Hey pap, Hoe is het? Wil je weten hoe het met mij gaat? Eigenlijk wel goed. Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat ik voor het laatst naar jou toe ben gegaan. Ik woon nu bij mama en ik heb het best naar mijn zin. Maar toch. Jij hebt het echt verpest bij mij door bijvoorbeeld niet te accepteren dat ik soms bij mama moest blijven om naar de competitie te gaan. Of mij veel te laat een verjaardagscadeau geven. Of helemaal boos op mij te worden omdat ik school heb tot half 5, en jij mij dan later moet ophalen. Maar pap. Kan je iemand die zich niet als een vader gedraagt wel pap noemen? En kan je toch verlangen naar een vader die wel normaal doet als je iets hebt? Dat is toch normaal? Ik weet het niet meer. Ik ben heel erg boos. Maar ook toch een beetje verdrietig. Maar nu wil je het ineens goed mij maken. Moet ik dat dan accepteren of niet? Of moet ik eens alle tranen tellen die ik om jou heb gehuild. Of kijken hoeveel uren ik koppijn door jou heb gehad. Ik twijfel pap. En ik weet niet of ik het wel wil goed maken. Ik heb denk ik nog een beetje tijd nodig. Liefs, Je dochter.

Hoi, ik ben Sam, 12 jaartjes jong, en mijn ouders zijn al sinds ik 3 was gescheiden. Ik kan met mijn moeder goed overweg maar met mijn vader en zijn vrouw helemaal niet. Een klein voorbeeld: ik kwam laatst van school terug en dan fiets ik altijd langs mijn moeders huis. Maar ik was dus bij mijn vader. Het regende keihard en toen kwam ik mijn moeder tegen. Ze vroeg of ik even binnenkwam om wat thee te drinken en natuurlijk zei ik ja. Ik belde meteen mijn stiefmoeder op dat ik even bij mijn moeder was. Ze nam niet op dus had ik een SMS gestuurd. Ik zette daarin o.a. dat mijn vader mijn regenbroek niet had ingepakt en dat ik toen met mijn moeder was meegegaan. Toen ik thuiskwam was mijn stiefmoeder heel erg boos op mij omdat ze vond dat ik mijn vader de schuld gaf van mijn regenbroek. Maar dat was helemaal niet de bedoeling! Daarna was ik maar mijn huiswerk aan het maken. Maar toen kwam mijn vader ook thuis en hij was boos en zei dat ik weer eens een klotesfeer had veroorzaakt en dat ik hem dus de schuld gaf. Daarna schreeuwde hij ook naar me alle frustraties die hij met mijn moeder had opgelopen. Want mijn moeder had dus ook een bericht naar mijn stiefmoeder gestuurd. Hij schreeuwde dat het mijn schuld was dat mijn moeder dat bericht had gestuurd en nog VEEL meer. Ik heb toen teruggeschreeuwd dat hij dat tegen mijn moeder moet zeggen. Hij zei tegen mij dat ik moest dimmen. Alsjeblieft iemand met dezelfde situatie of iemand die me begrijpt. Dat zou al heel fijn zijn.

Hallo, Mijn ouders zijn 22 jaar bij elkaar, maar sinds ik mij kan herinneren maken zij altijd ruzie. Het is nu zelfs zo erg dat zij niet meer met elkaar praten, en als ze dan al praten is het gevolg ook weer ruzie. Ik werk zelf de hele week fulltime en als je dan thuis komt bij ruziënde ouders is dat niet prettig. Zelf heb ik ook een relatie en merk dat deze er erg onder lijdt omdat ik gewoon niet meer weet wat ik moet. Ik zou graag verhuizen en op mijzelf gaan wonen, alleen gaat dit helaas nog niet. Mijn moeder zegt vaak slechte dingen over mijn vader tegen mij en mijn vader dan weer over mijn moeder.... Ik blijf maar zeggen dat ze dit soort dingen niet met mij moeten bespreken en toch doen ze het. Het is zelfs zo erg geweest dat ik gewoon ben weggelopen van huis zonder iets te zeggen... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, ik word echt helemaal gek thuis... :(

hallo ouder!! Ohnee.... Er word gescheiden.... bah! wat vervelend, voor jullie, maar ook voor jullie zoon(en) of dochter(s). Mijn grootste tip, laat je eigen zooi lekker achterwege! Dan doe je maar schijnheilig naar je kind, dat maakt niet uit. Het kind, dat is het belangrijkste, en dat gaat boven alles!! Ook boven jullie! Let daar aub op! Voor mij is de scheiding geweldig, in welk opzicht, verlopen!! Dat gun ik iedereen!! succes, voor jullie allemaal!! Puck ;)

