lastig pakket

Hi anoniem, Jeetje, wat een verhaal zeg. Ook ik ben helaas niet iemand met dezelfde ervaringen. Een vader in de gevangenis is voor mij onbekend terrein. Wel heb ik vroeger een vriendinnetje gehad, wiens vader regelmatig in de gevangenis zat. Toch had zij een hele goede band met haar vader, en als hij dan even vrij was, dan spraken ze af. Ik ben ook ooit bij hem thuis geweest en ik vond het heel bijzonder om te zien dat ondanks alles ze wel gek op hem was. Wat jij dus beschrijft dat je het er moeilijk mee hebt omdat ondanks alles hij wel altijd klaar voor je hebt gestaan... Dat heb ik zelf ook gezien bij dat vriendinnetje. Dat begrijp ik dus wel. Wat je verteld over je moeder en haar vriend, daar herken ik mezelf wel in. Mijn moeder heeft heel veel verschillende vriendjes gehad, maar haar laatste relatie duurde zeven jaar. Maar ik denk dat het wel zes keer uit is geweest, en dus weer aan. Hij ging voor zover ik weet niet vreemd, maar het maakte me gek dat hij de ene keer wel over de vloer, terwijl ik dan dacht dat het over was. Maar wat naar om te lezen dat hij zo ongeïnteresseerd was en als het dan uit is, hij opeens met mooie cadeaus komt aanzetten. Bah. Kan me voorstellen dat je je totaal niet prettig voelt met hem in jouw omgeving. Maar om je vragen te beantwoorden... Ik kan je dus niet helpen met advies geven over je vader. Maar ik begrijp dat het veel impact heeft op jou. En ook dat van je moeder. Ik weet hoe slopend het is als ze continu je vader afkraakt, daar heb ik op de dag van vandaag ook nog last van. Ik heb het afgelopen jaar de nodige ruzies met haar gehad om haar daarop te wijzen. Dat heeft wel iets geholpen, maar ik merk dat ze het nog steeds doet. Als ze het nu doet negeer ik het, en als ze echt heel erg ermee door gaat dan zeg ik iets van '' Mam, je weet wat ik hier over heb gezegd. Ik vind het niet fijn als je dit doet'' en dan stopt ze ook. Maar nogmaals, daar heb ik echt de nodige ruzies over moeten voeren. Ik heb me er eenmaal bij neergelegd dat dit de rest van mijn leven zal blijven. Het is alleen aan mij (en dus ook aan jou) in hoeverre je het toe laat. Maar helaas is dat niet zo maar geregeld. Daar zul je eerst de nodige gesprekken (of ruzies) voor moeten hebben, voordat dat duidelijk wordt. Misschien is het niet zo'n slecht idee om eens te kijken of je met iemand wekelijks kunt praten? Ik heb op mijn 16e naar een psycholoog geweest, en afgelopen jaar naar een psychotherapeut. Geloof me: dat zijn de mooiste cadeautjes die ik mezelf heb kunnen geven. Vooral de psychotherapeut heeft me heel goed gedaan. Het heeft mij doen inzien waar mijn pijnpunten zitten en hoe ik me daarbij moet neerleggen. Als er iets vermoeiend is, is proberen je ouders te veranderen. Dat gaat je namelijk niet lukken. En dat betekent dus dat je jezelf keer op keer teleurstelt. De enige die je kunt veranderen, is jezelf. En daar kan een therapeut je misschien wel mee helpen. Lieve anoniem, ondanks dat ik je misschien niet het advies heb kunnen geven waar je op had gehoopt, hoop ik wel dat je hier iets mee kan. Heel veel sterkte in ieder geval.

