Lieve (gescheiden) ouders, Jullie hebben zojuist of een tijdje geleden wellicht de belangrijkste beslissing gemaakt uit jullie leven, maar in ieder geval de grootste beslissing in het leven van jullie kind(eren). Een besluit dat zij de rest van hun leven mee zullen dragen en waaruit zij zelf keuzes gaan maken. Mijn ouders hebben dit gedaan toen ik acht jaar oud was en misschien kan dit jullie helpen. Allereerst: denk niet dat je jouw kind niet kan verliezen. Een liefde van een kind is onvoorwaardelijk, maar niet onbegrensd. Mijn vader kent me niet meer. Hij heeft me tot mijn 16e meegemaakt, maar hij weet niet meer wie ik ben. Hij weet immers niet waar mijn hart sneller van gaat kloppen, welke dromen ik heb of welke talen ik spreek. Dit is een keuze geweest vanuit mij zelf. Het kan wellicht nu lijken alsof je kind van je is afgenomen, maar wanneer je de vlam van hun liefde voor jou niet zelf hebt gedoofd zal het altijd weer ontwaken. Ik kan je dit vertellen: - Zet je kind(eren) op de eerste plaats. Dit kan makkelijk lijken nu je misschien nog niet verliefd bent of een andere keuze hebt, maar dit schijnt niet zo makkelijk te zijn. Echter jij hebt besloten om kinderen te krijgen en dus zal je de verantwoordelijkheid voor hun geluk moeten dragen. - Je kind is geen trofee. Er is nog één ander iemand op de aardbodem die zoveel van je kind houdt als jij en dat is zijn of haar moeder/ vader. Het is dus makkelijk om die persoon te raken via/met het kind, maar degene die je hiermee het hardst raakt is het kind. - Je kind leert wat jij laat zien. Je kan nog zo vaak zeggen dat je kind goed moet zijn en zich goed moet gedragen, maar als je kind ziet dat jij dat nog geeneens kan met de persoon waar zij zo van houden... Verwacht dan niet dat zij beter weten. Jij moet beter weten altijd. - Jij bent de volwassene en zij het kind. Er verandert veel in jouw leven, maar nog veel meer in het zijne/hare. Alles wat zij immers tot dan kende is ineens niet meer. Dit zorgt ervoor dat ze dingen moet uitzoeken, aftasten en moeten uitvinden welke rol zij innemen in dit nieuwe geheel. Stuur ze, maar laat ze ook vrij om dit te onderzoeken. - Je kind is zijn/haar evenbeeld. Alles wat jij zegt over zijn/haar moeder/vader zal ze/hij betrekken tot zichzelf. Allereerst omdat vader/moeder een onderdeel is van zijn/haar zijn en daarnaast omdat ze van hem/haar houden. Dit kan je niet kleineren of bekritiseren zonder te realiseren dat alles wat je zegt gevolgen heeft voor het kind. Dieper dan jij denkt. - Je kind was er eerst. Heb je een nieuwe relatie? Gefeliciteerd! Ik hoop dat het alles is wat je wilde. Verander alleen niet zoveel met de relatie met je kind. Niet alles hoeft anders te zijn, omdat jij je nu anders voelt. Je nieuwe relatie is de visite en je kind heeft een permanente plek. - Je kind heeft je nodig. Wees beschikbaar 24/7 voor je kind. Ouderschap is geen parttime werk ook al heb je nu een omgangsregeling. Daarnaast is het belangrijk om ook dingen samen te doen. Doe dingen met zijn tweeën. Je hebt nu wellicht minder tijd met je kind. Zorg dat je de tijd die je hebt samen benut. - Leer je kind kennen. Zorg dat je alle facetten van zijn/haar leven kent. Laat je kind maar praten... Om te zorgen dat ze het gevoel hebben dat ze alles kunnen zeggen: wees positief over zijn/haar moeder/vader + familie. Het is een onderdeel van zijn/haar leven en dat onderdeel is even belangrijk als het onderdeel dat je direct met hem/haar deelt. - Houd contact met de andere ouder. Het is misschien lastig, want je bent niet voor niets uit elkaar. Echter is contact zo waardevol. Alles is dan open en bespreekbaar, niemand kan tegen elkaar uitgespeeld worden en voor het kind zijn er mogelijkheden: o, als ik mijn schoolmusical, diplomauitreiking, bruiloft, etc vier, kunnen mijn ouders bij elkaar zijn in dezelfde ruimte zonder reden van paniek. En als laatste: wees jezelf en blijf wie je altijd was. Er verandert al zoveel in het leven van je kind.... Ik wens je heel veel sterkte en geluk. Veel kracht en wijsheid. Maar bovenal: veel liefde! Voor jezelf, voor de ander, maar voornamelijk een gezamenlijke liefde voor dat geen wat jullie samen hebben gecreëerd: jullie zoon(s) en/of dochter(s). Liefs, Charlie

