mijn ouders zijn gescheiden maar wel met ruzie ik kan niet 1 uur bij een van bijden zijn zonder dat ze gemene dingen over hun zeggen bijv mn vader zegt tegen mij als ik je opa (moeder kant) zie lopen over het zebrapad rij ik gwn door (hij bedoel ik rij hem dood) en ik durf niet zo goed er tegen in te gaan (mn vader heeft een ziekte aan zn hersenen hij kan niet helemaal goed met sommige dingen omgaan en hij knijpt me dus bijv als ik verveelend ben) als ik zeg je mah me niet knijpen zegt hij ja idd dat mag niet maar de volgende x doet hij het weer wat moet ik doen?

Heyy allemaal! Mijn ouders zijn al best wel lang gescheiden (al zes jaar) en ik heb het altijd ok'e gevonden, want het zijn gewoon nog vrienden en ze wonen ongeveer 10 minuutjes fietsen van elkaar. Alleen nu ga zit ik in de derde en het wordt steeds drukker met school en ik weet niet hoe ik dat allemaal moet doen met mijn boeken, want mijn boeken lijken altijd wel op de verkeerde plek te liggen.. Dit is echt heel irritant en ik weet ook niet hoe ik dit moet oplossen. Ik vind bij een van de twee wonen ook wel weer heftig, want ik heb met allebei een goede band. Hebben jullie advies?

hee iedereen, mijn ouders zijn nu ongeveer 2 jaar gescheiden en mijn vader is nu ongeveer 2.5 jaar uit huis. Ik ben verhuisd en woon ongeveer 1.5 jaar met mijn moeder en zus in een huis. Mijn vader bleek een spaanse nieuwe vriendin te hebben en hij koos voor haar, hij heeft haar naar Nederland gehaald en zij wonen nu samen op een zolder. Eerst had ik geen contact met mijn vader maar daarna een hele tijd wel en spraken we soms af ( 1x in de maand/2 maanden). Na een tijdje wilde mijn zus een beetje afstand omdat mijn vader steeds weer loog en vaak tijdens het afspreken alleen oog had voor zijn vriendin. Ik had nog wel wat contact en sprak soms nog af met hem, zonder mijn zus. Uiteindelijk vervaagde het contact en nam mijn vader en ik wat afstand, omdat hij tijdens het afspreken alleen met zijn vriendin liep en ik er achteraan liep en daardoor werd ik gekwetst. Nu heb ik mijn vader een jaar niet meer gezien en spreek ik hem heel soms even kort. Hij kwam laatst in een keer bij mijn hockeywedstrijd kijken en ik had hem al een hele tijd niet gezien en schrok daar best van, de drie wedstrijden daarna kwam hij weer maar hij appte mij daar niet over, hij zei of vertelde niets. Ik vind het best lastig om hier mee om te gaan en ik vraag me ook wel af of het ooit nog goed komt. En ik mis echt een 'vader' figuur maar mijn vader voelt niet meer als MIJN vader, meer als een kennis.. Mijn oma is morgen jarig en waarschijnlijk gaat hij vragen of ik daar heen kom, maar ik ben bang om hem onder ogen te komen omdat hij dan allerlei verwijten maakt naar mij toe. Ik denk dat ik dan maar niet naar mijn oma ga als mijn vader er is maar een ander keertje ga. Ook zelf ben ik bijna jarig en ik ben benieuwd of ik een cadeautje of uberhaupt een felicitatie krijg. Hij zal dan vragen of we voor mijn verjaardag een keer iets kunnen gaan eten ergens, maar ik weet niet of ik dan ja moet zeggen, ik weet namelijk niet wat ik wil. Ik ben bang om mijn vader onder ogen te komen omdat hij vaak zijn oordeel ergens over klaar heeft. Maar ik durf ook niet echt meer af te spreken omdat het een hele lange tijd geleden is dat ik hem heb gezien en gesproken..

hallo lezer, mijn ouders zijn ongeveer een maand gescheiden ik vind het erg maar er zijn ook voordelen we hebben nog geen twee huizen maar het is nu gewoon dat er een bij ons in het huis is en dan de ander. ik vroeg me alleen af hoe ik het aan de kinderen uit mijn klas en anderen mensen moet vertlellen. dat vind ik erg moeilijk. hoe doen jullie dat???? wil je als je dit weet in een reactie zetten. dat zou ik heel fijn vinden. alvast bedankt groeten: Jasmijn

Hoi allemaal. Dit is mijn verhaal. Ik mail woon nij mijn moeder en wil bij mijn vader wonen. Ik wil dit omdat ik een stiefvader heb en die maakte misbruik van mij en me zusjes. Daarmee bedoel ik dat hij aam ons heeft gezeten. Maar ik mag niet van mijn moeder bij mijn vader wonen want ze is bang dat ik haar niet meer zie. Weet iemand wat ik moet doen