Lieve Anoniem, Allereerst heel erg bedankt voor het posten van dit bericht. Complimenten voor het zo helder opschrijven van alles en ook je eerlijkheid verdient een dikke pluim :-). Het is een boel dat je hebt meegemaakt zo te lezen en ik wil je graag verder helpen. Daarbij wil ik wel zeggen dat ik geen vader/moeder heb die in de gevangenis zit (of mogelijk komt), maar ik herken wel andere dingen uit je verhaal. Lang heb ik gedacht dat mijn vader vreemd ging en lang heb ik hiermee rondgelopen. Op een gegeven moment heb ik hem voor het blok gezet en hem de vraag gesteld of hij vreemdging: hij ontkende. Door mijn sterke gevoel dat het wel zo was, heeft dat me heel wat vertrouwen ten opzichte van hem gekost. Tot op de dag vandaag weet ik nog steeds de ‘waarheid’ niet. Ik heb wel gemerkt dat tijd hierbij veel kan helen, maar dat het – hoe moeilijk ook – belangrijk is om ergens de deur op een kier te zetten om je vader in ieder geval de kans te geven om het deze keer wel goed te doen. Zeker aangezien je aangeeft dat hij altijd als vader voor je heeft klaargestaan :-). De daden die hij heeft gedaan zijn hierbij uiteraard niet goedgepraat en ik ben bang dat dit vooral tijd kost om in ieder geval een plaats te geven. Het is geen garantie dat het deze keer wel goed gaat, maar ik weet dat het op den duur erg zwaar wordt wanneer je je vader/moeder blijft wantrouwen en dat gun ik je niet. Het zijn tenslotte toch je ouders :-). Zou er – hoewel je niet op de hoogte wordt gehouden van de situatie rondom je vader – een mogelijkheid zijn om contact op te nemen met je vader? Hem een brief schrijven bijvoorbeeld? Er is namelijk een boel gebeurd, maar weet hij wat er nu allemaal in jou omgaat? In een brief kun je hem eens kans geven om nu wel open kaart te spelen en eerlijk te zijn. Ook ik heb een brief geschreven naar mijn vader en moeder en daarin ben ik voor het eerst echt eerlijk geweest over hoe ik tegen de situatie aankeek. En ik was verdrietig, gekwetst maar vooral boos en dat heb ik allemaal geuit in deze brief. Een ding was vervolgens duidelijk: die brief heeft indruk gemaakt bij hen en dat was de bedoeling. Je kunt erg goed schrijven zie ik en juist daarom denk ik dat een brief een manier van jezelf uiten kan zijn. Naast de situatie rondom je vader is het ook absoluut niet fijn hoe je moeder omgaat met uitingen over jouw/jullie vader. Dat is absoluut niet de bedoeling, zeker niet richting haar eigen kinderen. Ik lees dat je moeder zich niet schaamt voor de uitingen, maar dat zou ze naar mijn idee wel moeten doen. Mijn ouders hebben gedurende de scheiding ook veel negatieve dingen over elkaar tegen de kinderen gezegd, dus ik kan me goed voorstellen hoe jij je voelt :-). Al die boosheid die je elke dag ook richting je moeder meeneemt kost erg veel energie en het uiten ervan is de enige echt goede optie naar mijn idee. Ook hier kun je ervoor kiezen om al je boosheid, vragen en ongenoegen op papier te zetten en dit aan je moeder te geven. Als je in de brief aangeeft dat je wil dat je moeder terugkomt op de brief, zal ze zich goed moeten buigen over wat jij geschreven hebt. Een alternatief is een keer flink boos worden tegen je moeder, maar daar moet je allereerst het persoon voor zijn en meestal werkt een uiting averechts. Wanneer je de kracht van het woord kunt gebruiken, kun je een veel diepere indruk achterlaten. Heb je je moeder wel eens gevraagd wat jij met al die negatieve opmerkingen moet? Wat wil je moeder hiermee, mist ze een uitlaatklep? En heb je je moeder wel eens om uitleg gevraagd waarom ze jouw broertje en jou zonder pardon het huis uit worden geschopt? Jullie zijn notabene wel de kinderen van de persoon die jullie het huis uit zet. Ik kan niet in het hoofd van je moeder kijken, maar vanaf een afstand lijkt het of je moeder een toevlucht zoekt bij haar vriend. Uiteraard is dat geen reden om haar eigen kinderen zo te behandelen. Ik denk en hoop dat het uiten van je gevoel dat je jezelf een lastpost voelt richting je moeder ook voor duidelijkheid gaat zorgen, want ik denk dat het gevoel van een lastpost absoluut niet op zijn plaats. Ook ik heb me namelijk wel een lastpost gevoelt in huis, maar uiteindelijk heeft het praten/schrijven me de duidelijkheid gebracht die ik zo lang nodig had. Die duidelijkheid gun ik jou ook enorm :-) Wat betreft andere jongeren/kinderen met ouders in de gevangenis: ik ga hier voor je naar op zoek. Als ik wat gevonden heb zal ik dit laten weten in de reacties. Voor nu heel veel sterkte, succes en ondanks alles geluk met de situatie en met het verder opbouwen van jouw plaats in deze wereld; die is er namelijk zeker. Dikke knuffel, Beau

Lieve anoniem.. Leuk om met je in contact te komen! Ik zit indd met het zelfde probleem