Hoi iedereen, Mijn ouders hebben een paar weken terug vertelt dat ze gaan scheiden. Mijn moeder is afgelopen zaterdag verhuist en aan staande zaterdag verhuizen wij met ze allen haar spullen. Mijn ouders hebben nooit ruzie maar is de liefde gewoon overgegaan in vriendschap. Maar nu komt het probleem: ik kan er met niemand goed over praten waardoor ik het erg opkrop en nu ook lichamelijke stres klachten krijg. Ik ben zelfs laatst weg gegaan van mijn scouting kamp omdat ik het geestelijk niet meer aan kon. Wat zouden jullie aanraden en waar kan ik terecht om er met iemand over te praten? Xxx mij

Oke mijn ouders waren 16 jaar getrouwd. Maar 10 jaar was er ruzie en huiselijk geweld.. meestal van mijn vaders kant. Hij rookt maar drinkt ook onwijs veel.. Nu sinds ongeveer 2 a 3 maanden zijn ze uit elkaar. Op een avond was hij ladderzat en sloeg hij.. Ik belde 112 en heb aangifte gedaan tegen mn eigen pa... 10 daags huisverbod. Die avond heeft mn moeder een scheiding ingediend.. logisch na tien jaar ellende met opgroeiende kids. O a ikzelf. Er is nog altijd gezeik over geld en financien. Ook is het zo dat wat er thuis door de kamer geroepen werd.. dat dat nu via Whatsapp naar mijn moeder en mij verstuurd wordt. Nu is het zo dat wij ieder weekend bij pap zijn. En door de weeks in het ouderlijk huis. Daardoor kan mam ieder weekend weg. En ze heeft al een nieuwe vriend waar ze al mee zoent en seks mee heeft gehad. Zij respecteerd niet dat wij daar moeite mee hebben.... Naar verhaal Dazza

hei mijn ouders zijn sinds ik drie ben gescheiden de reden weet ik niet.... mijn vader is 8 jaar getrouwd en heeft 2 kinderen bij zijn nieuwe vrouw ik woon nu bij mijn moeder en dat blijft ook zo Ik zie mijn vader al erg weinig... maar nu gaat hij ook nog eens verhuizen naar duitsland!!!

Sinds 3 maand zijn mijn ouders onofficieel gescheiden, mijn mama is dan namelijk verhuisd. Daardoor moeten mijn 2 broers, mijn zus en ik elke week wisselen van ouder. Sinds de verhuis is mijn vader zeer kwaad op mijn moeder en wil hij niets meer met haar te maken hebben. Wat wel lastig is omdat er nog veel moet afgesproken worden en veel verdeeld. Volgens mijn vader doe ik hem te veel aan mijn moeder denken en dat laat hij duidelijk merken door het feit dat hij me vaak negeert als ik bij hem ben. Wat zeer pijnlijk is voor me. Ik probeer dit te negeren en ben dan ook vaak bij mijn vriend. De vorige keer dat ik naar mijn vader moest, was ik in het weekend bij mijn vriend toen ik van mijn jongste broer te horen kreeg dat mijn vader, tijdens een discussie aan tafel, gezegd had dat hij niemand kent met de naam 'Lies'. Wat mijn enorm veel verdriet deed omdat te horen. Ik ben thuis gekomen en heb mijn vader er mee geconfronteerd. Volgens hem was er niets aan de hand en had ik het verkeerd begrepen. Ik heb enorm hard zitten wenen toen hij dat tegen me zie. Ik heb het ook enorm lastig met het feit dat mijn vader niet door heeft dat hij me verdriet heeft gedaan met dat te zeggen. Ik weet niet goed wat ik er nu mee moet doen. Omdat mijn vader duidelijk laat merken dat hij niet blij is met me omdat ik de kant van mijn mama kies (vanuit zijn standpunt gezien). Terwijl dit niet zo is. Maar dat krijg ik niet aan zijn verstand gebracht. Hierdoor heb ik geen zin meer om mee te gaan naar mijn vader. Maar ik ga nog mee voor mijn zus, die nog geen 18 is. Ik weet niet hoe lang ik het nog ga volhouden. Ik hoop elke keer dat het beter gaat dan de keer er voor. Maar het is steeds ijdele hoop. Ik weet niet goed wat ik nu moet doen of hoe ik het moet duidelijk maken aan mijn vader. Hopelijk gaat het beter met de tijd. groetjes Lies

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden uit elkaar gegaan. Dat ging allemaal heel snel.. In die tijd zijn er afspraken gemaakt met betreffing tot kleedgeld en zorgverzekering.. Mij is ooit verteld dat mijn ouder dit tot mijn 25e betalen. Nu het contact met beide ouders slechter is met name met mijn vader wordt er ineens aan mij om geld gevraagd. Ook kwam ik er achter voor een groot deel niet eens verzekerd te zijn. Mijn ouders doen nu ineens heel vaag over de toen gemaakte afspraken.. Mijn moeder zegt dat mijn vader moet betalen, en mijn vader zegt dat ik het moet betalen. En andersom bij het onderwerp kleedgeld. Nu heb ik aan beide ouders gevraagd of ik de afspraken (die als het goed is zwart op wit staan, ik heb immers ooit 2 seconde een brief gezien) mag inzien en beide reageren heel fors met een nee. Nu is mijn vraag wat mijn rechten zijn met het inzien van de afspraken die over mij gemaakt zijn. Ik wil namelijk zelf inzien wat de afspraken zijn en duidelijkheid krijgen over mijn situatie

