassener. Mvgr Robbert

Heey villa pindedo, Mijn ouders hebben me begin januari verteld dat ze uit elkaar gaan, voor de verandering is het een moeder die de keuzes maakt. Ze zegt dat ze niet meer van mijn vader houdt, maar zowel voor mijn vader als voor mij kwam dit als een schok. Ik heb het er de afgelopen maanden moeilijk mee gehad. Ik probeer mijn gevoelens en gedachtes binnen te houden. Als iemand vraagt hoe het met me gaat zorg ik voor een waterdicht masker. Altijd maar mijn hoofd dat me verteld dat ze het alleen vragen omdat het "moet" en het antwoord er eigenlijk niet toe doet. Bindingsangst en gebrek aan vertrouwen noemen ze dat volgens mij. Ik beschuldig het gepest in mijn verleden en de continue verandering van vrienden van deze eigenschappen. Vrienden of familie zijn beide niet echt mijn houvast.. Ik ben enigst kind, de familie aan mijn moeders is radicaal anders dan dat ik ben en de familie aan mijn vaders kant woont in België. Het is dus niet zo makkelijk om er eventjes heen te gaan. Mijn ouders waren tot voorkort het enige werkelijk stabiele aspect van mijn leven. Om het alles nog iets beter te maken zit ik in mijn eindexamenjaar van de havo, moet ik volgend jaar gaan studeren. En alsof dat nog niet genoeg was is mijn vader al een aantal jaar werkloos en zullen we binnenkort allemaal in een situatie van persoonlijke faillissementen komen met als waarschijnlijke uitkomst de schuldsanering... één bepaalde uitweg lijkt op het moment erg aantrekkelijk, ook al weet dat het de verkeerde oplossing is en ik het zelf nooit zo ver zal laten komen! Ik weet niet meer wat ik wil, wat ik moet en wat de werkelijke antwoorden zijn.. Moet ik volgend jaar als net 17 jarige uit huis gaan? Moet ik alles met een vriendin delen? Of doe ik er beter aan een vertrouwenspersoon te zoeken? Hoe krijg ik de grip op mijn emoties terug en hoe deal je met een scheiding die maar door één iemand gewild is? Ik zit vol vragen maar bezit niet de kennis om erop te antwoorden... Groetjes, L.

beste villa pinedo, mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden, maar alles komt nu op, ik denk er als maar aan, ik heb tips nodig, ik kan niet meer slapen en nadenken op school. Het is vervelend. hulp zou fijn zijn groetjes anoniem

Beste lezers, Ik heb juist geen evaring met scheidingen, maar 1 van me vrienden die al een heel stuk ouder is en een baby (meisje) en een dochtertje heeft van 2jaar wil scheiden. We hebben echt heel vaak gepraat maar hij heeft de keuzen echt al in zijn hoofd gemaakt om te scheiden. Het enige wat hem thuis houdt zijn zijn twee kleine prinsesjes zoals die ze zelf noemt. De thuis situatie is heel slecht hij en zijn vriendin praten nauwlijks meer want dat loopt meestal uit op ruzie. Ook is er geen enkel lichamelijk contact meer ze slapen gescheiden doen bijna alles al gescheiden wonen alleen nog maar in het zelfde huis. En ik heb het gevoel dat de 2 prinsesjes daar toch onbewust onderleiden.. Zijn grootste angst is dat hij zijn kinderen weinig te zien krijgt als ze uitelkaar gaan omdat ze nog zo ongelovelijk jong zijn. En dat je toch wel te horen krijgt dat de band met de vader verminderd... Nu wat moet ik hem als advies geven? Weet iemand waar alle regels staan en wat je het beste kan doen? Ik waardeer het echt heel graag als jullie me willen helpen! p.s. Er zijn natuurlijk forums voor volwassenen maar mij gaat het om de kinderen en ik denk persoonlijk dat jullie met evaring mij (dus eigenlijk mijn vriend (niet in de zin van vriendje hoor)) beter tips en advieze kunnen geven dan ouders die het zelf op een bepaalde manier uit elkaar zijn gegaan of hoe ze hadden willen scheiden achteraf!