bah! is het nou zo moeilijk om normaal te doen?? dacht het niet! mijn vader en moeder zijn 7 jaar geleden gescheiden. het klikte niet echt tussen mijn vader en mij, en uiteindelijk heb ik het contact verbroken na een heftige ruzie, tussen zijn vriendin, inmiddels verloofde (waar wij niks van vermeld krijgen!!!!),hij, en mijn zusje en ik..... Hij blijft maar dreigen en verminderd zelfs nu de alimentatie!! bah bah bah! hij informeert ons nooit! en vervolgens elke keer maar op de ouderavonden komen! ik word daar zo enorm boos van!! zo moeilijk is het toch niet om te zeggen, ik kom niet op een ouder avond. en dan vervolgens tegen iedereen een ander verhaal gaan vertellen! val dood ofzo!! bah bah bah!! en dan al die kinderen dan alleen maar gaan van, 'maar hij komt teminste op een ouderavond, hij geeft dus nog om je!' of 'maar hij stuurt je nog brieven dus houd hij van je!' alsof dreigbrieven de nieuwe vorm van liefde zijn??? Dan heb ik iets gemist hoor!! Daarom vind ik het suppperrr fijn dat iedereen hier gewoon begrijpt hoe alles zit, en wat voor lullen ouders soms kunnen zijn! Dus Bedankt ;) dat ik mijn verhaal kwijt ben, en dat jullie het begrijpen :) haha eind goed al goed...... hoop ik.

Hallo iedereen, mijn ouders zijn ongeveer 4 jaar geleden gescheiden en ongeveer 3 jaar geleden heeft mijn moeder iemand anders gevonden. Mijn moeder ging in het huis van mn stiefvader wonen en de verdeling is week om week. Het probleem is onze stiefvader. Wij wonen in zijn huis en dus hebben wij zijn regels na te leven. De laatste tijd is dit echt te extreem.Ik moest in de zomervakantie helpen om het huis op te knappen. Na een tijdje kwam hij kijken en heb ik gezegd dat ik niet meer wilde helpen omdat hij slecht commetaar gaf. Hij werd helemaal gek en zei dat ik na het eten naar mn kamer moest en mn mobiel en alles wel in kan leveren. Ook heeft hij gezegd dat hij mn leven gaat verpesten en dat hij mij van het begin af aan al niet mocht. Na 2 weken was ik het zat en heb ik stiekem mn tablet mee naar boven genomen, na 2 weken kwam hij daar weer achter en is de straf alleen nog maar erger geworden,ook geen elektriciteit meer boven... Hij zegt me uit het huis te gooien als ik 18 ben. Mijn moeder vindt dat ik alles maar gewoon moet negeren... Wat vinden jullie?

Mijn ouders zijn nu ongeveer 5 jaar uit elkaar en al vanaf het begin is het helemaal niet fijn hoe het gaat. Mijn vader betaald niet (alimentatie bijv.) omdat hij depressief is en daardoor niet kan werken. Mijn moeder moet dus heel veel werken en is vaak gestresst en overspannen. Ik ben daarom ook heel veel alleen thuis met mijn zusjes en broertje. Mijn ouders kunnen onderling niet goed afspraken maken dus gaat het altijd via ons. Dat is echt heel erg vervelend. Ik heb de laatste tijd ook veel problemen thuis met mijn moeder enz. Ik snap gewoon niet waarom ze niet gewoon onderling afspraken kunnen maken zonder dat daar problemen van komen of dat we de jeugdzorg daar elke keer moeten bij betrekken om een normaal gesprek te voeren met elkaar. En ik vind eigenlijk ook dat mijn vader werk moet zoeken maar het is vervelend omdat hij dus depressief is en je dan niet kan weten hoe diegene zich voelt. Dan heb je ook nog die mensen die denken dat ze er alles van weten maar dat weten ze niet, ze weten niet wat de afspraken zijn tussen mama en papa, ze weten niet hoe wij ons voelen, ze weten niet hoe het is om zo vaak alleen thuis te zijn en heel veel verantwoordelijkheid draagt. Soms is het misschien wel lief bedoelt maar als ik hulp nodig heb of een gesprek omdat ik me even verdrietig voel dan kom ik echt wel naar je toe of dan heb ik genoeg vriendinnen met wie ik erover kan praten. Soms denk ik waarom moet het nou zo moeilijk. Binnen mijn omgeving waar ik woon zijn zoveel mensen gescheiden die het gewoon normaal regelen onderling, waarom kan dat dan niet bij ons? Heel erg vervelend en verdrietig.

Hallo, Mijn moeder praat soms heel negatief over mijn vader en ze wil hem niet eens zien.. Terwijl mijn vader gewoon wil dat het goed tussen hun gaat. Dus ze kunnen bijvoorbeeld niet samen naar een ouderavond ofzo. ik vind dit echt vreselijk. Ik vind het gewoon niet kunnen dat ze moeten overleggen wie bij een voorstelling ofzoiets komt kijken, ik wil dat ze gewoon allebei komen en dat mijn moeder het niet erg vind om soms mijn vader te zijn als dat mij gelukkig maakt.. ze hebben toch ooit van elkaar gehouden ?! Praten helpt niet.. Dus hoe los ik dit op?

