Rechten voor mij en zusjes

Hoi Noah, Allereerst super goed dat je je situatie wilt delen en om advies durft te vragen. Mijn vader heeft ook het een en ander gedaan wat niet echt te vergeven is, dus ik herken mijzelf wel in jou. In eerste instantie is het denk ik belangrijk dat je echt naar jezelf gaat luisteren. Wat wil je zelf? Wat zijn jouw behoeftes op dit moment? Ik kan mij voorstellen dat je emoties op dit moment erg hoog zijn, omdat je er midden in zit. Misschien voelt het voor jou goed om even geen contact met je vader te hebben, om na te denken en dit later weer op te pakken. Ik kan mij ook voorstellen dat het erg lastig kan zijn om dit contact stop te zetten. Weet je wat de reden is dat je vader de keuzes maakt waar jullie het niet mee eens zijn? Misschien kan het jou en je zusjes helpen om hierover met je vader in gesprek te gaan. Het lijkt mij goed om dit gesprek eerst met je zusjes voor te bespreken. Wat willen jullie wel en niet benoemen / vragen? Misschien helpt het jullie beter een keuze te maken als jullie de reden van zijn keuzes precies weten. Ik hoop dat jullie hier iets mee kunnen. Succes en veel sterkte! Groetjes Anouk

Beste Noah, Bedankt voor je bericht op ons forum, top dat je om advies vraagt! Ik heb namelijk ongeveer hetzelfde meegemaakt. De situatie klinkt dan ook zeer herkenbaar voor me. Ik was zelf erg boos op mijn vader. Hij was vreemdgegaan. En ook al liep het niet meer in het huwelijk/de relatie tussen mijn ouders; het komt toch hard aan. Je wilt zoiets niet geloven in eerste instantie. Ik koos ervoor om er te zijn voor mijn moeder (en broertje). Thuis, bij hun. Ook voelde ik woede richting mijn vader, waarna ik heb enkele maanden niet heb willen zien. Dit was voor hem zeer pijnlijk, zoals hij dat vaak achteraf nog heeft verteld. Natuurlijk vind ik dat ook niet leuk, maar het was wel mijn eigen, BEWUSTE keuze om hem even niet te willen zien. Tijd voor mezelf, voor mijn moeder en m'n broertje. Even alles op een rijtje zetten, zeg maar. De band met mijn vader is nu beter dan ooit. Soms vind ik dat nog altijd ongelooflijk, maar het is echt zo. Dat komt gewoon omdat ik alles heb verwerkt (en geloof me: ik zat in een behoorlijk diepe put). Ik ben simpelweg eerlijk geweest tegenover hem. Ik vertelde mijn vader dat ik hem wilde zien wanneer dat voor mij goed voelde, wanneer het moment 'daar was'. Daarnaast heb ik zoveel mogelijk gevoelens verwerkt in mijn passie voor schrijven en voor voetbal. En even over die financiën: jouw vader is verplicht alimentatie te betalen voor kinderen (jonger dan 18). Daar hoef jij je geen zorgen over te maken, dat is iets wat je ouder sámen moeten regelen. Geloof me: je wilt je er misschien wel mee bemoeien, maar op ten duur breekt het je op. Het is erg vermoeiend;) Kortom, voor jullie alle drie geldt: wees eerlijk tegenover jezelf en tegenover jullie vader. Als de één een band met hem voelt, ondanks wat er gebeurd of gezegd is, dan is het niet gek of verkeerd om af te spreken, om hem te blijven zien. Voor de ander geldt juist dat er tijd nodig is. Ook dat is totaal niet erg! Veel succes en sterkte de komende tijd;) Bij vragen kun je/kunnen jullie áltijd bij me terecht. Groetjes en fijn weekend, Yannick