Ik heb de laatste tijd steeds vaker dat mijn moeder zegt dat ik tussen de middag naar de overblijf moet maar dan moet ik toch naar mijn vader. Ik heb dat al 6 keer gehad. Is dit nog toeval of wilt mijn moeder niet dat ik naar mijn vader toe ga. Liefs Ikke

Heyy iedereen,Mijn ouders zijn nu al 3 jaar gescheiden en krijg meestal de schuld van alles.Als ik met mijn vader probeer te praten zegt hij meteen dat hij er geen zin in heeft.Ik heb zelf 1 broertje en 2 zusjes en alleen ik krijg steeds de schuld dat vind ik niet leuk daarom zou ik graag tips willen krijgen hoe ik dit kan oplossen.

Hee, Voordat ik m'n vraag kan stellen moet ik even m'n situatie schetsen denk ik; Mijn moeder is erg lang depressief geweest en mijn vader heeft een burn-out gehad. Daarnaast heb ik een hele slechte band met beide families, de enige met wie ik overweg kan is mijn 4 jaar jongere broertje. Twee en een half jaar geleden begon het helemaal mis te gaan thuis. Het draaide uiteindelijk uit op een vechtscheiding, waarin alles draaide om het geld. Mijn moeder wilde alleen de voogdij over mij en mn broertje zodat ze volledig recht had op de kinderalimentatie en de kinderbijslag, omdat ze geen baan meer heeft had ze het geld nodig om van te leven. Ik wilde absoluut niet bij haar wonen, maar zij heeft mijn papieren vervalst en met mijn "toestemming" naar de rechter gestuurd. Enfin, mijn broertje en ik konden uiteindelijk om de week bij m'n moeder en vader gaan wonen. Maar telkens als ik bij de een of de ander was, begonnen ze de meest afschuwelijke dingen aan me te vertellen over de ander. Soms waar m'n broertje ook bij was. Mijn moeder stelt zich vaak op als slachtoffer en als ze iemand aan moet wijzen die schuldig is aan de scheiding, dan ben ik degene die aangewezen word. M'n vader daarentegen toont gewoon totaal geen interesse meer. Ik heb niemand om mee te praten, de enige volwassene die ik had binnen school heeft zelf ook een burn out gekregen, is verhuisd en het contact verbroken. Dit gaat al bijna 1.5 zo en ik zit echt over m'n limiet heen. Maar mn ouders willen zelf niet in therapie en ik mag niet in therapie van ze. Hoe zorg ik ervoor dat ze veranderen of dat ik dusdanig verander dat ik ermee om kan gaan? Dankjewel voor het lezen. Liefs, N.

Hee, Voordat ik m'n vraag kan stellen moet ik even m'n situatie schetsen denk ik; Mijn moeder is erg lang depressief geweest en mijn vader heeft een burn-out gehad. Daarnaast heb ik een hele slechte band met beide families, de enige met wie ik overweg kan is mijn 4 jaar jongere broertje. Twee en een half jaar geleden begon het helemaal mis te gaan thuis. Het draaide uiteindelijk uit op een vechtscheiding, waarin alles draaide om het geld. Mijn moeder wilde alleen de voogdij over mij en mn broertje zodat ze volledig recht had op de kinderalimentatie en de kinderbijslag, omdat ze geen baan meer heeft had ze het geld nodig om van te leven. Ik wilde absoluut niet bij haar wonen, maar zij heeft mijn papieren vervalst en met mijn "toestemming" naar de rechter gestuurd. Enfin, mijn broertje en ik konden uiteindelijk om de week bij m'n moeder en vader gaan wonen. Maar telkens als ik bij de een of de ander was, begonnen ze de meest afschuwelijke dingen aan me te vertellen over de ander. Soms waar m'n broertje ook bij was. Mijn moeder stelt zich vaak op als slachtoffer en als ze iemand aan moet wijzen die schuldig is aan de scheiding, dan ben ik degene die aangewezen word. M'n vader daarentegen toont gewoon totaal geen interesse meer. Ik heb niemand om mee te praten, de enige volwassene die ik had binnen school heeft zelf ook een burn out gekregen, is verhuisd en het contact verbroken. Dit gaat al bijna 1.5 zo en ik zit echt over m'n limiet heen. Maar mn ouders willen zelf niet in therapie en ik mag niet in therapie van ze. Hoe zorg ik ervoor dat ze veranderen of dat ik dusdanig verander dat ik ermee om kan gaan? Dankjewel voor het lezen. Liefs, N.

