Hey, ik ben een meisje uit Belgie. Mijn ouders zijn al lang gescheiden en sinsdien heb ik veel woede aanvallen. Ik woon nu met mijn moeder en ik heb mijn vader al zes jaar niet gezien ik wil hem zo graag zien, maar het mag niet van mijn moeder. Ik heb mijn moeder al vaak gevraagd naar mijn vader, maar zegt alleen dat hij een sukkel is en een klootzak. Terug over de woede aanvallen soms kan ik gewoon zitten en beginnen met huilen en ik haat mensen wiens ouders niet zijn gescheiden en ik scheld hun dan vaak uit ook al hebben ze niks gedaan.Ik word als de agressieve klasgenoot gezien in de klas en er word vaak afstand genomen van me. Gelukkig heb ik mijn bff's!!! Heeft er iemand tip's????

Beste villapinedo ik heb jullie hulp nodig. Mijn ouders zijn vanaf mijn zesde gescheiden ennalles ging gewoon goed. Totdat mijn vader een vriendin kreeg. Dat was het begin van de zomervakantie. Toen ging alles nog goed want we gingen allemaal leuke dingen doen. Maar na de zomer vakantie vond ik die vriendin helemaal niet aardig meer. En er waren ook steeds meer problemen. Daardoor ging ik steeds minder naar mijn vader. Die vriendin veranderde mijn vader ook helemaal. Ookal gaf hij dat niet toe. Uiteindelijk ging het helemaal mis. Op mijn vaders verjaardagsfeest kreeg ik een beetje ruzie met zijn vriendin. De volgende ochtend belde ik huilend mijn moeder op. Die kwam mij en mijn zusje gelijk ophalen. Toen ben ik er 2 maanden niet geweest. Eingelijk was het probleem nog helemaal niet opgelost daarna. Op een ander feestje ging het zo erg mis dat de politie moest komen. Nu ben ik helemaal niet meer bij hem. Alleen moet ik nog contact met hem zoeken als ik niets meer van hem wil weten? Of moet hij dat dan maar doen? Maar door hem is de band met mijn hele familie gelijk verbroken. Ik heb helemaal met niemand meer contact. WAT MOET IK DOEN Liefs annomiempie

ik heb problemen met mijn vader en woon nu bij mijn moeder. ik heb denk ik een geode band met mijn moeder maar dat maakt het moeilijker voor haar om me in dingen wat meer los te laten. wat ik wel begrijp, maar wat nu dus best vervelend wordt is dat ze niet begrijpt dat ik ook dingen voor mezelf wil houden en niet alles wil delen met haar. ze zit nu boven op me en stelt heel vaak vragen. ik durf bijna niks meer te zeggen over haar tegen vriendinnen (niet in negatieve zin) omdat ze me dan gaat vragen wat ik allemaal gezegd heb enzo. dit wordt heel irritant en ze gaat met dingen echt te ver! mijn stiefbroer en zus worden zwaar voorgetrokken. ik prober het te zeggen, op een normale manier, maar dan krijg ik meteen dingen naar mijn hoofd. ik wil niet de band tussen mij en mijn moeder verbreken, maar hoe pak ik dit aan?

Hallo, Afgelopen zomer was ik een maand in Amerika en op dag 2 heb ik via een sms te horen gekregen dat mijn ouders uit elkaar gingen, op dat moment wist ik nog niet dat mijn vader een andere vrouw had. Je kan je wel voorstellen dat die geweldige reis iets anders verliep en dat er heel veel tranen zijn achtergebleven aan de andere kant van de oceaan. Na de zomervakantie ben ik op kamers gaan wonen aan de andere kant van het land. Mijn vader heeft eerst in een appartement gewoond. Mijn moeder bleef in ons oude huis. Mijn zusje verhuisd iedere week van onze moeder naar onze vader en terug. Ondertussen heeft mijn moeder een nieuw huis kunnen kopen en is mijn vader bij zijn vriendin ingetrokken. Ik heb haar nog nooit ontmoet en voor mij hoeft dat ook niet maar nu wil hij voortaan bij mij op visite komen. Hij heeft alleen zo veel meer verkeerd gedaan dan alleen vreemd gaan. Hij breekt mij iedere keer helemaal tot op de grond toe af waarna hij daarna zegt dat hij zoveel van mij houd en mij zo mist (mentaal). Bij mijn moeder heb ik mijn eigen kamer en ben ik erg graag. En in mijn eigen studentenkamertje ben ik ook erg graag, ik heb geweldig lieve huisgenootjes. Maar ik weet niet hoe ik mijn vader moet uitleggen dat ik liever niet heb dat hij langs komt. Ik heb brieven geschreven, ik heb met hem gepraat, ik heb met hem geschreeuwd, ik heb vragen gesteld en het geprobeerd te begrijpen. En iedere keer houd hij het een paar weken vol om mij geen pijn te doen maar dan komt de volgende figuurlijke klap in mijn gezicht. Wat kan ik doen om het contact met mijn vader te redden? Liefs xmij

