heeii beste allemaal. ik was 11 toen ik uit huis werd geplaatst. ik heb eigenlijk nooit een echte jeugd gehad. ik leefde al die tijd op een woongroep, ik heb er nu 3 achter me rug zitten. mijn eerste groep was een kliniek. mijn 2de groep was wel een woongroep. en mijn laatste groep ben ik pas vanaf. die laatste was echt een HEL!! ik kreeg met geluk avond eten dat genoeg was voor mijn lichaam 43kg. ik heb lang gevochten voor me toekomst. eindelijk was mijn toekomst in beeld, vlak daarna viel alles in duizenden... ik werd aangerand door iemand die altijd wel dicht bij ons stond in de vriendenkring van me ouders. toen hebben ze besloten dat ik op een besloten groep me hoofd leeg kon maken. maar in plaats daar van heb ik er juist een trauma aan opgelopen... ze hebben me opgesloten, ik kon douche met koud water, ik wist nog wel dat ik niet naar me kamer wou. er was verder rest niks aan de hand... toen plotseling de groepsleiding het piep apparaat in drukte, ik heb 5 jaar lang op een groep gewoont en ben nooit vast gepakt door leiding. en nu lag ik daar op de grond met 20 leiding op me. ook hebben ze een emdr ( trauma verwerking) geopend voor me. dat onderwerp van de aandranding licht best zwaar op de maag zeg maar, dus ik ging naar me emdr, ik ben een keer geweest. ze hebben alles naar boven gehaald zodat alles weer kersvers leek. plotseling liet die behandelcordinator niks meer van haar weten, en daar liep ik dan weer met me trauma die ik eerst diep had weg gestopt. op de groep mochten we geen schoenen dragen, geen trainingsbroek en geen tshirt. we hadden een half uurtje luchttijd hoe ze dat daar noemen. ik ben 18 en ik rook ik mocht 3 sigaretten op een dag. ik ging kapot van de stress dus leefde ik op de 3 rooktijden die er waren op een dag. sochtend mocht je 2 boterhammen, smiddags moch je 2 boterhammen en s'avonds bij het avondeten knorde je buik en had je geluk als je overal een eetlepel van kon nemen. overal hingen beveiliging kastjes die alleen met een sleutel open kon. ik zat dus zeker achter 5 gesloten deuren. elke minuut van de dag mocht je niet praten. als je praten dan kon je naar je kamer vertrekken, dan werd er per direct je kamer deur op slot gedaan je stroom werd er af gegooid en je windscherm van je raam werd naar beneden gedaan, je matras werd afgepakt. in principe kon je niks. onze muur had van die piep kleine bolletjes in de verf zitten. dus volgde ik die bolletjes met me vinger en maakte in me hoofd grote figuren en tekeningen dat deed ik zo lang dat de blaren op me vingers stonden. als je onder etenstijd naar je kamer moest en je klopte op je deur omdat je honger hebt. negeren ze je totaal! dit allemaal omdat ik iets heb meegemaakt wat ik persoonlijk niet fijn vond. ik ben door een hel gesleurd en zal dit allemaal me ergste vijand niet aan durven doen! wat moest ik sterk in me schoenen hebben gestaan om dit door te kunnen maken! ik eet nog steeds niet goed, ik woon nu bij me vriend, maar ik heb er dagen tussen zitten dat ik niks eet. ik merk zelf ook dat ik er een trauma aan over heb gehouden en dat ik me nog steeds er rot daar door voel. me vriend pakte laats me polsen vast. ik ging volledig door het lint... dat was niet me bedoeling maar dat komt omdat ik al die tijd letterlijk op gesloten heb gezeten en zelden iets mee maakten van de buiten wereld.

