Hoi! Ik ben Sam en in de laatste week van de vakantie hebben mijn ouders verteld dat ze gaan scheiden, ik vind dit extra moeilijk omdat ik PDD-NOS (autisme) heb. Ik ben dan ook erg verdrietig.... Heeft iemand wat tips voor mij? :(

Hallo ik ben Gappie ik heb begin deze vakantie gehoord dat mijn ouders gaan scheiden :( Ik merk dat ik er heel veel moeite mee heb. Op 'De middelbare school' gaat het wel aardig goed, maar thuis niet, ik ben telkens boos en heel verdrietig en het lijkt of alles tegenvalt ik haal mijzelf heel veel naar beneden. En ik zeg vaak dat ik DOOD wil. En een week geleden hoorde ik dat mijn zus bij mijn moeder wil wonen dat vind ik ook heel moeilijk. Weten jullie misschien hoe ik mij iets beter kan gaan voelen? Bedankt, Groetjes Gappie Guido

Hoi mensen op dit forum, Mijn ouders zijn sinds juni gescheiden en in maart was er diabetis bij mij geconstateerd, ik vind het heel vervelend want mijn stiefmoeder helpt mij er helemaal niet mee, ze koopt alleen maar eten en drinken wat haar kinderen lekker vinden en dat is vooral eten met veel suiker erin, Ze geeft ook niets om ons (mijn broertje mijn zusje en ik). Ik ben erachter gekomen dat mijn stiefmoeder zich volledig bind aan mijn vader want ze heeft Netflix en dat soort accounts op mijn pa zijn email gezet met haar eigen naam, ik denk dat ze ons het huis uit wil want ze heeft twee gezichten 1 als mijn vader er is en 1 als hij er niet is dat is best wel vervelend. Ik vind het heel moeilijk om hiermee om te gaan want mijn pa is ook iemand die voor niks open staat dus praten werkt niet heeft iemand tips voor mij