Hey, Ik heb een vraagje: kan ik juridisch scheiden van mijn vader?? Ik weet het, het is een heftige beslissing, maar ik wil gewoon even kijken of het mogelijk is. Op Google kan ik namelijk niks vinden. Mijn vader heeft namelijk geen enkele interesse in mijn leven getoond, en ik ben er klaar mee dat hij heeeeel soms nog wel iets voor mij moet tekenen (psycholoog e.d.). Ik hoef geen antwoorden van weet je het wel zeker, maar ik wil gewoon naar de mogelijkheden kijken. Liefs, Anoniem.

heey, ik weet allemaal niet meer wat ik moet doen! m'n ouders zijn nu al een jaar lang bezig om de scheiding rond te krijgen! mijn moeder is sinds december 2014 uit huis gegaan om "de rust te bewaren" voor ons. (mijn broertje(14) en ik). nu ook na een jaar heeft mijn vriend het uitgemaakt. dit vond ik echt heel erg. maar we hebben tegen elkaar gezegd dat we vrienden blijven. alleen merk ik daar nu nog weinig van wat ik ook best snap want het is net 2weken uit. nu zou je denken dat ik vast nog wel vriendinnen heb maar nee m'n vriendinnen laten mij helemaal zitten en lopen achter mijn ex vriend aan. ze hebben mij laten vallen. gelukkig zit ik in mijn examen jaar en hoef ik nog maar een paar keer naar school toe, maar toch het blijft moeilijk. door al het gedoe wordt het mij allemaal een beetje te veel m'n ouders die scheiden, m'n vriendinnen die me laten vallen, en dat t uit is met m'n vriend wat ik nu steeds minder erg begin te vinden. en m'n moeder die mij al een aantal keer uit haar huis heeft gestuurd en mij ook al een aantal keren trut heeft genoemd. dit doet mij zoveel pijn!!! maar ondanks dat probeer ik contact te blijven houden om daar voor nu 1x in de week te blijven eten. maar zelfs dat vind ik soms te veel. want iedere keer gebeurd er wel weer iets. stomme opmerking of juist totale stilte. ik weet niet meer wat ik hier mee moet. ik wil mijn diploma dit jaar halen maar weet ook niet meer of dat gaat lukken. ik sta 4 onvoldoendes. maar ik blijf doorgaan en zet alle zijlen bij heb nu 3x in de week 2uur studiebegeleiding in de hoop dat dat helpt. we gaan d'r voor om t te halen ik ben en blijf een doorzetter wat d'r ook gebeurd al gaat het soms niet helemaal goed! m'n boertje en ik hebben we een beter band nu sinds dit gedoe. ben blij dat ik hier even m'n verhaal kwijt kon dat heb ik soms nodig nu al helemaal want m'n vriendinnen ben ik kwijt. maar zo zie je maar dat het geen echte vriendinnen zijn want die zouden je gesteund hebben. XXX CD

