7 jaar verborgen

Lieve Julia, Jeetje zeg, wat een verhaal. Dit moet inderdaad erg kwestend en moeilijk voor je zijn. Ik heb dit natuurlijk zelf niet meegemaakt, maar ik kan het heel goed begrijpen. Zoals, denk ik, iedereen dat kan. Allereerst wil ik je zeggen dat je echt moet huilen als je moet huilen, ook in het bijzijn van je vriend. Hij zal dit ongetwijfeld begrijpen. Ik herken die ruzietjes om kleine dingen toen ik nog met mijn ex-vriendin samen was. Maar ik kon gewoon niet mezelf zijn bij haar, dat ging niet vanzelf en zou wel zo moeten gaan. Als je het hele verhaal aan hem vertelt en je pure emoties uit, krijgt hij ook meer inzicht in de situatie. Voor hem is het lastig als niet alles duidelijk is, hij wil met dingen rekening kunnen houden. Een echte vriend, waarmee het pure liefde is, zal jou altijd steunen. Als je moet huilen, moet je huilen. En beste Julia: ieder huisje heeft z'n kruisje. Dat is simpelweg de werkelijkheid. In iedere familie gebeuren dingen die je liever weg wil stoppen, maar je moet álles toch eens bespreekbaar kunnen maken met anderen. Hoe moeilijk dat ook is. Je vriend vindt jouw familie heus niet 'raar'. En dan nog, daar gaat het niet om. Het gaat erom dat jij je gevoelens kan uiten, je verhaal kwijt kunt aan de mensen waarvan je houdt en die je vertrouwt. Op die manier raak je ze niet kwijt; de band wordt alleen maar sterker. Tot deze ijzersterk is en niet meer breekt. Ik vind het enorm moedig van je Julia, hoe je alles hier durft te omschrijven en hoe je met de situatie omgaat. Het moet erg moeilijk voor je zijn, dat snap ik volledig. Ik begrijp ook dat je jouw ouders liever niet ziet scheiden, maar soms is het de (enige) juiste oplossing. Soms is het beter voor iedereen. Niet meteen, maar op ten duur wel. Ook wil ik je meegeven hoe moedig ik het vind dat je uiteindelijk alsnóg naar de psycholoog bent gestapt. Het kan flink helpen in de verwerking om alles te bespreken met iemand die niet meteen een oordeel of een mening klaar heeft. Dit heeft mij in ieder geval geholpen, en in bepaalde mate zal het ongetwijfeld ook uiteindelijk voor opluchting bezorgen bij jou. Communiceren, eerlijk zijn tegenover de ander, huilen, schreeuwen, lachen; alles helpt, beetje bij beetje, om dit soort zware, ingrijpende gebeurtenissen en moeilijke situaties te verwerken. Voor alles is een begin. En dat begin heb jij gemaakt door naar de psycholoog te gaan. Moedig en heel goed van je, Julia. Hoe lang de weg ook is en hoe vaak je ook verdriet zal blijven hebben; zolang je de juiste mensen om je heen hebt en je te allen tijde jezelf kunt blijven, komt er voor iedereen een betere tijd aan. Ook voor jou. Slaap lekker Julia. Liefs, Yannick La Gordt Dillié

Wat super lief, Yannick. Ik had niet op zo'n mooie reactie verwacht en wat me opvrolijkt. Veel mensen begrijpen het niet en zullen dit ook nooit begrijpen, omdat ik uit ervaring weet dat velen het alleen willen weten omdat ze het interessant vinden. Maar met jouw reactie en support kan ik enorm veel. Dank je wel!