Hoi, Mijn ouders zijn op mijn 4e gescheiden. Tot vorig jaar hadden we co-ouderschap en zat ik de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader. Helaas kan ik helemaal niet opschieten met mijn vader, wat soms leidde tot (letterlijk) slaande ruzies. Ik heb daarom een half jaar geleden besloten om volledig bij mijn moeder te gaan wonen. Mijn vader is er heel erg boos om en wilt bijna geen contact met me. Het erge hiervan is dat de ouders van mijn vader, mijn opa en oma dus, volledig achter mijn vader staan. Ik heb ze altijd verteld hoe het daar aan toe ging en hoe ik me voelde, en nu laten ze me vallen als een baksteen omdat ik voor mijn moeder heb 'gekozen'. Ik vind dit heel moeilijk en weet niet hoe ik er mee om moet gaan.. Ik was altijd heel close met die opa en oma..

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 was, ik ben nu 17. Mijn moeder kreeg kort na de scheiding een nieuwe vriend, Ik kon het heel goed met hem vinden en ging hem echt zien als mijn eigen vader, vooral omdat ik en mijn echte vader bijna altijd ruzie hebben/hadden. Maar, een jaar geleden is mijn moeder bij die stiefvader weg gegaan. Ik heb hem daarna nog een paar keer gesproken maar ik vind het heel erg moeilijk om contact met hem te onderhouden omdat het heel veel herinneringen opwekt. Ik heb sinds een half jaar ook amper contact met mijn vader en mis mijn oude stiefvader nog veel meer. M'n moeder heeft nu weer een andere vriend en ik vind hem echt niet aardig en mijn moeder stopt al haar tijd in hem en niet in mij. Ik mis het contact met mijn oude stiefvader heel erg en vind het heel moeilijk om met haar nieuwe vriend om te gaan. Heeft iemand iets van tips over hoe ik hier mee om kan gaan?!

hoi, mijn ouders zijn al 20 jaar getrouwd, alleen 5 weken geleden werd mijn vader verliefd op een andere vrouw. Mijn ouders hadden toen heel erge ruzie en de dag erna vertelde ze het aan mij en mijn broertje. Later vertelde mijn vader dat hij niet meer verliefd was, maar dat hij behoefte had om alleen te zijn. Hij wou niet meer met ons verder. Mijn moeder heeft alles geprobeerd om hem hier te houden voor ons, ze wou alles doen. Maar afgelopen vrijdag heeft hij gezegt dat hij wou scheiden. En vanaf 1 april is hij dus weg. Ik snap nog steeds niet hoe hij in 5 weken zo kan veranderen, hij lijkt niet meer op de papa die hij daarvoor was. Ik maak me ook zorgen om mijn broertje, hij heeft het er heel moeilijk mee.

ik ben 10 jaar en ze zijn een half jaar geleden gescheiden. natuurlijk vond ik dat super stom want ik hoorde alle ruzie ook als ik in bed lag hoorde ik ze schreeuwen tegen elkaar. dan liep ik naar mijn broers kamer en mocht altijd even bij hem zitten. dat vond ik wel fijn. op een gevenement kwam ik terug van school en zag ik mijn moeder weg rijden en ik vroeg aan mijn vader wat er was gebeurt hij zei omdat mama hem zo vaak had uitgescholden (wat ook zo was) dat hij had gezegd : hat is hier geen hotel je gaat weg of je blijft zo lang je HIER maar vriendelijk doet!!!! ook tegen over de kinderen begrepen?!?!?!? dat had mijn moeder verkeerd opgevat en toen ging ze weg. ik had op mijn verjaardagen telefoon gekregen en drie dagen later kreeg ik een bericht van mama en die schreef : heey schat hoe gaat het met je ik ben nu in zeist en ik nou ja heb een nieuwe vriend ik weet zeker dat je hem aardig vind en ik ken nu al een langere tijd kom morgen met je broer naar je opa en oma (die ook in zeist wonen) oke love you!!! en zo is het begonnen na een tijdje kregen we co-ouderschap en toen was ik maandag en dinsdag bij mijn vader woensdag bij mijn moeder donderdag ook en vrijdag weer bij mijn vader zaterdag wisselde het af en zondag bij mijn moeder. dat vond ik super irritand en gelukkig is het nu week om week en komt mijn moeder weer in maarn woonde waar mijn vader woonde en mijn geboorteplaats is :)