Beste (vecht)gescheiden ouders, Hebben jullie even de tijd? Ik zou het namelijk fijn vinden als jullie even luisterden in plaats van alleen maar met jullie zelf en jullie belachelijke problemen bezig zijn. Ik heb daar namelijk niks aan. Gelezen? De tijd gevonden? Goed, dan begin ik nu. Wat ik dus even wilde zeggen, ben al erg blij dat jullie bij deze regel zijn aangekomen, en jullie best doen om er nog een beetje iets van te maken in plaats van elke poging tot herstel, of nou ja herstel, elke poging om een verbinding te houden direct afkappen. Bedankt. Even een vraag he, kijken jullie wel eens in de spiegel? Waarom ik dat vraag? Oh gewoon, nieuwsgierig. En als je dat doet, wat zie je dan? Jezelf? Goh, verassend. Ogen, neus, en een mond? Ach, geestig. En verder? Zie je nog meer? Oh, dus behalve je gezicht zie je niks? Dus je ziet geen persoonlijkheid? Je ziet geen gevoel? Geen verdriet, geen woede? Geestig, alweer. Je kind wel. Jong of oud, je kinderen zien het wel. Je kind zien dat je er soms misschien moe uitziet, het verdriet in je ogen, je mondhoeken hangend naar beneden, hoe je hoofd zich steeds meer richt naar de grond. Je kind ziet alles, je kind hoort alles, je kind voelt alles. Zie je dat? Zie je dat je kind jouw ziet? Dat je kind alles meekrijgt via elk zintuig? Dat je kind slim genoeg is om dwars door je heen te prikken. Zie jij je kind? Hoor jij je kind? Je kind ziet hoe jij in de spiegel kijkt, hoort hoe jij spreekt over de andere helft van je kind. “Ze heeft borderline” “Hij heeft narcisme” Blablabla. Dat wil je kind niet horen, dat mag je kind niet horen. Je kind mag hier niet de dupe van zijn, je kind wil kind zijn. Het enige wat je kind wil is een gelukkige vader en moeder, die van elkaar houden, voor elkaar door het vuur gaan, die verliefd zijn, die het gezellig hebben samen. Maar soms gaat dit niet, dat snapt je kind best. Dat jullie gaan scheiden, dat is vreselijk, maar ook daar leert je kind mee leven. Maar wat alles zo vreselijk maakt, is niet de scheiding op zich, maar de manier waarop. Je kind heeft er niet voor gekozen hier op deze wereld te leven, maar je kind is er wel. Je kind groeit op, of je kind het nou wil of niet. Het is jullie kind, wat jullie samen op deze wereld hebben gebracht. Wat jullie samen groot wilden brengen, die jullie alle liefde van de wereld willen geven, op wie jullie trots zijn, voor wie jullie alles zullen doen, van wie jullie zo zielsveel houden. En als dat niet lukt, zoek dan naar een oplossing. Omarm wat er gebeurd, maar blijf er niet in zitten. Denk niet in de problemen die er zijn, denk in de mogelijkheden die er nog veel meer zijn. Wees dat kind die ook jullie ooit waren. Jong, onbevangen, creatief en vol fantasie. Zoek samen naar een andere manier van leven, ook al valt alles uit elkaar, elk persoon als individu blijft bestaan, daar hoeft niks in te veranderen. Jullie zijn ooit verliefd op elkaar geworden, het is dus onmogelijk dat er alleen maar slechte dingen over elkaar te zeggen zijn. Blijven jullie dit doen, dan duwen jullie je kind weg. Is dat wat jullie willen? Nee toch? Goed. Luister dan nog even naar deze afsluiting. Ik ben overigens erg blij als jullie bij deze regel zijn aangekomen, een beetje zelfreflectie is zeer gezond. Maar goed, waar was ik, de afsluiting. Je gaat scheiden, verdrietig, vreselijk, moeilijk, maar als het op is, is het op. Dit is allemaal al erg genoeg voor iedereen, jullie als ouders en voor je kind. Maak het dus niet nog moeilijker voor jezelf en je kind. Wil je het allemaal nog een beetje gezellig houden praat dan vooral geen negatieve taal over je inmiddels ex-partner, geen geruzie meer, willen jullie dit zo nodig wel doen, wat heel dom is want je hebt jezelf er ook alleen maar mee, maar goed, mocht je toch in de verleiding raken om ruzie te maken, doe dit dan even lekker als je arme eenzame kind ergens vrolijk onbevangen aan het spelen is. En de gouwe ouwe tip.. Luister ten alle tijden naar je kind. Niemand is zo eerlijk als een kind, zo puur en oprecht. Er gaat zoveel om in dat kleine hoofdje. Dat hoofdje wat een deel van jullie beide is. Je kind wil gehoord worden, gezien worden, door jullie beide. Je kind wil dat jullie allebei bij de eindmusical van groep 8 zijn, die wil niet kiezen tussen de een of de ander. Die wil dat jullie allebei op de ouderavonden verschijnen, dat jullie beide komen kijken naar voetbalwedstrijden en bij de dansvoorstelling. Dat jullie allebei trots in de zaal zitten als je kind zijn of haar diploma in ontvangst zal nemen. Dat jullie allebei op zijn of haar verjaardag komen… Je kind wil gewoon dat jullie samen ouders zijn. Zijn jullie bij deze zin aangekomen? Jullie zijn geweldig. Begrepen? Fijn! Vriendelijke groetjes, Je kind.