hallo, mijn ouders zijn gescheiden omdat het allemaal niet meer zo makkelijk tussen hun liep, ook ging mijn vader vreemd tegenover mijn moeder. ik was pas 6 toen dit gebeurde en ik was nog niet van alles bewust, ik snapte niet waarom mijn vader weg ging en nooit meer terug zou komen wonen, ook snapte ik niet waarom hij bij iemand anders woonde ineens. die andere vrouw was de vrouw waar hij nee vreemd was gegaan, en tot vandaag zijn ze nog altijd samen. maar er is meer aan de hand, toen ik een jaar of 7 was kreeg mijn moeder een nieuwe vriend ik mocht hem graag en hij begon ook langzaam steeds meer bij ons te komen wonen, maar steeds als mijn zus en ik alleen thuis waren met hem moesten we naar de badkamer onze kleren uit doen en met hem gaan praten, omdat onze moeder ons wel vaker had gewassen besefte ik niet dat wat hij deed fout was. toen ik een jaar of 8 was waren ze overal achter gekomen en hadden ze mij uitgelegd dat wat hij deed een misdrijf was en daardoor ook de cel in moest. ik was verbaasd maar het deed me niet veel, ik was té jong om te beseffen wat er echt was gebeurt. met mijn vader en mij ging het alleen maar slechter, ik begon tot het besef te komen dat mijn vader niks om mij en mijn zus gaf. vorig jaar rond deze tijd aan het eind van het school jaar heeft mijn zus toch de beslissing genomen om naar mijn vader te gaan en daar te gaan wonen sinds dien stortte voor mij alles in, bij me vader werd ik niet meer gezien en of gehoord, thuis bij me moeder was alles wat ik deed en doe fout en ik kreeg dingen naar me hoofd geslingerd die wat mij pijn deden. met mijn stiefmoeder en mij gaat helemaal niks goed, vanaf de dag dat ik haar ontmoete tot vandaag voel ik me niet prettig bij haar, ik heb zelfs extreme ruzies met haar gehad. ik begon met verkeerde mensen op school om te gaan en ik werd een bitch die vond dat ze alles was, ik heb zelfs even gepest omdat ik altijd bang was dat mensen mij zouden lesten omdat mijn ouders gescheiden zijn. toen ik naar de 1e ging besefte ik dat het geen nut had, ik kreeg goede vrienden en ik pestte niet meer ik ging ook niet snel over mensen oordelen. maar nog altijd na 2 jaar gaat thuis niks goed, ik ben mezelf gaan snijden door zulke keuzes te maken en in deze situaties te recht te komen en ik wil de hele tijd weg lopen van huis. ik weet dat het allemaal geen zin heeft maar ik weet niet wat ik anders moet doen. ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik niet meer thuis wil wonen maar ik wil ook niet naar me vader. ik heb haar ook uitgelegd dat ik zal proberen hun ouderschap van mij af te pakken, maar het probleem is dat mijn moeder bij jeugdzorg werkt en ik daarom niet zomaar iets kan doen. ik wil weg een nieuw leven beginnen met mensen die ik niet ken. ben ik de enige of zijn meer mensen die dit willen?

hoi, mijn ouders zijn gescheiden en dat is erg lastig. mijn vader kreeg een vriendin en mijn moeder kreeg een vriend. allemaal super leuk en aardig maar niet heus. met vriend van mijn moeder kan ik goed opschieten, met de vriendin van mijn vader niet en ik weet soms gewoon niet wat ik moet doen. ze bemoeit zich super veel met mij een poosje terug had ik ruzie met mijn vader en ben ik boos terug gegaan naar mijn moeder, maar altijd als we het gaan uitpraten zit zij er bij, voert zij het wordt en zegt mijn vader niks nu gaan ik en mijn vader het uitpraten met jeugdzorg er bij en is zij er dus niet bij, maar als ik daar kom moet ze natuurlijk ook alles weten en zo. het is zo'n betweter, verschrikkelijk irritant dus heeft er iemand tips? kristel

In 2013 schreef ik voor het eerste mijn verhaal over mijn jeugd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog jong was, ik ging niet meer met plezier naar mijn vader, hij stopte met alimentatie betalen en er kwamen verschillende rechtszaken. Misschien voor sommige heel herkenbaar. Sinds 2009 heb ik geen contact meer met mijn vader. Nu, zes jaar later probeert hij weer contact met me te zoeken en ik vind het erg lastig hoe ik hierop moet reageren. In mijn ogen heeft hij me kei hard laten vallen en in zijn berichten die hij stuurde schrijft hij dat hij me enorm mist. Aan de ene kant zou ik graag weer het contact op willen pakken zodat hopelijk al mijn vragen eindelijk beantwoord worden. Aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik hier nog helemaal niet klaar voor ben. Ik vind dat mijn vader verantwoordlijk is voor de depressies waar ik op jonge leeftijd mee te maken kreeg en waarvoor ik psychische hulp nodig had. Kan iemand mij advies geven over hoe ik dit aan kan pakken? Moet ik hem negeren omdat hij mij een soort van 'genegeerd' heeft vroeger? Moet ik mijn woede opzij zetten en de confrontatie aangaan? Lees hier mijn verhaal uit 2013: http://www.villapinedo.nl//ik-ben-3-keer-verhuisd-in-een-jaar/