Dit is mijn verhaal. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was, ik vond het verschrikkelijk maar ik besefte het me gewoon niet goed. Mijn vader ging stuk van verdriet, hij probeerde zijn verdriet altijd zo veel mogelijk te verbergen maar toch kreeg ik er genoeg van mee. Mijn vader zei dat mijn moeder was vreemd gegaan. Ik vond en vind nog steeds dit vreselijk om te horen want het is gewoon mijn moeder waar dit over ging. Ik heb nog een oudere broer, hij had het er erg zwaar mee, mijn vader vertelde hem dingen wat hij op zijn leeftijd toen eigenlijk gewoon niet moest weten, (over de details van de scheiding en hoe het gegaan was) mijn broer en ik waren er altijd voor elkaar maar ergens ging het toch een beetje mis. Mijn broer zette zich een beetje af van ons. Ondertussen heeft mijn vader het nu beter kunnen accepteren en gaat het goed met hem. Mijn band met hem is heel erg sterk en ik zou me geen leven zonder hem kunnen voorstellen, maar er is een probleem. Zijn vriendin. In het begin was het allemaal leuk en gezellig met haar, ze was een gek mens en ik vond het fijn als ze er was. Maar dingen veranderden. Ze ging zich steeds meer met dingen bemoeien en ze noemde ons haar kinderen tegenover buitenstaanders, in het begin boeide me dit niet heel erg. Ik was er gewend aan dat ze altijd overdreven"en bijna nep vrolijk deed tegenover "buitenstaanders". Maar naar mate ik ouder werd begon ik me te beseffen dat het niet goed was hoe zij handelde. Ik begon me te ergeren en ik ging ermee naar mijn vader, die op zijn beurt met haar zou praten. Na een heel gedoe waar ik zelf nog met haar ging praten over hoe raar ze zich gedroeg tegenover ons en eigenlijk iedereen, niks hielp, ze luisterde nooit. Ze zat en zit voor mijn gevoel, nog steeds zo erg in haar eigen droomwereld. Ik snap niet hoe mijn vader het uithoudt met dat kreng. Ik dacht een tijdje dat het wel goed zou komen maar het wordt alleen maar erger en ik krijg alleen maar meer haat-gevoelens voor haar. Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad en ik hoor echt graag jullie meningen en verhalen. En als je mijn hele verhaal gelezen hebt bedankt daarvoor, ik ben blij dat mensen zich nog wel boeien voor anderen. Liefs, Maura.

Een veilige jeugd heb ik nooit gehad. 4 jaar lang was ik elke dag bang dat de man die zich mijn stiefvader noemde mijn moeder iets aan zou doen. Ik zie hem nog steeds. Omdat hij de vader is van mijn broertje. Maar als het zou kunnen zou ik hem nooit meer zien. Ik heb professionele hulp gehad zo'n jaar geleden. Maar nu lijkt het alsof ik weer helemaal terugval. Iemand tips?

Lieve ouders, Mijn jeugd was ronduit vreselijk. Ik heb vier jaar lang in een enorme vechtscheiding gezeten en nog steeds heb ik er elke dag last van. Dit is iets was ik niemand gun! Probeer duidelijk te zijn en je kinderen erin te betrekken zodat de scheiding bespreekbaar is en niet iets waar ze niet over kunnen praten. Vraag naar hoe ze zich voelen en luister ook echt.. Veel sterkte in deze moeilijke tijd. Alles komt goed.

Hallo allemaal Mijn ouders gingen scheiden toen ik zes jaar was ik heb veel meegemaakt ze hadden vaak ruzzie en nog steeds best wel toen ze gingen scheiden heeft mijn vader bijvoorbeeld een klomp door het raam gegooit dat kan ik me nog goed herinneren waarom dat weet ik niet maar ik kan gellukig met ze allebei wel goed opschieten meer met mijn vader dan mijn moeder ik heb inmiddel ook stiefouder is heb een hele lieve stiefmoeder ze staat altijd voor me klaar en helpt me altijd als dat nodig is mijn stiefvader mag ik niet hij is echt een eikel om het netjes te zeggen maar het hoeft niet altijd zo te gebeuren het kan ook dat ze allebei superlief zijn net als mijn beste vriendin haar stiefouders zijn allebei super aardig. Xxxxx dian

Mijn vader is 14 jaar geleden weggegaan bij ons voor een andere vrouw. Hoewel moeilijk heb ik dit altijd geaccepteerd. Ik gun mijn vader zijn geluk. Hun relatie gaat al jaren aan en uit. Na de laatste keer heb ik gezegd er klaar mee te zijn. Ze zijn inmiddels weer samen. Ik gun het ze, maar ik heb weinig met haar. Ik kan wel prima met haar in een ruimte zijn. Ik woon inmiddels op mezelf. Mijn vader wil soms langskomen, met haar. Ik heb gezegd dat hij altijd mag komen maar dan liever zonder haar. Het is mijn huis en ik heb haar daar liever niet. Op elke andere plek, geen probleem maar mijn huis is mijn plekje. Vaders heeft er begrip voor en accepteert dit. Zij is echt hysterisch, wil geen contact meer met mij en negeert mij nu bijna compleet. Ze zeurt ook vaak tegen mijn vader hierover. Hoe erg ik wel niet ben! Ben ik echt zo erg? Een vriendin gaf aan dat ik inderdaad niet zo best overkom zo. Ik vind het vervelend voor mijn vader maar dit is wat ik wil.