Ik zou willen Lachen kan met iedereen Alleen maar warmte om me heen Kon fietsen naar jou toe Zonder onderliggend gedoe In jouw armen in slaap kon vallen Met m'n broers ging voetballen Met papa's hand in de mijne En die van mama in de zijne Met de hond ging rennen naar de zee En de hele familie mee Vrolijk gezang horend om me heen En mijn vader was een fenomeen In het theater stond te stralen Mensen luisterden naar mijn verhalen Familie met elkaar kijkend naar mij Na afloop iedereen trots en blij Dat ik iedereen kon knuffelen, en zij elkaar Dat mijn hond bij me was voor honderd jaar Dat ik al mijn familie uit kon nodigen als ik mijn diploma haalde Zonder dat ik van ze baalde Dat ik mam belde als ik verliefd was Op die ene leuke jongen uit de klas Dat ik ruzie kon maken wanneer dat nodig was Dat ik mocht smijten met alles van glas Jou vast kon houden voor altijd Zonder dat het de ander snijd Mijn ouders praatten met elkaar Dat het gezellig was, zonder gevaar Dat mijn neefje opgroeide met iedereen om zich heen Dat ik me altijd vrolijk voelde, nooit alleen Dat ik trots was op waar ik vandaan kom Dat papa me kon helpen met m'n rekensom Ik ze uitnodigde in m'n studentenkamer, Pap me hielp met een spijker en een hamer Ik voor het eerst op stap ging met m'n zus Iedereen trots vertelde over m'n eerste kus Dat ik praatte over alles wat ik wilde Dat ik een kind kon zijn wat rustig speelde Dat ik me nooit schuldig hoefde te voelen Alle woede weg kon spoelen Dat als ik later ja zal zeggen tegen de liefde van m'n leven Jij daar zal zijn om mij weg te geven. Maar ik ben bang dat dit alles niet zal gaan, Want mijn familie wil nooit meer naast elkaar staan..

Beste lezers, Mijn vader staat op het punt mij en mijn gezin te verlaten. Ik denk dat ik hem hierom niet zou kunnen vergeven dus zou ik graag advies krijg of het verstandig is contact met hem te houden of niet. Daarbij heb ik twee jongere zusjes van ongeveer tien jaar. Welke financiële rechten hebben zij? Want mijn moeder zal het niet redden het huis en dergelijke basisbehoeften te financieren. Ook voor hen zou ik graag willen weten of het verstandig is contact te houden met de vader of niet. Een van hen is gehecht aan de vader, de ander ziet een aantal grote fouten van hem in en is naar hem toe verbitterd geraakt. Ik hoop dat iemand mij hier advies over kan geven! Met vriendelijke groet, Noah

Hooii allemaal Ik ben 14 jaar oud Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was toen kon ik mijn Vader eerst 2 jaar niet spreken nou als je zo jong bent begrijp Je dat niet echt dus ik dacht dat die boos was en ons in De steek gelaten had ik ben nu in al die jaren 3 keer naar hem toe geweest en heb contact via facebook maar het probleem is ddat ik het lastig vind om hem dingen over mij te vertellen en contact te hebben want hij heeft nooit een vader rol gehad ik kenden hem namelijk niet erg gied weten jullie hier raad mee ik weet het echt niet meer Danae