Hoi, ik heb sinds een ander half jaar 'ruzie' met mijn vader. dit is ontstaan doordat ik paps nieuwe vriendin niet accepteerde. voordat pap en mam gingen scheiden waren de kinderen het belangrijkste in hun leven. vooral ik en pap waren veel samen en gingen bv iedere dag boodschappen doen en samen de hond uitlaten. ik ben dit altijd gewend geweest en vond het heel normaal om veel tijd met hem door te brengen. vanaf dat pap een nieuwe vriendin heeft zijn er een hoop dingen veranderd. ik merkte dat pap haar meer aandacht gaf en hij had vaak geen tijd meer voor mij. het ging zover dat hij soms 2 dagen niks tegen me zei. ik ben me ontzettend af gaan zetten tegen paps vriendin. ik kon haar niet uitstaan. ik heb haar de schuld gegeven van al deze dingen. waarschijnlijk omdat het makkelijker is om te accepteren dat ik paps vriendin niet mag dan te accepteren dat ik pap kwijtraak. ik heb na maanden nadenken pap een brief geschreven. hierin heb ik uitgelegd dat ik dingen miste van vroeger. die brief is helemaal fout opgepakt en paps vriendin was ontzettend boos. paps advies was om bij mam te gaan wonen. dit heb ik uiteindelijk gedaan. nadat ik bij mam ben gaan wonen zijn pap en ik alleen maar uit elkaar gegroeid. we zagen elkaar eens in de 3 weken. soms zag ik hem een maand niet.. als ik dan eens een middagje kwam gingen we praten over de 'ruzie' maar er kwam nooit een oplossing. ik bleef vasthouden aan mijn waarheid en pap bleef vasthouden aan zijn waarheid. mijn waarheid was dat ik best wou veranderen maar dat pap ook water bij de wijn zal moeten doen, en zijn waarheid was dat ik zal moeten accepteren dat het niet meer wordt zoals vroeger en ik me daar bij neer moet leggen. deze vakantie heb ik pap helemaal niet gezien. uiteindelijk appte hij dat ik mijn excuses moest maken aan zijn vriendin of de 'ruzie' zal niet opgelost worden. na lang nadenken heb ik ook beseft dat ik pap niet kan laten begrijpen wat ik bedoel. ik kan me vast blijven houden aan vroeger en het contact met pap verbreekt of ik bied men excuses aan en accepteer dat paps vriendin belangrijker is voor hem dan ik ben (dat zijn zijn woorden) maar ik hou wel pap bij me. 2 dagen geleden heb ik mijn excuses aangeboden aan paps vriendin. ze begon toen uit te leggen dat ik pap kleem en dat ik stik jaloers was op paps vriendin. ook vertelde ze me dat ik mijn broertje altijd achter heb gesteld en dat ik gewoon een vies spelletje aan het spelen was. bv dat als pap eens alleen was dat ik dan meteen naar hem toe ging om maar wat tijd met hem door te brengen ( dit is me nog nooit opgevallen maar oke) pap stemde hier totaal mee in.. ik weet van de ene kant wel dat ik veel tijd met pap door bracht maar dat is wat ik mijn hele leven gewend ben geweest. ik weet dat ik jaloers was en dat heb ik dan ook toegegeven. ik vindt niet dat ze het recht heeft om mij zo te beschuldigen over dat klemen maar van de andere kant, als ik er iets van zeg wil pap niks meer met me te maken hebben. in alle andere gesprekken heb ik me hiertegen verzet, en gaf ik tegenwoorden maar dit keer niet.. van de ene kant goed, want ik heb pap nog bij me. maar van de andere kant, hebben ze ontzettend over mee heengelopen. ik wil pap niet kwijt en heb er alles voor over om ze bij me te houden maar ik wil wel kunnen zeggen wat ik voel. ik heb geleerd dat je alles kunt accepteren. als ik pap 5 maanden amper spreek kan ik dat accepteren. ik kan paps vriendin accepteren, maar ik denk niet dat ik het kan accepteren dat iemand alles over me kan/mag zeggen. dat is een geen gezonde manier om met iemand om te gaan.. maar als dat de enige manier is waarop ik pap bij me kan houden, is dat het waarschijnlijk waard. ik wil niet alleen maar met mijn vinger naar andere wijzen. ik heb ontzettend veel dingen gedaan/gezegd waar ik niet trots op ben. ik heb ze allemaal opgebiecht en mijn excuses ervoor aangeboden. pap vertelde mij dat hij niemand meer in zijn weg van geluk laat staan. oftewel dat ik niet tussen hem en zijn vriendin moet staan. ik heb eigenlijk hetzelfde naar hem nu.. ik wil niet dat hij nog voor mij kan bepalen of ik me goed of slecht voel. ik ben deze vakantie 3 keer flauwgevallen van de stress. ik ben er klaar mee. het boeit hem niet dat ik me slecht voel. ik als dochter van pap moet me aanpassen aan de keuzes die hij maakt in zijn leven, zo niet dan mag ik vertrekken. nu is mijn vraag aan ouders, staan bij jullie kinderen en partner op dezelfde lijn? of is de een belangrijker voor je dan de ander? belangrijker is misschien een fout woord maar als je zou merken dat je kinderen het niet goed kunnen vinden met de partner zou je dan de partner aanspreken, de kinderen, of beide? hopelijk kunnen jullie me wat advies geven.

Hallo, Dit is mijn verhaal; Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog best jong was. Alsnog voelt het alsof het pas gebeurt is. Terwijl in de tussen tijd veel gebeurt is.. Ik ga om de 2 dagen ongeveer van mijn moeder naar mijn vader. Dit is niet leuk! Dit is onhandig de heele tijd heen en weer en heen en weer. Ook vind ik het helemaal niet leuk bij mijn vader. Door alles wat er is gebeurt, hoe hij mijn moeder behandelde, wat hij heeft gedaan en omdat hij niet om mij geeft. Nooit aandacht, nul intresse en het ergste geen liefde. Mijn kleine zusje heeft van dit alles bijna helemaal geen last.. Zij weet niet wat er allemaal gebeurt is en mijn vader houd van haar. Ik niet, ik mag die vent niet. Al een keer in therap[ie gezeten wat totaal niet geholpen heeft omdat ik niet meer hier wil wonen. Ik ga stuk van binnen. Altijd als ik lag is er iets in mij wat me herrinnerd aan alle nare dingen die zijn gebeurt, waardoor ik niet blij kan zijn vw mezelf. Ik kan dit alles gewoon niet achter me laten, alles wat gebeurt is. Meerdere keren met meerdere mensen gesproken, nu eindelijk tegen mn moeder verteld dat ik weer naar een psycholoog moet. Omdat ik depressief ben. Ik mis een echte familie gewoon zo erg. Heb meerdere stieffamillies gehad en het klikt gewoon niet. vooral als je gedwongen word leuk gevonden te worden, normaal zijn, alles doen en moeten komen op afspraken blabla. Ik huil elke dag en heb zovaak gedacht dat ik het niet meer aan kan en ik het leven dan nu echt wil opgeven. Omdat dit al heel mijn leven zo gaat. Ik ben nu erg verdrietig.. Maar dit is de eerste x in mijn geheele leven dat ik een piep klein beetje licht zie. Want ik wil het niet meer. Ik ga vechten zodat het eindelijk stopt dat ik eindelijk echt blij kan zijn niet elke dag hoef te huilen en niets durfen zeggen tegen mijn vader. Ik hoop dat een nieuwe psycholoog kan helpen en dat ik weer mag genieten van mijn jeugd. Ik ben er nog lang niet maar ik ben nu zelfs verbaast met mezelf dat ik hoop heb. Ik geloof er in.