Hoe veel ik bijstand krijgen ???? per mand????ik ben zelf

ik mag mijn telefoon eigelijk niet naar boven als ik ga slapen want dan app ik de hele nacht door maar nu had ik dat toch gedaan voor 1x en nu is die voor 1 week afgepakt heeft iemand tips om mijn telefoon eerder terug te krijgen en als die in t huis zou liggen wat dan de beste plekken zijn om te kijken.. :)

hoii ik ben Lonneke en ik heb een vraagje...: mijn vader heeft sinds een paar maanden een vriendin en hij wil heel graag dat ik haar ga ontmoeten maar ik weet niet of ik dat wel wil... want volgens mij is ze heel onaardig en ja ik weet echt niet wat ik moet doen.... heeft iemand nog tips hiervoor??

Mijn ouders zijn al een tijdje gescheiden. Niet omdat ze veel ruzie hadden maar omdat ze niet dezelfde liefde meer voelden als vroeger. Eerst vond ik het verschrikkelijk maar nu kan ik er goed mee omgaan en heb ik het een plek gegeven. Ik ben elke maandag, donderdag bij mijn moeder. En vrijdag en het weekend doen we om en om. En dinsdag en woensdag en om het weekend bij mijn vader maar bij ons in de buurt wordt wel eens in gebroken. Dus hebben we een extra slot die hebben we al heel lang alleen nooit gebruikt. Nu heeft mijn vader de sleutel gevonden en het is er maar eén. Dus als ik bij mijn moeder ben kan ik het huis niet in. Hoe moet dat dan later met schoolboeken? Nu heb ik bedacht om bij mijn moeder te gaan wonen maar dan mis ik mijn vader te lang en voor andersom geld hetzelfde wat moet ik doen ?

Beste allen, Met moeite en al heb ik eindelijk gekozen om naar de kinderpsycholoog te gaan. Ik heb een vriend en soms hebben we ruzietjes (jaloezie, dacht ik). We hadden enorm veel ruzietjes om 1 persoon. Vandaag kwamen we samen erachter dat het helemaal geen jaloezie was en ik er juist maar alleen om draaide. Ik schrok hier zelf enorm van, want zelf had ik het niet door. Waar het wel om draaide en wat ik al ruim 7 jaar verborgen hield is dat mijn pa een hoerenloper is. Ik kan het niet aanzien dat mijn ma elke keer er zo kapot van is. Ook heeft hij ooit tegen mijn ma gezegd dat hij beter kon trouwen met n andere vrouw. Dit doet mij zo'n pijn elke keer. Ik kom uit een gezin met 2 broers een pa en een ma, ze zijn nog niet gescheiden. (Dat wil ik t liefst ook niet eigenlijk, maar ook weer wel). Ooit heb ik tegen mijn ma gezegd dat ik dat scheiden van hun echt niet wil, dus houdt ze er rekening mee. (Denk ik?) Ze praat er veel over via Skype met mijn tante.. mijn pa is trouwens ook zo'n persoon die t tegen iedereen verteld wat voor dingen hij doet met andere vrouwen.. het kwetst me zo enorm... ik heb er zoveel moeite mee.. het doet me zo'n pijn. Mijn psycholoog zegt dat het beste is om ermee te praten i.i.g. met mijn vriend. Want anders raak ik mensen kwijt die ik niet wil kwijt raken. Ik heb er zoveel moeite mee en kan janken en wil t liefst niet huilen waar mn vriend bij staat. Ik ben ook bang dat hij raar over mIjn familie denkt. Ik snap dat dit verhaal veel is op elkaar gestapeld.. maar ik heb dit 7 jaar verborgen gehouden dus als jullie nog vragen hebben kunnen jullie dit stellen, als het nog onduidelijk is. En natuurlijk hoop ik tips te kunnen krijgen. Kus.

Hallo, Ik ben Fenna en mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik twee ben. We hebben een co ouderschap: ik ben de helft van de week bij mijn moeder en de helft van de week bij mijn vader. Maar ik wil eigenlijk liever gewoon bij mijn moeder wonen, en dan soms mijn vader opzoeken. Het is niet alsof ik hem haat, maar er zijn zoveel ruzies en onenigheden al om kleine dingen dat ik het gewoon niet trek. Heeft iemand anders dat ook of weet iemand hoe ik kan regelen dat ik bij mijn moeder kan wonen? X Fenna