Dag allemaal, ik ben achttien jaar oud en ik ben onlangs gestopt met mijn studie. Naast dat het de verkeerde keuze is geweest, werd de druk mij het allemaal te veel. De lange uren op school en de drie uur reistijd waren voor mijn gevoel nauwelijks te harden. Toen ik besloten heb om te stoppen met mijn studie, werd het gelukkig door mijn ouders met begrip onthaalt. Nou ja, door mijn moeder althans. Om even de achtergrond op tafel te gooien: mijn ouders zijn al elf jaar gescheiden, vanaf halverwege mijn zesde levensjaar. Mijn vader woont en werkt daarnaast ook nog eens in het buitenland (Rusland), wat hij al vier jaar doet. Mijn ouders hebben na de scheiding niet tot nauwelijks contact met elkaar, waarbij mijn vader zo nu en dan de nodige frustraties loslaat tegenover mij en mijn broers. Niet bepaald een happy ending na een scheiding. Daarnaast heb ik ook autisme. Ik zeg dit niet om mijn slachtofferrol versterken, maar omdat dat zo nu en dan wel voor de nodige onbegrip en het piekeren heeft gezorgd. Toen het in december al downhill ging. heb ik het beide ouders verteld. Eerst mijn moeder, want zij en ik hebben een erg sterke band. Ze zei dat ik het toen het er eerst met mijn vader over moest hebben. Ai, dat was het lastige deel, want sinds de scheiding zijn mijn vader en ik behoorlijk vervreemd van elkaar geraakt en ik wist dus niet hoe hij daarop ging reageren. Toen ik het vertelde was hij niet blij. Dat kon ik goed begrijpen, want mijn twee oudere broers hadden ook moeite met hun studie in het begin. Wat ik niet begreep, was dat mijn vader op een gegeven moment over mijn moeder begon te praten. Het was voor mijn gevoel het meest irrelevante waar je in zo'n gesprek mee op kon komen. Hij zegt dan dingen dat ik te mager ben vanwege mijn moeder, dat ik het niet goed doe in het leven vanwege mijn moeder, etc. Dit zorgde voor de nodige druk en angst, maar ik zag het in het begin als niets anders dan een gezonde schop onder de kont. Ik heb toen besloten om met mijn studie door te gaan. Het ging redelijk, moet ik zeggen. Maar, in de laatste twee weken, kreeg ik nare gedachtes over van alles. De druk van de studie plus mijn 'depressie' (heldere herinneringen aan de scheiding van vroeger) werd mij te veel. Ik ben op een gegeven moment door het lint gegaan. Ik ben toen naar mijn psycholoog gegaan en we hebben toen samen met mijn moeder besloten om per direct te stoppen. Nu moest ik het nog aan mijn vader gaan vertellen. Ik heb voor twee weken lang niets over mijn studie gezegd. Ik vond het erg lastig om met mijn vader erover te beginnen omdat ik bang was dat hij mij niet meer lief zou hebben en dat hij weer over mijn moeder zou gaan beginnen. Ik heb na die twee weken stilte heb ik samen met mijn moeder een mail geschreven met daarin mijn gevoelens over de hele situatie. Toen sprak hij nauwelijks tegen mij. Hij reageerde altijd kortaf als ik iets tegen hem zei. Dat duurde een tijdje. Ik heb daarna besloten om met hem erover te praten via Skype. Dit was misschien wel het meest ongemakkelijke gesprek ooit. Het gesprek ging als volgt: het ging eerst over hoe het met hem was in Rusland. Daarna kwam het gesprek over de studie. Ik heb uitgelegd wat ik allemaal op het moment doe (gitarist van een enthousiaste band, plus nog een baantje daarbij). Hij reageerde weer telkens kortaf en zij dat hij het allemaal 'wel prima' vond. Daarnaast zij hij ook nog eens dat "als ik maar naar mijn moeder en mijn psycholoog luisterde dat het wel goed zou komen", in zo'n verschrikkelijk sarcastische toon. Nu heb ik dus het volgende probleem: ik ben bang dat ik het verkeerde heb gedaan door te stoppen met mijn studie en daarmee mijn vader diep teleurgesteld heb. Maar tegelijkertijd vind ik zelf dat als ik door was gegaan, dat ik mijzelf op een gegeven moment van wel kant had kunnen maken. Deze twee gedachtes van de ene kant schuld en aan de andere kant opluchting maken mij gek en ik weet dus niet wat ervan moet vinden. Het knaagt als een malle aan mijn geweten. Help!