Hi, Mijn ouders zijn sinds 2,5 jaar uit elkaar. De echtscheiding is nog niet rond, mijn ouders willen beide andere dingen. Mijn vader had na twee weken al een nieuwe vriendin en woonde binnen een maand met haar samen. Alles gebeurde zó snel dat ik belandde in zware depressies en psychoses, waarbij ik mezelf sneed en mezelf wilde vermoorden. Ik moest bijna opgenomen worden in het ziekenhuis en ik heb het echt niet fijn. De depressies komen elk jaar terug rond November (als ik jarig ben) en de opvolgende maanden waarin alle feestdagen plaatsvinden. Dat is een periode waarbij alles mij herrinerd aan de leuke tijden die wij pas zo kortgeleden nog samen hadden rond die tijd. Hier kan ik me overheen zetten. Nu heb ik een probleem. Ik heb net ruzie gehad met mijn moeder en omdat ik volgens haar een "puber" ben, is alles wat ik zeg onwaar. Dat irriteert mij natuurlijk en dan wordt ik boos. Nu sprak ik haar net over de telefoon en wordt ze ontzettend boos en gaat ze gillen en schreeuwen. Ik wil graag naar mijn vader toe maar hij is verhuisd naar Amersfoort en ik woon zelf in Den Haag. Ik heb mijn koffer al gepakt en alles staat klaar, maar ik heb geen idee wat ik moet doen. Moet ik weglopen naar mijn vader om daar een week of twee te blijven totdat school begint? Of moet ik thuisblijven. Ik moet overigens ook naar de rechtzaal 10 september en heb geen idee wat ik me erbij voor kan stellen. Heeft iemand tips of advies? Dat zou heel fijn zijn. Ik heb het hard nodig. Ik heb het gevoel alsof er niemand is tegen wie ik kan praten. Mijn moeder niet, zus niet, vriendinnen niet (ookal lig ik heel goed in de groep en steunen zij me altijd), mijn familie niet. Niemand dus. alvast bedankt :)

Hoi iedereen, Mijn ouders hebben een paar weken terug vertelt dat ze gaan scheiden. Mijn moeder is afgelopen zaterdag verhuist en aan staande zaterdag verhuizen wij met ze allen haar spullen. Mijn ouders hebben nooit ruzie maar is de liefde gewoon overgegaan in vriendschap. Maar nu komt het probleem: ik kan er met niemand goed over praten waardoor ik het erg opkrop en nu ook lichamelijke stres klachten krijg. Ik ben zelfs laatst weg gegaan van mijn scouting kamp omdat ik het geestelijk niet meer aan kon. Wat zouden jullie aanraden en waar kan ik terecht om er met iemand over te praten? Xxx mij

Oke mijn ouders waren 16 jaar getrouwd. Maar 10 jaar was er ruzie en huiselijk geweld.. meestal van mijn vaders kant. Hij rookt maar drinkt ook onwijs veel.. Nu sinds ongeveer 2 a 3 maanden zijn ze uit elkaar. Op een avond was hij ladderzat en sloeg hij.. Ik belde 112 en heb aangifte gedaan tegen mn eigen pa... 10 daags huisverbod. Die avond heeft mn moeder een scheiding ingediend.. logisch na tien jaar ellende met opgroeiende kids. O a ikzelf. Er is nog altijd gezeik over geld en financien. Ook is het zo dat wat er thuis door de kamer geroepen werd.. dat dat nu via Whatsapp naar mijn moeder en mij verstuurd wordt. Nu is het zo dat wij ieder weekend bij pap zijn. En door de weeks in het ouderlijk huis. Daardoor kan mam ieder weekend weg. En ze heeft al een nieuwe vriend waar ze al mee zoent en seks mee heeft gehad. Zij respecteerd niet dat wij daar moeite mee hebben.... Naar verhaal Dazza

