Verwerking

Hallo Muriël, Dankjewel voor jouw berichtje, goed van je dat je dit met ons wilt delen. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het super knap van je vindt dat je de stap hebt genomen om tegen je vader te zeggen dat je niet meer naar hem toe wilt. Je hebt het met een beetje hulp gedaan, en dat is alleen maar heel goed! Ik begrijp dat je boos en verdrietig te gelijk werd toen je hoorde dat je vader niet naar jou toe wilde komen voor een gesprek. Wel vind ik het heel fijn om te horen dat hij "positief" reageerde op jouw mail. Ik kan me goed voorstellen dat je nu het gevoel hebt dat je het graag af wilt sluiten, het is natuurlijk niet niks wat je hebt meegemaakt. De speciale groep waar je heen moet kan daardoor misschien iets zijn waar je nu totaal geen behoefte aan hebt. Ik weet niet of het een verplichting is dat je naar die groep gaat of dat je kan aangeven dat je het niet zo ziet zitten. Misschien is het een idee om dat even aan de maatschappelijk werker te vragen? Stel nou dat het wel verplicht is, dan is mijn tip om het toch een kans te geven. Uit mijn ervaring weet ik dat het best wel eens kan opluchten om er met iemand over te praten die hetzelfde heeft meegemaakt als jij. Het kan soms zelf zo zijn dat je het nog moet verwerken voordat je het kan afsluiten voor jezelf. Wie weet kan die speciale groep jou daar wel mee helpen als dit nodig is. Als je het nou helemaal niks vindt na die ene keer dat je het geprobeerd hebt, dan zou ik nog eens met de maatschappelijk werker in gesprek gaan en eerlijk zeggen hoe je erover denkt :) Ik hoop dat je iets kunt met mijn tips! Heel veel succes! Als je het prettig vindt om te laten weten hoe het is gegaan of als je nog vragen hebt dan mag dat hier altijd! Lieve groetjes, Nina

Hoi Muril, Wat goed van je dat je die vraag hier stelt! Iets wat ik de laatste jaren heel erg heb geleerd is dat 'afsluiten', 'accepteren' en 'wegstoppen/onderdrukken' heeeeeel dicht bij elkaar liggen. Je hebt een grote stap genomen door tegen je vader te zeggen dat je niet meer naar hem toe wil, maar daarmee zijn jouw zorgen niet opgelost. Een scheiding en ouders hebben veel invloed op wie jij bent. Naarmate je ouder wordt krijg je steeds meer vragen en word je je bewuster van meer dingen. Dit zou kunnen betekenen dat je je nu goed voelt, omdat je er even niet meer aan wil denken. Toch kan het dan over een paar jaar weer heel vervelend voelen, omdat je bepaalde dingen niet op de juiste manier hebt verwerkt. Niemand kan jou vertellen wat het beste is om te doen, ik adviseer je alleen om wel met de maatschappelijk werkster te gaan praten om te voorkomen dat je er later problemen mee krijgt. Ze zeggen wel eens: 'voorkomen is beter dan genezen' en ik denk dat je dat in dit geval wel kunt zeggen: het is beter om nu even onder begeleiding aan je zorgen en gevoelens te werken, dan om straks (wanneer blijkt dat je er eigenlijk toch wel veel moeite mee hebt) de gevolgen te moeten voelen. Dit klinkt misschien een beetje naar, maar zo is het niet helemaal bedoeld hoor :-). Ik spreek uit ervaring: veel dingen weggestopt en op latere leeftijd komt het allemaal boven. Ik denk vaak: was ik nog maar op jongere leeftijd begonnen met het praten met een maatschappelijk werkster of psycholoog. Dan kwamen die onderdrukte gevoelens niet zo heftig boven soms. Om het positief af te sluiten: ik vind het wel super dapper en knap dat jij het initiatief hebt genomen om tegen je vader te zeggen dat je niet meer naar hem toe wilt. Jouw geluk gaat voor alles! Ik hoop dat je dat altijd blijft onthouden :) Liefs, Femke