Lieve kinderen, jongeren en ouders, Ik ben op het moment bonus mama van een klein manneke van 3 jaar. Zijn biologische mama ziet hij alleen in het weekend, en doordeweeks is hij bij zijn papa en mij. Wij vinden het erg gevaarlijk dat hij alleen bij haar is, ze heeft namelijk een groot verleden van verwaarlozing. Ze geeft aan dat ze veranderd is, maar afgelopen weekend is ze weer over de streep gegaan. Wij proberen het zo goed mogelijk te doen, maar het wordt ons erg lastig gemaakt door de biologische mama. Nu was mijn vraag aan jullie, wie heeft er wel eens het gevoel gehad onveilig te zijn bij een van je ouders, en hoe hebben jullie dit besproken? Wat is er toen mee gedaan en wat vonden jullie daarvan? Liefs, Een enorm bezorgde bonusmama.

Sinds mijn ouder uit elkaar zijn (half jaar geleden) vind ik het steeds lastiger. Mijn moeder zegt dingen over mijn vader, mijn vader zegt dan weer dingen over mijn moeder, soms horen me tantes er zelfs bij. Ik vind het erg lastig om te horen dat mijn Tante mijn vader bijv. een sukkel vind. Mijn ouders en ik hebben een keertje een gesprek gehad. Daarin wilde ze alles precies vertellen wat er nu onduidelijk was. Maar dat liep uit de hand tot een ruzie die we helemaal niet wilde. Als oudste voel ik me verantwoordelijk voor me broertje en zusje die het eigenlijk nog niet helemaal snappen. Mijn vader heeft een nieuwe vriendin, ook dat vind ik te snel gaan. Soms heb ik gewoon het gevoel of dat ik een soort van teleurstelling ben ofzoo, omdat ze het steeds op mij afreageren of ik vraag iets en ze geven geen antwoord. Ik vind het erg lastig. Groetjes Sophie

M'n moeder wilt m'n kat verkopen en m'n vader wilt echt geen kat! Help me...

Hallo, Deze vraag gaat over mijn schoolcarrière. Sinds mijn ouders gescheiden zijn haal ik alleen maar slechte punten. Soms weet ik het ook niet meer, dan denk ik misschien is het maar beter om naar de mavo te gaan. Maar ik heb al mijn vrienden hier en wil ze niet kwijt. Altijd ben ik bang, als ik weet eens een 2,7 heb gehaald om het tegen me ouders te zeggen. ik ben bang dat ik ze weer teleurstel. Als ik besloten heb om het toch te zeggen worden ze meestal boos, dan zeggen ze: " je moet beter je best doen, je kende het toch zo goed hoe kan je nu een 2,7 halen!!" Als ze dat zeggen ben ik meestal verdrietig. Ik schreeuw dan en zeg dat ik me best doe. Maar volgens mij horen ze dat niet en boeit ze dat helemaal niks, want de volgende keer gebeurt precies weer het zelfde. Maar ik doe echt me best!! Beter kan ik niet... Groetjes, Sophie

Sinds mijn ouders zijn gescheiden voel ik me steeds minder fijn( ik was 9) sinds mn ouders ruzie hebben is het al helemaal niet meer te doen. Papa zegt gemene dingen over mama en mama lijkt alles compleet op mij af te reageren.. Ik weet niet meer wag ik met mezelf aanmoet. Ben een telerustslling volr iedereen

De nieuwe vriendin van mijn vader is gaan samenwonen met mijn vader. Dit weekend was ik bij mijn vader maar mijn opa is net overleden en mn moeder zou dan alleen thuis zitten. Vandaag zei mijn vader een uurtje vantevoren pas dat ze naar een zoo park gingen. Ik wilde heel graag mee maar dan zou mijn moeder alleen thuis zitten. Dus mijn vader ging gewoon weg terwijl ik eigenlijk heel graag mee wilde. Zijn vriendin ging zich ermee bemoeien en toen werd mijn moeder ook kwaad, want ik wilde wel graag mee maar mijn moeder was anders alleen. Ik weet niet wat ik moet doen want ik hoor dit weekend wel gewoon bij mijn vader te zijn. En de dochters van mijn vaders vriendin gaan nu wel leuke dingen doen terwijl ik ook wel meewilde. Het komt erop aan dat mijn vader altijd ergens mee komt als er al plannen waren en ik wilde wel heel graag mee. Ik vindt het oneerlijk wat moet ik doen