hallo, mijn ouders zijn gescheiden omdat het allemaal niet meer zo makkelijk tussen hun liep, ook ging mijn vader vreemd tegenover mijn moeder. ik was pas 6 toen dit gebeurde en ik was nog niet van alles bewust, ik snapte niet waarom mijn vader weg ging en nooit meer terug zou komen wonen, ook snapte ik niet waarom hij bij iemand anders woonde ineens. die andere vrouw was de vrouw waar hij nee vreemd was gegaan, en tot vandaag zijn ze nog altijd samen. maar er is meer aan de hand, toen ik een jaar of 7 was kreeg mijn moeder een nieuwe vriend ik mocht hem graag en hij begon ook langzaam steeds meer bij ons te komen wonen, maar steeds als mijn zus en ik alleen thuis waren met hem moesten we naar de badkamer onze kleren uit doen en met hem gaan praten, omdat onze moeder ons wel vaker had gewassen besefte ik niet dat wat hij deed fout was. toen ik een jaar of 8 was waren ze overal achter gekomen en hadden ze mij uitgelegd dat wat hij deed een misdrijf was en daardoor ook de cel in moest. ik was verbaasd maar het deed me niet veel, ik was té jong om te beseffen wat er echt was gebeurt. met mijn vader en mij ging het alleen maar slechter, ik begon tot het besef te komen dat mijn vader niks om mij en mijn zus gaf. vorig jaar rond deze tijd aan het eind van het school jaar heeft mijn zus toch de beslissing genomen om naar mijn vader te gaan en daar te gaan wonen sinds dien stortte voor mij alles in, bij me vader werd ik niet meer gezien en of gehoord, thuis bij me moeder was alles wat ik deed en doe fout en ik kreeg dingen naar me hoofd geslingerd die wat mij pijn deden. met mijn stiefmoeder en mij gaat helemaal niks goed, vanaf de dag dat ik haar ontmoete tot vandaag voel ik me niet prettig bij haar, ik heb zelfs extreme ruzies met haar gehad. ik begon met verkeerde mensen op school om te gaan en ik werd een bitch die vond dat ze alles was, ik heb zelfs even gepest omdat ik altijd bang was dat mensen mij zouden lesten omdat mijn ouders gescheiden zijn. toen ik naar de 1e ging besefte ik dat het geen nut had, ik kreeg goede vrienden en ik pestte niet meer ik ging ook niet snel over mensen oordelen. maar nog altijd na 2 jaar gaat thuis niks goed, ik ben mezelf gaan snijden door zulke keuzes te maken en in deze situaties te recht te komen en ik wil de hele tijd weg lopen van huis. ik weet dat het allemaal geen zin heeft maar ik weet niet wat ik anders moet doen. ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik niet meer thuis wil wonen maar ik wil ook niet naar me vader. ik heb haar ook uitgelegd dat ik zal proberen hun ouderschap van mij af te pakken, maar het probleem is dat mijn moeder bij jeugdzorg werkt en ik daarom niet zomaar iets kan doen. ik wil weg een nieuw leven beginnen met mensen die ik niet ken. ben ik de enige of zijn meer mensen die dit willen?

In 2013 schreef ik voor het eerste mijn verhaal over mijn jeugd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog jong was, ik ging niet meer met plezier naar mijn vader, hij stopte met alimentatie betalen en er kwamen verschillende rechtszaken. Misschien voor sommige heel herkenbaar. Sinds 2009 heb ik geen contact meer met mijn vader. Nu, zes jaar later probeert hij weer contact met me te zoeken en ik vind het erg lastig hoe ik hierop moet reageren. In mijn ogen heeft hij me kei hard laten vallen en in zijn berichten die hij stuurde schrijft hij dat hij me enorm mist. Aan de ene kant zou ik graag weer het contact op willen pakken zodat hopelijk al mijn vragen eindelijk beantwoord worden. Aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik hier nog helemaal niet klaar voor ben. Ik vind dat mijn vader verantwoordlijk is voor de depressies waar ik op jonge leeftijd mee te maken kreeg en waarvoor ik psychische hulp nodig had. Kan iemand mij advies geven over hoe ik dit aan kan pakken? Moet ik hem negeren omdat hij mij een soort van 'genegeerd' heeft vroeger? Moet ik mijn woede opzij zetten en de confrontatie aangaan? Lees hier mijn verhaal uit 2013: http://www.villapinedo.nl//ik-ben-3-keer-verhuisd-in-een-jaar/