Eilandjes Een dochter. Dat ben ik. Op hun voorwaarden, vooral als stortplek voor hun pijn en verdriet. Een zus. Dat ben ik. Onzichtbaar. Een tante. Dat ben ik. Maar ik mag geen tante zijn. Vanwege haar pijn en verdriet. ZIJ kozen ervoor, Om jong te trouwen en kinderen te krijgen. ZIJ kozen ervoor, Om jong te scheiden omdat ze toch niet goed bij elkaar pasten. ZIJ koos meteen weer voor een nieuwe man. De stiefvader die al snel vader werd genoemd. Want als je 2 en 1 jaar bent, Wat weet je dan? Het contact met HEM werd stopgezet. Een vaag vermoeden….zeker weten dat deed niemand niet. HIJ is voor altijd beschadigd. HIJ heeft zijn dochters niet op zien groeien, ZIJN dochters hebben hem gemist. IK heb HEM gemist. Een nieuw gezin was snel gevormd. Met de geboorte van een broertje erbij. De 2 dochters van de verkeerd gemaakte keuze eerder in HAAR leven, Zijn opgegroeid met precies deze stempel. BAM. “Ik was er nog niet klaar voor…” Maar daar hebben WIJ als dochters nooit om gevraagd. WIJ wilden liefde, warmte, erkenning, Maar bovenal, Een veilig en geborgen gevoel. Dat WE wel welkom waren in de wereld, Dat WIJ er ook mochten zijn. Dit verhaal kent geen happy end. Zus weggelopen van huis, Leeft haar eigen leven met haar eigen gezin. Haar moeder heeft ze “emotioneel begraven” En alles en iedereen die enige binding daarmee heeft Duwt zij weg uit haar leven. Mijn pech? Dat ik vooral qua uiterlijk op HAAR lijk… En mijn binding met HAAR niet op wil geven. 2e huwelijk van HAAR heeft ook geen stand gehouden. Wat wil je als je bent getrouwd met een homo? Nu leeft ZIJ voor haar 3e man. ZIJ is de rode draad in dit gehele verhaal, Maar natuurlijk ligt het niet aan HAAR… HIJ heeft zijn gelijke gevonden, Inmiddels voor de 2e keer getrouwd. Met iemand die net zo wereldvreemd is als HIJzelf… De enige wereld waar zij samen in leven, Is hun eigen contactgestoorde wereld. Broerlief leeft ook zijn eigen leven. Horen of zien, daar blijft geen tijd voor over. Geef hem eens ongelijk? Goede baan, druk sociaal leven, En familie altijd op de laatste plaats. Eilandjes. Dat zijn WE geworden. Een ieder met zijn en haar eigen pijn en verdriet. Tot elkaar komen, Dat lukt helaas niet. De emotionele tools om duurzame relaties op te bouwen, Vind ik nu pas, Later in het leven. Alleen. Ondanks in plaats van dankzij, Kom ik heel langzaam vooruit. Trots ben ik zeker wel, Maar oh, wat doet dit ongelooflijk veel pijn. Eilandjes. Ouders van nu, denk goed na!!!