Hee ik ben Melissa. M'n ouders zijn al sinds m'n 2e gescheiden, maar naar mate ik ouder word merk ik dat ik er steeds meer last van krijg. Ik wil allebei m'n ouders gelukkig zien en woon nu om de week bij ze. Ik word er zelf alleen niet gelukkig van. Elke week sjouwen met spullen en eer dat ik gewend ben moet ik alweer weg. Het liefst woon ik gewoon vast bij mijn moeder, maar dan zie ik m'n vader en stief broertje zo weinig. Iemand die hetzelfde probleem heeft of tips heeft?

Hallo Mijn ouders zijn nu 4 jaar gescheiden. Ik ben na een ruzie met mijn moeder bij mijn vader gaan wonen. Inmiddels is alles trouwens goed tussen mij en me moeder en ga er ook weer dagelijks langs. Ik ben 22 en wil graag op mezelf dit heb ik ook al meerdere keren ter aandacht gebracht bij mijn bijde ouders Nu krijg ik de kans om een leuk appartement te huren voor niet te veel. Lekker Dicht bij me werk en bij mijn paarden. Aleen het is 2 straten bij mijn moeder vandaan. Voor mij uiteraard geen probleem. Mijn vader is een vak apart. Hij heeft erge narcistisch trekken en probeert iedereen emotioneel te onderdrukken. Er word nooit hoi gezegt, nooit gevraagd hoe me dag was. Er word niet gepraat. Maar als er wat gebeurt kan het huis te klein zijn. Laat ik duidelijk zijn, ik kies voor mezelf en merk erg dat hij er moeite mee heeft dat ik niet altijd doe wat hij van me wilt. En dat ik me moeder nog vaak zie. Laatst was het weer zover. Mijn zusje heeft stage, daar waar mijn moeder (en ik voor mijn dieren) veel voer en spullen halen. Mijn moeder kwam haar toevallig tegen en zei enkel gedag. Mijn vader maakt hier direct van dat ze iedere stagedag mijn zusje komt stalken. De dag na dat dat gebeurd was stond mijn vader ineens op mijn werk, ik zou en moest het mobiele nummer van mijn moeder geven. Mijn antwoord? Nee. Toen moest ik maar met mijn moeder praten, ik heb gezegt dat ik dat niet ging doen en het niet mijn probleem was De dag erna was ik bij stal, het is naseizoen dus we zijn een aantal middagen dicht op me werk. Ook daar dook hij uit het niets op(hij is er ruim een jaar niet geweest) hij was opzoek naar me moeder, en dacht wel dat ze hier was.niet dus (en gelukkig ook maar) hij vroeg verwonderd waarom ik er was. Ja duh, ik ben vrij dat jij nou niks uit interesse vraagt(dat heb ik natuurlijk niet letterlijk gezegt). Ik heb die week weer enorm veel stress gehad. Mijn lichaam lijd onder de continue stress die bij mij aanwezig is. Wanneer, hoe en wat ik zeg. Bij mijn vader geld dat hij aleen zijn eigen verhaal geloofd en dit jou graag ook laat geloven en jou mening doet er niet toe. En probeer het ook maar niet want je krijgt een flinke knauw over je heen. Maargoed, dit even de situatie schets van hoe het ongeveer hier is en er aan toe gaat. Je kan natuurlijk begrijpen dat hij aleen bij dit appartement denk dat ik dicht bij me moeder wil wonen. Dat is niet zo, het is een goedkoop appartement, Iets wat je niet af kan slaan en prima als eerste huisje. Lekker Dicht bij me beestjes en me werk. Ik krijg vandaag te horen of ik mag kijken. Maar me vader weet nog van niks. Ik weet gewoon niet hoe ik dit op een normale wijze kan gaan zeggen. Want ik weet nu al dat er gezeur van komt. Maar ik laat voor geen mogelijkheid deze kans voorbijgaan, want dit wil ik! Maar door mijn vader word het heel lastig, je weet nooit hoe die reageert, en het ergste je moet echt de juiste woorden en timing hebben om dit aan hem te vertellen. Iemand tips, als ik ga kijken en besluit dat ik dit appartement wil huren, zal ik het toch ter sprake moeten brengen. De voogden die zorgen dat mijn zusjes elkaar zien en alles nog een beetje normaal gaat kwa communicatie tussen mijn ouders, geven geen aandacht aan mij en mijn broertje we zijn "volwassenen " maar ondertussen zitten wij er ook midden in omdat we nog thuis wonen. Hun hoef ik dus niet te bellen voor advies..