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was. Mijn vader wou me toen bij hem houden. Doordat hij een Franse vrouw heeft leren kennen heeft hij die beslissing ingenomen en heeft me bij mijn mama "gedumpt". Ik was jong en wist niet wat er gebeurde. Ik woonde dus bij mijn mama en ging om de 14 dagen, 1 weekend naar mijn vader en tijdens de vakanties. Op mijn twaalf jaar, kwam mijn vader bij me huilen met een brief. Wegens geld problemen zou hij zijn villa moeten verkopen en was zijn enigste oplossing dat ik bij hem kwam wonen voor kindergeld te trekken etc. Ik was zo onmachtig en heb ja gezegd tegen mijn zin. Mijn vader heeft dit op een verschrikkelijke manier gedaan en ik heb, sinds mijn relatie met mijn moeder beter is, altijd willen terugkeren. Mijn vader woont aan de andere kant van België, ze spreken daar dus Frans. De scholen zijn daar heel anders en mijn Nederlands is er door achteruit gegaan. Tussen mij en de dochters van mijn Franse stiefmoeders is er altijd oneerlijkheid geweest. Na 4 jaar is het moeilijk om zomaar terug te keren naar mama. Andere taal, andere school. Durf ik het wel aan papa te vertellen? Ik moet in augustus bij hem blijven. Ook al ben ik 16 jr, zaterdag gloeide de tranen uit mijn ogen omdat ik wist dat ik zou terugkeren. Ik weet niet hoe ik me bij deze situatie moet voelen. Heel mijn familie woont aan mijn moeders kant, in Walonie heb ik alleen mijn vader die van s'morgens tot s'avonds werk. Is dit mijn kans om terug te komen naar mijn mama? Moet ik doorzetten? Ga ik weer iedereen kwetsen zoals toen? Dit is een samenvatting van het verhaal, vele details worden niet verteld, te weinig tijd en ik heb dringend hulp nodig. Veel liefs, een klein zusje in nood.

Bij me vader is er een man in huis gekomen omdat hij gescheiden is en geen huis heeft dus hij woord nu even bij ons alleen ik weet niet hoe ik ermee om moed gaan en ik durf het zelfs niet tegen mijn vriendinnen te vertellen want ik ben vang dat ze gek reageren wat moed ik doen?gr Liz

Mijn ouders zijn 5 weken geleden gescheiden. Want het ging echt niet meer,ze maakten alleen maar ruzie,soms sloegen ze elkaar. Dus woon ik officieel bij mijn moeder,omdat de rechter wilde dat ik en men zusje bij men moeder zou blijven. Ik vindt het nog steeds moeilijk dat ze zijn gescheiden. Ik wil graag dat ze weer bij elkaar wonen. Maar helaas gaat dat niet. Dat vindt ik het moeilijkst.

Hallo, Ik ben 13 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden sinds vorig jaar. Ik woon nu al 9 maanden bij mijn vader maar niet officieel. Het ging niet goed bij mijn moeder zij sloeg mij heel vaak en zorgde niet goed voor me en dat werd erg toen we vorig jaar op vakantie waren in corfoe. Zij heeft mij veel geslagen en geschopt en ik kon nergens naartoe. Mijn vader was toen in Nederland. Toen we terug kwamen in Nederland ben ik bij mijn vader gebleven dat vond mijn moeder toen ok en deed niet moeilijk. Nu wilt mijn moeder dat ik met haar meega naar KRETA maar ik wil niet mee met haar en ben heel erg bang voor haar. Ik heb haar dit jaar maar 2 keer gezien. Ze belt mij niet en stuurt ook geen berichten ofzo. Mijn vader helpt mij met alles ook met mijn school. Mijn moeder wilt langsgaan bij familie in KRETA en wil mij meenemen zodat mensen denken dat ze een goede moeder is. Ik wil niet mee en heb dat steeds tegen haar verteld. Zij dreigt nu met jeugdzorg en de politie. Ze dreigt ook nu mijn vader. Wat kan ik doen. Ik wil niet mee met haar ze is eg agressief maar doet net alsof ze goed is voor mij. Ik durf echt niet mee. Help mij aub. Wat voor raad geven jullie mij wat kan ik doen en wat kan mijn vader nu doen. Mijn moeder wilt ook geen toestemming geven zodat ik bij mijn vader kan wonen. Ook de toeslagen en kinderbijslag maakt ze op aanzichzelf en geeft niks aan mij of mijn papa. Wilt u mij raad geven. Ik wil niet mee met haar naar Kreta. Groeten Kosta